Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

20 Haziran '12

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
312
 

Mutluyduk! Şimdi ise kopuk...

Mutluyduk! Şimdi ise kopuk...
 

alıntıdır


Hayat dünyaya gözümüzü açmamızla başladı. Uzun bir serüvene imza atmış olduk doğmakla.

Sonrasında çocuk olduk. Sevimliliği en üst boyutlarda yaşayışımızdandı mutluluğumuz.

Beklentiler azdı, en zor soru “anneni mi daha çok seviyorsun, yoksa babanı mı?” idi.

Düşünür çıkamazdık işin içinden. Hangisini kıracağımızı belirleyemez, yüreğimiz asla el vermez, naif bakışlarla susuverirdik.

Yaz kış fark etmezdi bize. Annemizin elinden tuttuğumuzda her yol mutluluk verirdi.

Yeni bir oyuncak alındığında paketinden çıkarmadan izlerdik saatlerce.

Mutluyduk, naylon poşete sarılı oyuncak şimdi ki diz üstü bilgisayarlardan çok daha kıymetliydi.

Cep telefonu sadece büyüklerimizde gördüğümüz, sahip olmayı hayal bile etmediğimiz bir araçtı.

Şimdi ki gibi model, model, rengarenk yoktu elimizde.

Bayramların tadı, keyfi vardı çünkü üst baş alışverişleri o zaman şimdi ki kadar sıklıkla yapılmıyordu.

Görmediklerimizi görür, yiyebildiğimiz kadar şeker yer, ev ziyaretlerinde dolaşır ve bunu büyük bir değişiklik sayardık.

Dantelli çoraplarımız, rugan ayakkabılarımız ve süslenmiş saçlarımızla herkesin gözdesi olurduk.

Sinir uğramamıştı bedenimize hiç.

Annemizin gözüne bakıp kabahat işlediğimizi anlar, toparlanır yada sesimizin volumunu ayarlardık.

Bir başka mutluyduk, çünkü hemen her şeyin sahibi etmezlerdi bizi.

Elimizden geldiği kadar sabır ederdik, beklemeyi öğrenir, her gördüğümüze veya her canımızın istediğine sahip olamamakla nefsi terbiye ederdik.

Televizyonda da çokça vakit geçirmezdik mesela. Daha çok yaşıtlarımızla, yoksa kendi kendimize oyunlar oynardık.

Usluyduk çünkü yaramazlık yapma fırsatımız yoktu. Her çocuk yaşının çok üzerinde bir yetişkin ciddiyetiyle bakardı etrafa.

O zaman hiperaktivite de bu kadar yaygın değildi. Çünkü evlerimiz yaramazlık yapmaya elverişli, annelerimiz şımarıklığa tahammül edecek kadar geniş yürekli değildi.

Şimdi çocuklar çok farklı.

Teknoloji çağı, teknoloji çocukları diyoruz biz onlara. Çoğumuzun bilmediği yabancı kelime sıkışıyor cümleleri arasına. Cep telefonlarının modelleri, İpodlar, envai çeşit iletişim araçları.

Gerektiğinde annelerimiz bizlere zaman ayırır uzun, uzun anlatırdı neyi neden yapmamamız gerektiğini. Şimdi ise uğraşma isteği herkeste tükendi.

Saatlerce bilgisayar başında vakit geçirebiliyor çocuk. Yeri geliyor ailesinin yüzünü bile görmüyor, yemeğini de ayrı yiyor.

Özel alan güzeldir. Ancak ailenin ortak paylaşımları olan sohbet ortamları, yemek masaları daha da güzeldir.

Şimdilerde yaşanmıyor bunların çoğu. Çocuklar bilgisayarda, ebeveynler bir başka ortamda.

Mutluyduk…

Şimdi ise kopuk!

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Harikasın canım.. Kesinlikle katılıyorum, sürekli bilgisayar başında kalıp, anne ve babasının ilgisizliği ile piskolojisi bozulan birisini tanıyorum, inanır mısın sokakta yürümeye korkuyordu. Teknolojinin getirdiği yenilik aslında geçmişteki güzel anları yok ediyor. sevgiler..

ilknur AKPINAR 
 21.06.2012 11:55
Cevap :
Sen de öylesin:) maalesef canım ben de öyle bir kaç kişi tanıyorum. Artık bağımlılık yapmış iletişim araçları.   21.06.2012 15:03
 

Çocuk kutluyorum seni vallahi yine neler saldın düşüncelerime.Haydi şimdi söyle bana anneni mi babanı mı çok seviyorsun bakalım? Söyle hadi söyle ahhh ahh bizim zamanımızda bile vardı bu zor soru ne isterlerdi çocuk kalbimizden bilmem ki.Yüreği güzelim sevgilerimle.

Şennur Köseli 
 20.06.2012 20:17
Cevap :
En zor soru da bu işte:) hiç cevap veremezdim küçükken de. Mutluluğu arıyoruz hepimiz ve ben ne hikmetse hep önceki zaman da buluyorum. Senin de güzel yüreğine sağlık ablacığım öpüyorum  21.06.2012 9:19
 

"Mutluyduk.. Şimdi ise kopuk." öyle anlamlı ki yazdıkların sevgili Merve. Bir şeyler sürekli değişiyor, dönüşüyor ama insanın yüreğine ince bir hüzün veren değişimler de yaşanıyor, senin yazında çok güzel anlattığın gibi.. İlerleyen yıllarda nasıl olacak, nasıl bir dünyada yaşıyor olacağız, tahmin edemiyorum. Her şeye rağmen umutlu olmak istiyorum. Sevgilerimle.

Mor Okyanus 
 20.06.2012 17:40
Cevap :
Merhaba, yorumunuzla güne güzel başladım teşekkür ederim:) ne yazık ki, her geçen günün arandığı dönemler yaşıyoruz. Bugünleri de ararsak diye sormuş Leyla Hanım yorumunda, ne kadar haklı ürkmekte değil mi? bugünleride ararsak nasıl bir geçmişi özlemiş olacağız? savaşlar, anlaşmazlıklar, çatışmalar, karışıklıklar ve huzursuzluklar. Umudumu ben de sizin gibi yitirmek istemiyorum. İnşallah yarınlar güzel olsun. selamlar,sevgiler yolluyorum size  21.06.2012 9:03
 

Kaliteli zaman diye bir şey çıktı, çünkü anneler, babalar kendi çocuğuyla yanındayken bile vakit geçirmiyor, bıkkınlar...

Arzu Elif 
 20.06.2012 12:07
Cevap :
Evet işte aynen belirttiğiniz gibi. Sürekli bir bıkkınlık hali var. O yüzden herkes kendini oyalayabilmenin peşinde.   20.06.2012 15:39
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 670
Toplam yorum
: 3226
Toplam mesaj
: 35
Ort. okunma sayısı
: 1786
Kayıt tarihi
: 19.12.10
 
 

İstanbul doğumlu. Kuantum Yaşam Koçu. EFT, NLP, ETKİLİ İLETİŞİM, BEDEN DİLİ gibi bir çok konuda e..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster