Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

23 Mart '07

 
Kategori
Felsefe
Okunma Sayısı
1788
 

Kelebek

Kelebek
 

Bir kelebek, bir Japon Gülü ile dostluk kurmuş. Ne söyleşiyorlar dersiniz? Kelebek, gülün kalbine kadar sokulmuş, kıpırdamadan duruyor.. Ara sıra, rüzgarın salıncağında, birlikte sallandıkları da oluyor. Sanki, yalnız başınalar.. Burunlarına kadar sokulan kamerayı umursamıyorlar bile..

Gülün kanayan tenini göstererek, kelebeğe bir şeyler fısıldadığını görüyoruz: ’’Elleri, gözleri ve yüreği’’ ile.. Birisi, olanca içtenliği ile gülünü koklayıp içine sindirecek... Bu kızıl güzellikle sarhoş olacak.. Diğeri de hazdan eriyecek..

Kelebek şu saatler kısacık ömründe vuslata ererken, son demlerini yaşadığını bilebilecek mi? Bir bilebilseydi eğer, davranışları, daha daha nasıl olurdu acaba? Ne dersiniz? Çiçeğini koklayarak canına can katma telaşı ile kelebeğimizin, bu son demlerinde "Yaşayamadıklarının’’ acısını çıkarıyor olamaz mı?

Şüphesiz, diğeri de, sevilmenin hazzı içinde olmalı.. Onun, ‘’Gelecek’’ kaygısı yok. Bu ‘’Haz’’ duygusu ile büyüyecek bu çiçek.. Serpilecek.. Rengine renk katacak.. Cazibesini artıracak.. Belki de tafrasından, yanına yanaşılamayacak.... Ya öteki?

Kelebek, hayatının bu deminde, yaşayacağı ‘’Hayatın’’ kısalığını bilebiliyor mu? Birkaç saat sonra toprağa düşeceğini de biliyor mu? Başını, kalbine yasladığı gülüne, gelecek güzel günlerden dem vuruyor mu dersiniz? Ve her eşeye rağmen de; gülün bağrına açmış gergefini, lime lime, göz nuru içinde oyalı nakışlarını işleyebilecek mi?

Japon gülü.. Halinden memnun.. Hafif bir rüzgarla salınıyor ikisi de.. Ya kelebek? Nerede? Ne zaman? Nasıl toprağa düşecek, bilemiyor elbet... Hayat varken yaşanır.. Hayat, hayatta iken yaşanır

Birilerinin kelebeğe demesi lazım... Bir yazarımızın dediği gibi: ’’Kanatlarını usulca tut, sadece renkleri bozulmasın!’’ Ne kadar hazin.. Hayatı yaşayacağım diye.. Hayatına kısalığını bile bile... Gülün koynunda nefes alma uğruna, bir an için sonunun ne olacağını düşünmemecesine..... Evet.. Kelebeğimiz, kıpırdamamalı.. Gözlerini hazdan yumarken, başını çiçeğinin göğsüne yaslarken, aynı yakıcı nefesleri paylaşırken, bırak da kanatlarını düz tut.. Usulca tut.. Kıpırdamadan tut!.. Evet, evet, renkleri bozulmasın. Kal öylecesine!.. Gülün en son sevda defterinin satırları arasında bir renk cümbüşü, hafızasına ‘’Çakılı’’ kalsın.. Seni bu renk cümbüşü ile de hatırlasın ayrıca..

Ne garip.!. Talihleri, insanoğluna ne kadar da benziyor.. Son demlerinde.. Giderayak yapılan son itiraflar gibi.. Hayatında yapmadığı ‘’Anlık’’ sahneleri bir çırpıda iyilikler ve güzellikler yumağı haline getirip karşısındakilere sunmaları gibi... Şefaatten çok ‘’Ben bu değildim, işte şimdiki buyum. Bunun böylece bilinmesini de istiyorum.’’diye diretir mi dersiniz?..İnsanoğlu bu son çırpınışlarında, hayattan bir gidip, bir gelişlerinde, yaygın tabiriyle ‘’Son demlerinin’’ son yudumunda, son halkasında bunları düşlerken, söylerken ... Sarf ettiği sözlerle iç dünyasını tanıtırken de’’Acaba inandırıcı olabildim mi?’’ diye de bir an için olsun düşünebilmiş midir? Bilinmez tabi.. Konu naziktir.. Sorulmaz da.. Soramazsın da esasında!..

Evet.. Kelebekler de insanoğlu gibi yeniden dünyaya gelirler mi acaba? Başka kılıkta, başka adda.. Ya da başka huyda.. Burası mühim.. Eski bir aşık.. Sevdası ile yanmış.. Göçmüş gitmiş.. Bir daha geliyor dünyaya.. Bu yeni kelebek haliyle aynı çiçeği bulabilecek mi? Hani yaptığı aşk serenatlarını.. hatırlayabilecek mi? Ne dersiniz? ‘’Çok sevmişlerse, karşılaşabilirler.. Buluşurlar da elbet... Neler söylerler dersiniz? Söze: ‘’Nerde kalmıştık?’’ diye ‘’Yavan’’ mı başlarlar. yoksa.!. ‘’ Geceleri, bir bulut görsen, bir parça ağlamış.. Bulutlar da ağlar, bilirsin sevdiceğim.. Sorma ona bir şey.. Bil ki, ben bir bulut olmuşum bu yeni dünyamda... Kanatlarım var amma, sende kalmış, sana bırakmıştım biliyorsun... Bir bulut gibi gönlüne yağmak için geldim, , Çiğ oldum avuçlarımda ve bu seherin sabahında, bil ki seni tane tane toplamağa gelmişim.. Bil ki sana acıkmışım.. Sevgili Japon gülüm.. Aç koynunu, uzak yoldan geldim.. Üşümüşüm.. Sar beni, öp beni, okşa beni, ı sıt beni...

Kelebekler ağlamaz!.. Onların kanat çırpmaları ses vermez! Onlar, yürekleri ile görürler... Gözyaşları saklıdır, ağlayamazlar.. Geceleyin bir bulut ağlasa sessizce, onun da gönlü bulut bulut olur... Bulutlaşır... Ama, ağlayamaz.. Şu Japon gülü biliyor durumu... Kalbini açmış sonuna kadar. Hayat veriyor kelebeğine ayrıca..

Yeni yeni kelebekler oluşacak.. Kim bilir nerede, ne zaman, nasıl... Yeni yeni güller açacak: ‘Nerelerde kimler için.!.. Kalplerde yeni yeni sevdalar olacak: ‘’Katıksız’’ ... Birlikte toprağa düşecekler her seferinde

Doğacaklar.. Yaşayacaklar... Ölecekler!...

Tıpkı, insanoğlu gibi!...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Bir gün bir arkadaşıma kelebekler ömürlerinin bu kadar kısa olduğunu bilseler ne yaparlar , o günü nasıl geçirirler diye sormuştum. O da bana ortalık elinde rakı şişeleriyle gezen depresif kelebeklerden geçilmez demişti. Galiba en doğrusu yaşamın süresini bilmemek , hiç ölmeyecekmiş yada belki yarın ölecekmiş gibi yaşamak gerek hayatı. sevgiler

aslı gibidir 
 12.10.2008 21:02
Cevap :
Kelebekler ağlamaz. Aynen aslı gibidir derim, sözlerinizi, geç de olsa tasdiklerim. Ne kadar sürdü cevap vemeniz değil mi? Her halde çok meşgulsünüz.Veya seyahatte veya bilemiyorum. Kelebek hassas konumdur. Sizin paylaşımınızı dört gözle beklemiştim. Hiç cevap gelmiyecekmiş zannettimdi. Ve geldi. Arkadaşınız kelebek için güzel sözler söylemiş. Felsefi...Gelelim bize. Hala neden çok geç cevap aldım diye de düşünmeden edemiyorum. Hassas konularda da artık kimseyi de rahatsız etmeyeceğime dair kendimden söz aldım. Saygı ile efendim.  13.10.2008 1:09
 

Bu güzel günlüğü nasıl olmuş da görmemişim. Öyle güzel bir anlatım ki, ellerinize, düşüncelerinize sağlık. Sevgi ve saygıyla...

Haluk Seki 
 19.04.2008 12:15
Cevap :
Kelebekler daima güzeldir.Kaçıştıkları için kovalanırlar.İlgi alanı bu yüzden de katmerlidir.Kelebekler ölmesin.Kelebekler çoğalsın.Saygı ile  19.04.2008 17:00
 

Gözleriyle görenler, devamında "yürekleriyle" de görebilseler de, kelebekten uzun olsa da, sonsuzluğu düşününce; şu üç günlük ömrümüzde, insanca "yangun"lar yaşayabilseydik... mavi umut.

derinmavi.. 
 09.07.2007 22:23
Cevap :
Evet.Kelebekler,dediğin gibi,''Yürekleri ile'' görür..Ne güzel bir buluş bu sözlerin?!.Ve de durup durup yazılarımı okuman nereden aklına geldi,anlayamadım gitti.Ha! Anladım!..Sende ''Mavi'' açlığı var.Seni,seni..  10.07.2007 0:07
 

Keşke bir kelebek ömrü olsaydı ömrüm. Ama karşılığında japon gülünün "Kalp" potasında sonsuzluğu yakalasaydı ruhum...Yorumunuz en az yazınız kadar etkileyiciydi. Sevgi yüreğinizden eksik olmasın...

Tülay TERZİOĞLU 
 23.05.2007 9:41
Cevap :
Kelebeğin ömrüne ''fit'' olmuşsunuz anlaşılan.Onların belki de bir saniyelik ömrü,bir yıllıktır.5 saniye,5 dakika 5 saat derken..Üüüüü!.. Bir ışık yılı kadar uzun..Razıydım kelebekliğe. Ama..Dediğiniz gibi Japon gülünün ''Kalp'' potasında sonsuzluğu yakalasaydım'' diyorsunuz.İşte! Bütün mesele bu zaten.Bir blog yazar gibi yazınız.''Sonsuzluğu yakalamak'' Bu cümleyi sevdim.Zonguldaklıymışsınız.Ben de bir Bartın ve Amasra fanatiğiyim.Bloklarda: Hasret...Bartın Yangunu...Olmak veya olmamak..Çingene Ramazan..Amasra aşkı.. yazıları var.Yöreyi aksettiriyor.Duygusal yazılardan da İnci avcıları...Son defa ve Deniz fenerleri mevcut (Duygulu yazıları seviyorum) dediğiniz için.O yöreden olmanıza çok sevindim.Bir Bartın fanatiği ile karşı karşıyasınız şu an.Çocukluğum orada geçti.Hala daha,çocukluğumu cebimde taşıyorum..Deynekten atımı rüyalarımda görüyorum..Özlemlerim var..Özlemler.!..Size teşekkür ederim.Saygıyle ve sevgiyle kalın derim.  23.05.2007 11:15
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 1616
Toplam yorum
: 3879
Toplam mesaj
: 498
Ort. okunma sayısı
: 883
Kayıt tarihi
: 13.08.06
 
 

Hayatın dikenli yollarından geçmenin  sırrı, aralarından çabuk geçmektir. Ümit, naylon çorap giyd..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster