Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

31 Ekim '18

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
843
 

Küçük Şeyler

Küçük Şeyler
 

Salonunda meşe odunlarının çıtır çıtır yandığı büyük şöminesi olan, bir odası kitaplık haline getirilmiş, bir tarafı deniz, bir tarafı orman gören dağ başında taş bir ev hayal ediyorum.

Meyve ağaçları, asmaların kapladığı bir çardak, içinde rengârenk balıkların yüzdüğü süs havuzu, yaz aylarında gündüz uykularının olmazsa olması örme bir hamak, adını bilmediğim, değil koparmak koklamaya kıyamayacağımız rengârenk çiçekler. Rehavet, sessizlik…

Dün askeri havaalanı ışıklarda kırmızıda geçen, cahil, trafik kurallarını hiçe sayan, sorumsuz bir minibüs şoförünün kurbanı oluyorduk.

Ulusal gazetelerin üçüncü sayfalarında fotoğraflarımızın yer almamasını, trafikte uzun vakit geçirmemizden kaynaklı tecrübeye borçluyuz;

Yeşil yansa da, beş saniye bekle!

Bırak arkandaki kornayı yaksın, ölmekten iyidir!

Ne diyecekti şoför, nasıl savunacaktı kendini?

Önce bizim kırmızı ışıkta geçtiğimiz tezini savunacaktı avukatı, nasıl olsa biz ölmüştük!

Mobese kameraları girecekti devreye o zaman da hatırlı tanıdıklar araya sokulmaya çalışılacaktı, ölenle ölünmezdi, böyle olacağını bilse minibüs şoförü geçer miydi kırmızı ışıkta? Aslında iyi biriydi, aile babasıydı, onun da çocukları vardı, vade dolmuşsa elden bir şey gelmezdi, kaderdi.

Kıl payı ölmedik diye şanslı mı hissetmemiz gerekiyor kendimizi yoksa direksiyona oturduğu zaman mutasyona uğrayan insanlarla aynı şehirlerde yaşadığımız için şanssız mı?

Eğitim şart da, bakalım birey eğitilmek istiyor mu?

Bakalım birey kendi eksikliğinin farkında mı?

Sabahtan akşama kadar sokaklardayım, türlü insanla sohbet ediyor vakit geçiriyorum, herkes her şeyi biliyor!

Ekonomiden tarihe abartmıyorum soğuk füzyondan, atomun parçalanmasına kadar türlü fikirlerimiz, hatta zaman makinesinin yapıldığını fakat insanlar panik olmasın diye gizli tutulduğunu iddia eden bile var.

“ Ben sana işin aslını anlatayım arkadaşım…”

Neden bilmem bir ben bilmiyorum işin aslını!

Küçük şeylere takıldığım için belki de, benim cevabını aradığım sorular başka.

Neden insanlar kırmızı ışıkta geçer?

Neden trafik kurallarına uyulmaz?

Neden emniyet kemeri bağlanmaz?

Neden yol verme kavgası çıkar, neden incir çekirdeğini doldurmayacak, dişlerini sıksalar bir dakika sonra unutulacak sebeplerden insanlar yol ortasında birbirini öldürür?

Cehalet kelimesinin anlamları şöyle; bilmezlik, bilgisizlik, deneyimsizlik, toyluk!

En büyük cehalet doğrusu bilinen işin yanlışını yapmak değil mi?

 

Böyle zamanlarda salonunda meşe odunlarının çıtır çıtır yandığı büyük şöminesi olan, bir odası kitaplık haline getirilmiş, bir tarafı deniz, bir tarafı orman gören dağ başında taş bir ev hayal ediyorum.

Şimdilik elimden bu kadarı geliyor!

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

Bu blog Editör'den Öneriler alanında yayınlanmaktadır

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Trafik mesleği polislerindir. Trafik kuralları diye bir meslek yok. İşte bütün mesele burada. İnsan kurallara uyduğunda para kazanmalı uymadığında parayla cezalanmalı. Belki teknoloji ve anlam günümüz dünyasında yetersiz.

Tuna M Yasar 
 31.10.2018 16:32
Cevap :
Cezanın olduğu yerde ödül de olmalı diyorsunuz. Şu an trafik kurallarına uymanın ödülü hayatta kalmak gibi duruyor. Selamlar  31.10.2018 16:56
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 1262
Toplam yorum
: 7722
Toplam mesaj
: 187
Ort. okunma sayısı
: 1077
Kayıt tarihi
: 09.08.06
 
 

Deniz tutkunu.Amatör kıyı balıkçısı. Aynı Şarkı adlı kitabın yazarı... ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster