Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

20 Ağustos '07

 
Kategori
Aşk - Evlilik
Okunma Sayısı
746
 

Kilit

Resmi işlemlerini bitirmiş, sıra kitaplarını toplamaya gelmişti. Bu kez, Şanlıurfa’da görevliyken başına gelen olayın benzerini yaşamak istememiş, işlemlerin tam olarak bitmesini beklemişti. Zaten fazla bir kitabı yoktu. Çünkü, kitapların çoğunu okula getirmemiş, getirdiklerinin bir kısmını da daha önce götürmüştü. O nedenle, kitapları kutulara yerleştirmek uzun sürmedi. Odanın boşaldığını görünce, otuz yılı aşan meslek yaşamını sonlandırdığına inandı. Okuldan ayrılmadan önce, son kez, oturduğu ilk odasını ziyaret etmek ve onunla vedalaşmak istedi. Ne de olsa, acı-tatlı üç buçuk yılı orada geçmişti. Hafif bir yorgunluk ve heyecan hissetti. Koltuğa oturdu. Geriye doğru yaslandı ve başını koltuğa bıraktı. Ayaklarını üst üste attı. İlk odasına gidecek gücü kendinde bulamadı. Koltuğa nasıl oturduysa, işte öylece yığılıp kalıverdi. Anılara dalıp gitti.

* * * *

O gün Pazartesiydi ve saat 17.00’yi geçiyordu. Mesai bitmiş, çalışanların çoğu binayı terk etmişti. Acelesi yoktu çıkmak için. Hem ne yapacaktı bu saatte çıkıp da. Üstelik bu sıcakta. Oysa odası serinlemişti. Serinlemese de sıcaktan bunalmıyordu zaten. Çünkü buradan karşıdaki göle girip suyla, dağa çıkıp orman havasıyla serinliyordu. Bu dönem fazla dersi yoktu. Yarınki dersten ziyade, ufak tefek işlerle oyalanıyordu. Binaya tam sessizliğin çökmeye başladığı sıralardı.

* * * *

Kapı vuruluyor hafifçe. Selamlıyor ve giriyor içeriye. Büyük hayaller mi gerçekleşiyor yoksa yeni hayaller mi başlıyor derken, iniyorlar göle doğru, ağaçlar arasından. Göl mavi değil daha çok yeşil bugün. Sular çekilmiş. Her gün, sulama ve aşırı buharlaşmadan su seviyesi düştükçe, yeni çizgiler oluşmuş kıyılarda. İnce ve bütün kıyıları boydan boya kaplayan upuzun ak çizgiler. Ve ak çizgilerin altında oluşan düzlükler. Düzlüklerde hiç taş yok. Altın kumlarla dolmuş her yer. Ayakkabılarını çıkarıyorlar hemen. Altın tanecikleri ayaklarının altında. Boydan boya, ağır adımlarla yürüyorlar tüm sahili. Hiç ama, hiç konuşmuyorlar. Ayaklarının izlerinden başka hiç iz yok sahilde. Yarım saat kadar yürüdükten sonra, kenarda gördükleri bir metre uzunluğundaki çubuğu alıp duruyorlar. Sağ eliyle, orta kısmına yakın tutuyor çubuğu. O da aynı hizadan tutuyor. Sol eli, O’nun elinde, sağ eli çubukta. Onunsa, sağ eli kendisinde, sol eli çubukta. Halkalar oluştura oluştura uzunca bir süre dönüyorlar sahilde. Kendisi, O ve çubuk. Bir de yerde parmak izleri, durgun su ve batan güneş. İzlerini kumsalda bırakıp çıkıyorlar geldikleri yerden. Yine hiç konuşmadan.

* * * *

Yine saat 17.00’yi geçiyor. Nerdeyse gelir derken, ayakkabı sesleri duyuluyor koridordan. O kendine özgü ayakkabı sesleri. Yine başlıyor büyük hayaller. İniyorlar aşağılara. Bugün de gölün sularında kalsın izimiz, diyerek biniyorlar kayığa. Karşı karşıya oturuyorlar. Ortada çubuk duruyor. Kürekleri kendisi çekiyor, O’na doğru. (Ulaşmak mümkün olmasa da.) Kendilerinden başka kimselerin olmadığı, durgun ve soğuk koylarda. Hem de hiç acele etmeden, bolca dinlenerek, bolca serinleyerek dolaşıyorlar gölü. Bu kez az da olsa konuşuyorlar gözleriyle. (O konuşmayı sevmiyor da.) Yine güneş çekilirken, gölü terk edip yürüyorlar geldikleri yöne doğru.

* * * *

Çok yoğun geçiyor bugün. Aman ne de çabuk bitmiş şu mesai derken, telefon çalıyor ve “Gelebilir miyim?” diyor. “Tabii ki gelebilirsin güzelim. Benden izin alman mı gerekiyor? Bu kapı senin için hep açık. Hem ne zaman kapandı ki?” diyor kendisi. Bugün de farklı serinleyelim, diyorlar ve gölün kenarından yürüyerek dağa tırmanıyorlar. Ayaklarının altında kalıyor koca göl. Mangal, et ve ip var yanlarında. Kurumuş ot ve çöplerle kömürleri tutuşturuyorlar önce. Rüzgar estiği için, havalandırmak istemiyor mangalı. Şişleri kendisi çeviriyor, O sandviç yapıyor. Yemekten sonra, yaşlı bir ağacın güçlü bir dalına, yanlarında getirdikleri ipi bağlayıp atıyorlar. İpin iki tarafını dengeleyip, ortasına sahilde buldukları tahtayı uzatıyorlar. Böylece çift kişilik salıncak kurmuş oluyorlar. Bu tip salıncaklara çiftbeşik derler. İki kişilik olur çiftbeşikler. İşte bunun için iki kişilik salıncaklar çiftbeşik adını alır. Birbirini seven iki kişi biner çiftbeşiklere. Orta yer boş kalır ve kenarlara oturulur. Onlar öyle yapmıyorlar ve orta yeri de dolduruyorlar bir çocukla. Sonra sallanıyorlar göle karşı, rüzgar üflüyor, onlar hızlanıyor. Yine hiç konuşmuyorlar. Sadece kuş sesleri geliyor diğer ağaçlardan. Bir de rüzgarın uğultusu. Yine güneş çekilirken düşüyorlar yollara. Bugün de bitiyor böylece.

* * * *

Bir gün, son dersten sonra üçüncü kata nasıl çıktığını, kapıyı nasıl açtığını, içeri nasıl girdiğini, içeride ne yaptığını, inanın hiç hatırlamıyordu. Kendine geldiğinde hatırladığı, sağ ayağının yorgunluktan vücudumu taşıyamaz hale geldiğiydi. Bir de sağ küreğinde, kolon kenarının verdiği acıyı hissetti. Ne masa vardı odada ne de oturaklar. Ortalıkta sadece kıvrılmış bir internet kablosu duruyordu. Bir de çekilmek üzere olan güneş görülüyordu pencereden.

* * * *

O’nun, yanına pek sık gelmediğini, ‘o gün’e dek dört kez geldiğini, ilk gelişinde sol tarafa oturduğunu, mesleki ve genel konulardan konuştuklarını, konuşmalarının iki saat kadar sürdüğünü ve her ikisi için de doyurucu olduğunu, sohbetten mutlu ayrıldığını; ikinci seferde bir arkadaşla birlikte geldiğini, bir çay içimi kadar oturdukalarını ve hal hatır konuşmaları ile günlük konulara şöyle bir değindiklerini; üçüncü seferde elinde bir yazı ile geldiğini ve okumak istidiğini, ‘evet’ yanıtını alınca hemen okumaya başladğını ve daha iki üç satır okumadan sesinin tınısının birdenbire değişiverdiğini, yazıda anlatılan psikolojik ortama girdiğini, -okumak da ne kelime- olayları bir kez daha yaşadığını; yazıdan bir dinleyici olarak kendisinin de çok etkilendiğini, nefesini tutarak dinlediğini, yazı bittiğinde bir süre sessiz kaldıklarını, sonra “Bitti mi?” diye sorduğunu, şefkatli bir sesle ‘Evet’ karşılığını alınca, hafif bir sesle, sadece “Çok güzel, teşekkür ederim, ” diyebildiğini, yazının hem içeriğinden, hem de seslendirilmesinden çok duygulandığını ve bu olayın etkisinden bir gün kurtulamadığını, bu arada yaşamında ikinci kez büyük bir dalgınlık yaşadığını; dördüncü gelişinde solgun bir yüz ifadesi ile içeri girdiğini, ağır adımlarla yürüdüğünü, iki saatten biraz fazla -birlikte- oturduklarını, nerdeyse kalkana kadar sandalyede hareketsizce oturduğunu, gözlerinin hep dalıp gittiğini, her zamanki gibi yine aynı konuları ama şefkat dolu bir sesle -tınıyla- konuştuğunu, kendisinin daha çok dinleyici konumunda bulunduğunu, işte ne olduysa bu konuşmadan sonra olduğunu, hatırladı.

* * * *

Yine bir Pazartesi -ikinci Pazartesi- günü, “Sen bu işe ne diyorsun?” sorusuna, “Bir daha böyle bir şansım olmayabilir, ” dediğini, beklenmedik bu cevap karşısında yüreğinin burkulduğunu, dona kaldığını, bir süre hiçbir şey düşünemediğini; “Peki bu saate kadar niye kaldın?” dediğinde ise, “Beni bana bırakmadılar ki, ” dediğini; bir başka gün, “Ya ailene ne diyeceksin?” sorusunu, “Ben, aileme ne diyeceğimi biliyorum, ailem bana güvenir, ” diye cevapladığını; iki üç gün sonra da, “Ben bir şey demiyorum, ailem bilir, ” dediğini, derin bir iç çekme ile yeniden yaşadı.

* * * *

Birden uyanıyor ve Ayniyat Memuruna doğru koşuyor. “Ben bunları konuşmak için gelmemiştim Ahmet Bey. Siz de anladınız değil mi? Hem gelsem ne olur ki? Bir bahanemiz de olmasa nasıl iletişim kuracağız? Allah’a Ismarladık, demeye ve odanın kilidini teslim etmeye gelmiştim buraya. Özür dilerim, teslim edemeyeceğim henüz. Bir süre daha taşıyacağım bu kilidi.

Bu kilit, bir araya getiriyor anılarla bizi, ” diyor.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Kilit... Gerçekten yazıya insanı kilitliyor. Her bir paragrafı, bir sonraki paragrafı heyecanla bekleyerek, hızlıca okudum öncelikle. Sonra yavaş yavaş, tekrar ve tekrar... Çok iyi kurgulanmış, diyeceğim ama yaşanmış bir olay olsa gerek. Anlatım çok güzel olmuş. Cümlelerdeki zaman zaman yer değiştiren özne yüklem öncelikleri, anlatıma ilgi çekici, sürükleyici bir hava katmış... Bir solukta heyecanla okunuyor. Olayı ele alırsak, adamın sevdiği kızı bekleyişi ve yaptıkları gezintiler masum, sessiz, heyecanla yaşanan bir aşkın hikayesi. İnsanı farklı hayallere götürüyor. Anlatımdaki detaylar ve zenginlik, yaşananları bir film karesi gibi gözler önüne seriyor. Bu aşk, kilitli bir sandık olup kalıyor adeta... Ellerinize sağlık hocam, çok beğendim. Teşekkür ederim... 21.6.2011. Tuğba Yalçın.

Şemseddin Koçak 
 22.06.2011 12:43
 

önce okudum. Farklı kulvarlarda yazmış olmamıza rağmen sizin yazım dilinizin derinliğini kendi yazımın derinliğinden fazla bulduğumu itiraf etmeliyim. Edebi dilinizle çağdaş edebiyatımıza vereceğiniz çok şey olduğuna inanıyorum. Öyle ki yazınız uzun olmasına rağmen sıkılmadan okuttunuz. Esenlikle. ( bu ikinci yorumum, ilki sanırım size ulaşmadı)

Portakal Çiçeği ve FISILTI 
 28.09.2010 9:35
Cevap :
Çok teşekkür ederim. Bu yazıyı, iki üç yıllık bir emekten sonra ancak kağıda dökebildim. Sait Faik, "Ben hikaye yazmıyorum, yaşıyorum." diyor. Belki de Sait Faik'in öyküleri bunun için bu kadar güzel. Ben de "yazdıklarımı mı desem, yoksa yaşadıklarımı mı desem" bilmem ki... Gerçekten "edebi bir dil kullanabiliyor muyum?" Esenlikler, selamlar.  28.09.2010 10:31
 

Şemsettin kardeşim teşekkür ederim önerin için., Sanal da olsa , belli ki bazı yaşanmışlıklar VAR, gizemli kurguların ve cümlelerin altında. İnsanın yaşantısında işine yarayacak bir çok kilitleri olmalı, ki kullanabilsin yeri geldiğinde.... kapamak için değil, açmak için. Selamlar

Ahmets 
 28.09.2010 9:17
Cevap :
Çot teşekkür ederim. Bence de kilitler açmak için kullanılmalı. Esenlikler, selamlar.  28.09.2010 10:33
 

yaşanmış bir öykü olmalı diye düşündüm, en azından bir benzeri yaşanmıştır. Yalın ama derin bir yazıydı, uzun olması okumaya engel olmuyor, zevkle ve dikkatle okunası bir yazı olmuş, elinize sağlık. Esenlikle.

Portakal Çiçeği ve FISILTI 
 27.09.2010 20:54
Cevap :
Çok teşekkür ederim. "Yalın", "basit" yazı yazabilmek, gerçekten çok istediğim bir yazı tarzı. Başarabiliyorsam, kendimi mutlu sayacağım. Derinlik, zevkle dikkatle okunmak, ise okuyucunun yargısı. İşimi gittikçe güçleştiriyorsunuz. Tekrar teşekkür ederim. Esenlikler, selamlar.  28.09.2010 10:20
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 425
Toplam yorum
: 282
Toplam mesaj
: 98
Ort. okunma sayısı
: 2980
Kayıt tarihi
: 06.12.06
 
 

Gazi Eğitim Fakültesi, Eğitim Bilimleri Bölümü, Eğitim Yönetimi, Teftişi, Planlaması ve Ekonomisi..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster