Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

19 Haziran '08

 
Kategori
Aile
Okunma Sayısı
922
 

Milat önce ya da sonra

Milat önce ya da sonra
 

...


Günlerdir aklımda milat kelimesi cirit atıyor. Şiir konum olsun istedim tek bir dize çıkıp gelmedi yüreğimden kalemimin ucuna, makale yazayım diye düşündüm ancak yazma konusunda acemi olduğumdan beceremedim. Yine de beynimde "milat" şimşekleri çakıyor. Benim miladım olmalı ama nasıl olacak benim miladım. Birkaç satır yazdım, döndüm başa okudum ve sildim olmuyor doğru dürüst bir satır çıkmıyor duygum yetersiz galiba…


Önce kelime anlamına bak bakalım dedim kendi kendime, hemen baktım tabi

Milat; Hz. İsa'nın doğduğu gün, Mecazi anlamı ise; bir işe başlama anı veya her hangi bir olaya başla anı…

Tamam da, bunlar benim için uygun değil, zira ben yeni bir işe başlamadım ve de yeni doğmadım. Düşünceleri içerisinde kıvranırken Arşimed gibi buldum buldum nidalarıyla ortalığı inletip sarıldım kaleme. Evet, bulmuştum benim miladım olacak tabiî ki. Ellerim şakağımda kendimi toparlamam için birkaç dakika yetti bana.


Milattan Önce (MÖ) bu yaşıma gelene kadar yaşadığım uzun ama kısa ya da, farkına varmadan bir çırpıda geçen seneler. Milattan Sonra (MS) ise şimdi alışmaya çalıştığım ve babamla birlikte büyük çaba harcadığım şu birkaç ay ve bundan sonra bana biçilen ömrün tamamı.

Milat da, işte sonbaharın o güzel (benim için karanlık) Ekim ayı ve yaşadığım, aniden yaşadığım fırtına. Evet, o gün çatımızın üzerinde kopan fırtına ve her daim yanımda olan, desteğini hiçbir şekilde esirgemeyen annem'in vedası benim miladım.


Milattan Sonra daha refah içinde yaşadı Milattan Önceki insanlar. Teknoloji denen canavar ilerledi ve insanoğlu her istediğini en kısa yoldan elde etti. Benim için Milattan Sonra tersine dönüştü ve hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı yaşamımda. Kahrolası acının üstüne, adı zaman olan merhemi tavsiye etti tanıdığım tanımadığım herkes. Zamanla unutulurmuş, kabuk bağlarmış kanayan yara. Oysa ben sekiz ay gibi uzun zaman diliminde anladım ki, zaman çare değil acının, sızının dinmesine. Yaşamaya devam ederken o sızıyla birlikte adım atıyorsun ve nefes alıp veriyorsun. Ve gülüp oynuyorsun... Acın yüreğinde canlı canlı ağlarken hayata eşlik ediyorsun. Göz pınarlarında biriken inci taneleri içeride bir yerde göl olup kaynıyor.

Tıpkı ben gibi…

Günler senin

Gün senin günün

Benim olmayacak

Günlerden bu gün

Gelsem, uzansam yanına

Gömülse yüzüm göğsüne

Sarılsam boynuna

Başımı okşarsın değil mi?

Sinse kokun üzerime

Bilirim mis kokarsın

Toprağa bulansa ellerim

Kucak dolusu kır çiçeği

Yetişse gözyaşlarımda

Hemen oracıkta

Elini öpsem

İnce belliden yudumlasak

Dumanı tüten çayı

Muhabbet etsek

Kalsam gece boyu

Azıcık da dedikodu

Sonra sığınsam koynuna

Sımsıkı sarılsam

Olsun yıldızlar yorgan

Dert etme üşümem

Uyansak sabaha

Güneş doğsa

Cıvıldayan kuşları

Beslesek ellerimizle

Gün senin günün

Benim olamayacak

Günlerden bugün annem

Gün senin günün

11/05/2008

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

bu yoklukta böyle bir şey, zaman öyle bir acısını çıkarırki o yokluğun nedeni o olduğu bile anlaşılmaz. başımız sağolsun bir ekim sabahında...

Ruksan İLDAN 
 18.07.2008 1:15
Cevap :
canım benim anlatılmaz ve yaşayanlar bilir başımız sağ ve sağlıklı olsun... teşekkürler desteğin için  19.07.2008 10:15
 

Duygunu çok iyi anlıyorum. Bende annemi bir kaza sonrası kaybettim. halen bugün gibi aklımda çünki bende onun yanıbaşında idim. Anneler babalar...karşılıksız verenimiz..en sevdiklerimiz... Ne güzel onu halen sevgi ve özlemle için acısada anımsaman... sevgilerimi yolluyorum sana ...

Halide 
 12.07.2008 15:40
Cevap :
Anneciğinize rahmet dilerim.Gerçekten unutmak mümkün değil ama acıyla yaşamayı öğreniliyor ben de öğreneceğim umarım desteklerle...  12.07.2008 20:39
 

bu akşam deniz kıyısında yürüyüşe gittik, iki gitarist hem çalıp hem söylüyorlardı, eşimi bıraktım sen git ben müzik dinleyeceğim diyerek. Babamı Martta kaybettim, denize baktıkça müzikle birlikte gözlerim doldu ağladım. Zaman yerinde duruyor biz içinden geçiyoruz ve acı ve özlem hep içimizde. Zaman bazı acılara asla ilaç olmuyor biz o acılarla yaşamaya alışıyoruz sadece. Gün kimin günü inan artık bilmiyorum. Her gün hepimiz için milat aslında. Dünler ellerimden kaydı gitti tutamadım, bugün kendimi büyümüş hissetsem yarın nasıl olacak yaşamak inan bilmiyorum. Güzeldi ve niyeyse yine gözlerim doldu. Ben iyice yaşlandım galiba. Sevgilerimle

kevser şekercioğlu akın 
 04.07.2008 0:02
Cevap :
Teşekkür ederim senin de sağ olsun babacığının mekanı cenent olsun...Hayat her şeye rağmen devam ediyor edecek biraz eksik olsa da... sevgiler  04.07.2008 13:24
 

Sevgi ile nilüferler açtıracağınıza ve bizlerle paylaşacağınıza inanıyorum ben. Ölüm hepimizi bekliyor bir yerlerde... Son yazımı okursanız belki çok ağlarsınız ama biraz da ucundan kenarından teselli bulursunuz belki; ve bir de lütfen 'İki küçük çakıl taşı ' yazınıza yaptığım yoruma bir daha bakınız...... Sevgi ile kalın, güçlü kalın....

Mezopotamya Prensesi 
 03.07.2008 11:10
Cevap :
Gözleri nemli okumuştum o yazınızı. Ölümün gerçekliği hiçbirşeyin gerçeğiyle ölçülemez annelşerinin yerinde olmak istemezdim.Bu kocaman güzel desteğiniz için teşekkürler inanın güç topluyorum hemen hemen her sabah arkadaşlarımdan gelen yorumları okuyorum işe başlamadan... Zor bir dönem geçiriyorum biliyorum yaşama devam etmeliyiz hem doğanın hem Allahın emri bu...  03.07.2008 11:45
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 74
Toplam yorum
: 698
Toplam mesaj
: 239
Ort. okunma sayısı
: 806
Kayıt tarihi
: 26.12.06
 
 

Şiir yazmaya çalışan, müzik dinlemeyi seven, Fotoğraf çekmeyi seven, Doğayı ve içinde barındırdık..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster