Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

05 Ocak '11

 
Kategori
Ben Bildiriyorum
Okunma Sayısı
986
 

Koca çınar

Koca çınar
 

0 benim babamdı. Dürüst, çalışkan, haksızlığa gelemeyen, sert görünüşünün altında yatan yumuşak kalbi ile, herkesin derdini yürekten paylaşan, allahtan başkasına muhtaç olmak istemeyen, sulu gözlü, dağ gibi, onurlu adam.  

Her zaman insanın öleceğini hissedip hissetmediğini düşünürdüm ve hissedeceğine inanırdım. Ama artık bundan emin değilim. Hiç ölüm görmemiştik biz. Hiçbir yakınımızı kaybetmmiştik. Hep uzaklardan duydum ölmüş diye. Allah rahmet etsin dedim dilimde ama yüreğimde ölümü hiç hissetmedim. İbret alınması gerektiğini bildiğim halde, hiç ibret gözüyle bakmadım ölüme. Ne zor bir imtihanmış bilemedim.
Zaman zaman ''şu anda annem veya babam ölse ne yaparım''diye geçirdim içimden ama gördüm ki içinden geçirmeye benzemiyormuş ölüm. Hiç beklemediği, hiç düşünmediği bir anda geleceğe dair hayaller kurarken gelip buluyormuş insanı. Hiçbir acı yaşanmadan anlaşılmıyormuş. Babası ölenleri şimdi anlıyorum ben ve biliyorum ki babasını kaybetmeyen anlayamaz beni. Öyle kötü bir duygu ki bu, süpriz bir şekilde gitti hiç beklemiyorken. Hep korkmuştum ya ikisinide bir gün kaybedersem diye işte hayat öyle tuhaf ki...İlk aşkım, yok oldu aniden, Rüzgarlardan korunmak için sığındığım liman yok artık, beni koruyan örtüler alındı üzerimden. Güçlü olan ben öyle korumasız öyle sahipsiz kaldım ki, hiç bir şeyin yerini dolduramayacağı organımı kaybettim sanki..
Hayatın anlamsızlığını anlıyor insan ölümle. Hiç ölmeyecekmiş gibi bağlandığı dünyanın boş olduğunu hatırlıyor. Sanki rüya gibi geliyor bana yaşadıklarım, sanki uyandırılacağım ve babamı beni sabah işe uğurlarken, akşam balkonda oturmuş beni beklerken bulacağım. Keşke hepsi gerçekten bir rüya olsa! Hayat zaten bir yıldır öyle zordu ki, bir de babam gidince daha da zorlaştı. Bu yükü taşımak ağrıma gidiyor. Bir taraftanda düşünüyorum ki yaradan kimseye taşıyamayacağı yükü yüklemezmiş yinede bilemiyorum omuzlarım bu ağır yükleri nereye kadar taşıyacak?
Düşündükçe yaptığım ve yapmadığım şeyler geliyor aklıma ve pişmanlıklar. Keşke şöyle yapmasaydım, keşke böyle yapmasaydımlar ama hepsi boş sadece düşüncede kalıyorlar. Hayattan anladığım tek şey, giden geri gelmiyor kalan istese de gidemiyor.  

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Bu duygu ağlatır beni zaman zaman. 20 sene oldu babamı kaybedeli. Nerde baba sözü duysam yaşlar süzülür gözlerimden. Bu hissiyatı çok güzel dile getirdiniz.çok teşekkür ederim. Yüreğinize sağlık hanım efendi. Bu güzel yazılarınızı gazetem karadeniz virada yayınlamak isterim...sevgi ve saygılarımla....

Metin TOPÇU 
 14.01.2011 14:13
Cevap :
Neden olmasın Metin bey yazılar paylaşılmak içindir.Saygılar  14.01.2011 16:51
 

BABALARIMIZ...KOSKOCAMAN ÇINAR İNANIN VARLIKLARINDA YOKLUKLARINDAN FAZLA ÖNEMİ YOK GİBİ.NE ZAMAN Kİ KAYBEDİYORUZ KIYMETİNİ DAHA ÇOK ANLIYORUZ.ALLAH RAHMET EYLESİN BİLİRİM BEN BU ACIYI.....

AHMET KAPLAN 
 11.01.2011 8:54
Cevap :
Herşey kaybedilince değerleniyor evet haklısınız.Sevgiler  14.01.2011 13:40
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 15
Toplam yorum
: 23
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 1225
Kayıt tarihi
: 05.01.11
 
 

Kimim ben? Bazen sessizce bir köşeye çekilmiş ağlarken, bazen hayata karşı etten yapılmış firtına gi..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster