Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

01 Haziran '12

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
96
 

Kısır döngü

Genç adam önce ayakkabılarını çıkardı, ardından çoraplarını, sonra pantolonun paçalarını dizlerine kadar sıyırdı... Çıplak ayaklarını suya bıraktı. Aşağıdan yukarıya bir ferahlama sardı vücudunu. Su soğuk, dingin ve berraktı. Güzelim alabalıklar resmigeçit yapıyorlardı. Balıklara uzansa dokunacakmış gibi bir hisle öne doğru bir hamle yaptı, sonra hamlesinden vazgeçti. Ördekler genç adamın önüne gelerek durdular. Duruşlarında bir heybetlilik vardı. ‘’Bizler dilenci ördekler değiliz’’ der gibi, hep bir ağızdan şakımaya başladılar. Genç ördeklerin disiplinsizce oraya buraya sıçramaları, ördekler senfoni orkestrasının daha fazla şakımasını engelledi. Gençlerle birlikte diğer ördekler de birbirleriyle oynamaya başladı. Suya dalıp çıkıyorlar, silkeleniyorlar bir daha dalıyorlardı... Sağa sola bakınarak aheste aheste diğer köseye doğru yüzmeye başladılar. Ilık bir yel esti. Suyun yüzü buruş buruş oldu.

Genç adam olmadık düşüncelere dalmıştı. Gözleri çok uzaklara kilitlenmiş, düşünceleri suyun buruşukluğuna dalıp dalıp çıkıyordu. Balıkları ve ördekleri çoktan unutmuştu. Çevresinden olup bitenlerden habersiz uzakları yakınlaştırıyordu. Doğduğu, büyüdüğü hatta ilk âşık olduğu yer olan ve sabahları denizin usul usul dalgalarıyla kıyıya bıraktığı yosun kokusu ve O küçük balıkçı kasabası geldi aklına. Güneşin henüz ışınlarını sakladığı sabahlarda balığa çıktığı anları canlandı, kilitlenmiş gözlerinde. Sonra mücadele yılları, cezaevleri, tutsaklığı, kendisiyle ayni sevdayı paylasan yoldaşları ve dağları... En çokta dağları özlüyordu... Yalnızlığına yoldaşlık eden, sırrını verdiği, sevda türküleri bestelediği, kendisini düşmandan ve her türlü kötülükten koruyan dağları özlemişti. Sevdiği ne kadar güzellik varsa ardında bırakıp terk etmişti oraları. Simdi geri dönüsü zor olan bir yolun henüz başındaydı. Kendisini yalnız ve terk eden değil, terk edilen olarak hissediyordu. Direnci kırılmış, sevdaya küsmüş, özgüvenini yitirmiş, hırpalanmış, çaresiz bir haldeydi simdi.

Yoldaşlarını düşünürken hüzünlendi. Hüzünlendikçe duyguları ıslandı... Şimdi içinde tuzlu zehir zemberek ırmaklar akıyordu. Dokunsalar ağlayacaktı... Yağmur yüklü bulutlar gibiydi. İçindeki yükünü boşaltsa, ırmakları dışarı akıtsa rahatlayacaktı belki de... Yap(a)mıyordu... Duyguları almış başını gitmişti, dizginleyemiyordu. Derin bir offf çekti. Göğsü çenesine değecekti neredeyse. Ardından bir derin off daha. Ayağa kalktı. Ayakları ıslaktı. Kendisinden daha önce haberi yokmuş gibi üstüne başına baktı. Sonra telaşlı telaşlı çevresine bakindi. Çok şükür kimse yok dercesine rahat bir nefes aldı. Tekrar oturdu ve ayaklarını çevreye bakınarak tekrar serin suların koynuna bıraktı.

Duyguları karma karışıktı,"Gitmekle", "kalmak" arasında Rus Ruleti oynar gibi içten içe kendini yiyordu. Ne yapacağına dair karar veremiyordu, "Kısır Döngü" dedikleri bu olmalı diye düşündü. "Ne yapmalı? Ne etmeliydi? Bu beladan nasıl kurtulmalıydı? Bilmiyordu. "Avrupa, Avrupa." dedikleri buymuş meğer. Avrupa; insani bitiren, insani atıl konuma getiren, eritip sekil değiştirten, anlaşılmaz zor bir durumdu...

İçine girmiş olduğu, düşüncelerden sıyrılıp, vazgeçmek istiyordu. Ama başaramadı. Ayni düşüncelere gene dalıp gitti. Üzüntüsü kat ve kat artmıştı. Her şeye boş vererek, tanımadığı, daha önce bilmediği yeni bir yasama merhaba demek, işin kolayına kaçmayı kendine yediremiyordu. Böyle bir davranış şekli seçtiğinde kendine ihanet ettiğini düşünüyordu ve kendini bir ihanetin içinde görmek istemiyordu.

Acele toparlanmaya başladı... Ayakkabısının son bağına düğüm atarken irkildi. Sanki ayakkabıya değil de, düğümü kendi boğazına atıyormuş gibi oldu. Boğazının sıkıldığı, renginin soluduğu ve damarında kanının çekildiği duygusuna kapıldı. "İpim çekildi, kalem kırıldı, gitmeliyim buralardan." dedi yüksek bir sesle. Kendi sesine kendisi irkildi. Çevresine bakındı, kimse yoktu. Su durulmuş, balıklar derinliklere çekilmişti, ördekler hala köşelerinde öylece duruyorlardı. "Buralardan gitmeliyim, kekik kokan, yürekli türkülerin söylendiği, sümbüllü dağlara..." gitmeliyim diye tekrarladı genç adam. Kendisine vermiş olduğu bu karar genç adamı rahatlatmıştı.

Ayrıldı sudan, balıklardan ve ördeklerden. Kendini Zürih şehrinin caddelerinde, kalabalık insanların arasında buldu... Anlamsızca izlemeye koyuldu çevresini. Yanından hızla geçip giden arabalara ve tramvaya bakakaldı... Koştururcasına hareket eden insanlar, mağazalar, tüketim çılgınlığı ürkütmüştü onu...

Oradan kaçar adımlarla, dilinde bir şiir ile uzaklaştı.
"Gün yenilgilere
yanılgılara
olsa da gebe
yaşanmaya değer gene de
Biliyorsun
aydınlığa gebe bu karanlıklar."

Genç Adam karanlığı yenmek için bir Işık oldu aktı...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 61
Toplam yorum
: 20
Toplam mesaj
: 1
Ort. okunma sayısı
: 214
Kayıt tarihi
: 12.01.12
 
 

1977-78 İzmir Namık Kemal Lisesi Edebiyat Bölümü mezunuyum. Çesitli dergi ve sayfalarda öykü, den..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster