Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

02 Kasım '07

 
Kategori
Psikoloji
Okunma Sayısı
377
 

Mesajınız var

MESAJINIZ VAR..... Otizmi anlamanın en iyi yolu bir otistiğin duygularını dinlemektir.

Ben Onur Güner

Raporumda : Aspenger yazılı

Aspenger ne demektir bilmiyorum. Ama; ben çok soru sorarım. Oturmayı hiç sevmem. Oturduğum zaman soru sormalıyım, ya da oturmamalıyım.

1988’de doğmuşum. 3 aylık iken annem “diğer çocuklardan farklı” oluşumu anlamış. 3, 5 yaşında doktorlar “bu çocuk hiperaktif” demişler. Sonra doktor doktor gezmişim. 1992’de Ege Üniversitesinde yine “Hiperaktif” tanısını koymuşlar. 1997’de Behçet Uz Çocuk Hastanesinde “Aspenger Sendromu” ile hastalığıma teşhis koymuşlar.

İlk öğretimi zorlansam da bitirdim. Şimdiye kadar birçok ilaç kullandım.

Dünyayı sizin gibi görmek istiyorum.

Dünyada yalancılar varmış.

Dünyada bizleri horlayanlar varmış.

Dünyada insanları öldürenler varmış.

Dünyada insanları kandıranlar varmış.

Ben böyle bir dünya istemiyorum.

Benim dünyamda doğruluktan, sevgiden başka hiçbirşey yoktur Bugünüm, geleceğim için hiçbir endişemin olmadığı bir dünya istiyorum. İstiyorum, istiyorum, fakat benim istemem ile bunlar olmuyor. Toplum bildiğini yapıyor. Kimse bizi, beni anlamıyor. Ben de; toplumu ve bu dünyayı anlamıyorum.

Sokakta gezerken korkuyorum. “Geleceğim nasıl olur” diye düşünerek korkuyorum. Açlıktan mı? Öleceğim, yoksa birileri beni öldürecekler mi diye düşünerek korkuyorum. Ya annemi, babamı kaybedersem ben nasıl yaşarım diye korkuyorum. Onlar beni koruyorlar. Onlar beni okula gönderiyorlar. Onlar beni doktora götürüyorlar. Onları benim karnımı doyuruyorlar, giydiriyorlar, yıkıyorlar. Onlar beni seviyorlar. Onlar olmayınca ben ne yaparım. İşte benim telaşım budur.

Gelecekten korkmanın nedeni budur.

İlköğretimi bitirdim. Liseye gidemezdim. Doktorlar “Özel Eğitim” dediler.

Ailem beni Sabahat Akşıray Otistik Çocuk Eğitim Merkezi’ne gönderdi. Orada mutluyum.

Sabahat Akşıray’da : Kimse benim ile dalga geçmiyor. Tüm öğretmenlerim benim gelişmem için çaba sarfediyorlar. Resim yapıyorum. İş yapıyorum. Bilgisayar öğrenmeye çalışıyorum. Öğretmenlerim ve oradakiler beni anlıyorlar. Sorularıma cevap veriyorlar. Kimse soru sorma demiyor.

Sorularımı en çok babama soruyorum. Aklıma ne gelirse soruyorum. Babam hepsine cevap veriyor, fakat ben “Baba ben evlenecek miyim, Sabahat Akşıray’daki arkadaşlarım evlenecekler mi” sorusuna cevap veremiyor ve kalkıp gidiyor.

İş yapmak istiyorum. Çalışmak istiyorum. Geleceğimi kurtarmak istiyorum. Gelecek korkusu var bende. Hiçbirşeyi başaramazsam, beceremezsem, kim bana iş verir.

Sizin gibi düşünemiyorum. Sizin gibi göremiyorum. Sizin gibi olamıyorum. Bu benim suçum mu? Yoksa ben bu suçun cezasını çekecek miyim?

Sabahat Akşıray’a teşekkürler. Müdürüm’e, öğretmenlerime teşekkürler. Onlar korkmamam gerektiğini, bu cezayı çekmeyeceğimi söylüyorlar. Ve ben onların sayesinde değişiyorum, değişeceğime inanıyorum.

Çünkü ben onlara inanıyorum.

Teşekkürler.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Sen öğretmenlerine inandığın kadar, ben de hepinize inanıyorum. Biliyorum ki inançla eğitim birlikte olunca her şeyi başarabilirsiniz. yaşadım, gördüm, kaybettim. Çok şanslısın. Annen baban yanında ve her ikiside kendilerinden daha çok seni seviyorlar. Bütün çocuklar gibi sen de anne babaya ihtiyaç duyuyorsun. Onlar çok iyi anne baba. Bunu unutma. Ve sen her şeyi yapabilirsin. Her şeyi. Sevgi ile düşünüyorum seni. Sağlıcakla kal.

Ayhanım Sun 
 25.09.2010 13:15
 

Böylesine içten anlatılınca duygular etkilenmemek mümkün olmuyor. Hele bir de içinizde sevgiyi taşıyorsanız benim gibi ne yazacağınızı şaşırırsınız. Ben otistik olmaya gerek olmadan da bu dünyanın getirilerinden korkulması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü insanlarda sevgi kavramı gitgide yok oluyor. Oysa savaşlar dahil her türlü olumsuz ve kötü koşullara ancak ve ancak sevgiyle karşı koyabileceğimizi bir anlatabilsek çevremize...

Niliş 
 26.11.2007 6:46
 

göstermelik duygularla değil içtenlikle kucaklamalar diliyorum, ve sizlere de inanıyorum , sevgilerimle.

erol aslan 
 20.11.2007 18:41
 

Bu dunyada gozunu acan ama aramizda dolasamayan, farkli davranan, dusunen, hareket eden bu tur insanlar icin tibbende ne yazik ki yardim az. Bence, yapilmasi gereken, bu tip rahatsizlik icinde yasayanlara farkli yaklasmadigimizi ve onlari da digerlerinden daha az sevmedigimizi belli etmek. Yaziniza gelebilecek yorumlarin niceliginden, bu konuya toplum olarak ne kadar yaklastigimizi ve paylastigimizi cozebilirsiniz. Daha iyi ve saglikli bir dunya icin...... LKing

LKING 
 02.11.2007 15:51
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 15
Toplam yorum
: 34
Toplam mesaj
: 18
Ort. okunma sayısı
: 1708
Kayıt tarihi
: 25.08.07
 
 

29.01.1983 Adana doğumluyum. Çocukluğumun geçtiği fakat çok net hatırlamadığım pek de sevemediğim bi..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster