Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

05 Mart '12

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
192
 

Küçük kızın kaybolan güveni

Küçük kızın kaybolan güveni
 

Google'dan alınmıştır


Bir kız vardı aşkı arayan; fakat onu yalnızca düşlerinde bulabilen. O kadar çok duvar örmüştü ki kendine; yaşayabileceğini sanmıyordu hiç aşkı, sevgiyi… Birine bir şans vermek istiyordu; fakat her seferinde tam o şansı tanıyacakken, korkup kırılacağından cayıyordu kararından. Ta ki girdiği ortamlardan birinde biriyle tanışana kadar da devam etti bu durum böyle…

Güvenmek istemişti oysaki. İlk defa birine tüm kalbimi vermek istemişti. Ondan tek istediği ise yanında olduğunu, onu sevdiğini hissettirmesiydi. Onu ilk gördüğü o günden beri hoşlanıyordu aslında. Belli etmemek için çok çabalasa da bir noktadan sonra tutamamaya başlamıştı kendini. O konuştukça öpesi geliyordu o dudaklarını. Baktıkça gözlerine bakası geliyordu insanın. Sarılınca bırakmak istemiyordu hiç belini.

Karşılık bulunca, daha doğrusu karşılık bulduğunu sanınca hislerine, ne kadar mutlu olmuştu halbuki. Bıraksalar bağırırdı onu sevdiğini sokağın ortasında tüm herkese. Onu görmek onun en büyük mutluluğu olmuştu bir süreden sonra. Sürekli ona sürprizler yapmak geliyordu içinden. Ama yine de içindeki bir ses “Dur!” diyordu ona. Nedendir bilemese de o sesi dinliyordu genelde.

Ruhunun okşanmasına o kadar ihtiyacı vardı ki o küçük kızın, karşı taraftan göremedikçe bunları kendi yapıp sevdiğine o yapmış gibi mutlu oluyordu. Bilmiyordu ki o bunları yaptıkça daha çok sevileceği yere değersiz olacağını…

Çok süremedi zaten mutluluğu. Bir süreden sonra o da bu ilgisizliğe dayanamaz oldu. Artık sadece kendinin çabalamasından usanmıştı. İki gün gülen yüzü üç gün ağlar olmuştu. İpler iyice koptu aralarında. Ara vermeye karar verdiler. Aşka ara verilir miydi ki? Biliyordu içten içe bittiğini. Çok ağlamadı ilişkileri devam ederken olduğu gibi. Tam tersine, kalbinde hissettiği ağırlığın artık hafiflediğini hissetmeye başlamıştı. Yüzü artık daha çok güler olmuştu. Bir süre sonra da bitti zaten tamamen ilişkileri. O kendi yoluna gitti, “sevdiğim” dediği kişi kendi yoluna…

Çok ağlamadı arkasından gidenin; ama kaybetti insanlara karşı zaten az olan güvenini. Karşısındaki doğruyu söylese de inanmadı hiç; inanamadı. Artık biliyordu her gelenin bir gün gideceğini; gidenin ise bir daha dönmeyeceğini…

Abdülkadir Güler bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 26
Toplam yorum
: 19
Toplam mesaj
: 10
Ort. okunma sayısı
: 1060
Kayıt tarihi
: 25.02.10
 
 

19 Mart 1990 İstanbul doğumluyum. Uludağ Üniversitesi İktisat öğrencisiyim. Kitap okumayı seven, ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster