Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

06 Ocak '12

 
Kategori
Çocuklar ve ilkler
Okunma Sayısı
1382
 

Oğlum ve ben

Biz hayatta neye ihtiyaç duyarız; sığınacak bir limana. Çünkü hayat, bazen çok acımasız olabiliyor; bizden götürdükleriyle. Bunlar maddi olabiliyor, manevi olabiliyor; sonuçta biz aynı kalmıyoruz. Bu olgunluk oluyor, dışarıya göre; içeriye göre yani benliğimize göreyse bir sineye çekiş, bir vazgeçiş oluyor.

Ben böyle bir zamanımda rastladım oğluma. Hayata yeniden tutunuş gibiydi  o benim için: Şükürler olsun ki hala o yanımda: İyi… Dibe vuruşlarımda,  bulutlara çıkışlarımda benimle. Ona sarılıp, ağlayabiliyorum; katıla katıla gülebiliyorum. Tabi o böyle bir annesi olduğu için huyumdan mıdır, suyumdan mıdır bilinmez duygusal oldu: Bana benzedi yani…Tepkilerini bazen şiddetli verebiliyor: Gülerken de, ağlarken de abartılı olabiliyor; ama onun bu hallerini çok seviyorum. İşte ben diyorum: Bu dünyada yalnız değilim, ben gibi biri var hayatımda.

Hiç vazgeçmemesi yok mu; senin kendine dönmene, üzülmene fırsat vermiyor. Aslında bu çok da iyi oluyor. Bu dünyada  insan bazen kendini her şeyin hakimi, odak noktası, vazgeçilmezi görmeli; bazen de işte sen olmadan da oluyor,  çok da güzel oluyor diyebilmeli. Silkinmek, bir kendine geliş için lazım bu çünkü.

Çoğunlukla başka birini düşünmek zorunluluğu olduğundan; kabul ediyorum,  geriliyorum bu durumdan. Çok anaç değilim. Doğuştan anne doğmamışım. El yordamıyla öğreniyorum anneliği. Ama ben baskılarla kişiliksizleştirilmiş, benim boyunduruğumda bir çocuk istemiyorum. Anlamaya çalışsın; yeri gelsin kendini çatır çatır savunsun; anlatsın istiyorum hissetiklerini. Oğlum da tam öyle biri. Onun sivri yönleri bana inanılmaz zevk veriyor: Acayip haz duyuyorum bu durumdan.

Geçenlerde çılgınca dansettik; dansettik denemez tepindik. Benim cıvıl cıvıl yönümü gördü bence; çok hoşuna gitti. Babasına gösterip durdu beni. Bir insanın hamurunda ne kadar önemli olduğumu o zaman anladım. Çünkü birden yüzünün yapısı, hareketleri değişti. Daha ritmik, daha neşeli, şen şakrak oldu. Bizim içimizde, benim içimde nasıl bir enerji var bilmiyorum. Ama bir insan yetiştirmenin bana verilmiş olması; çünkü bir lütuf bu: Şükrediyorum. Ona layık olmaya çalışıyorum. Sadece bazen yetersiz görüyorum kendimi. Daha sakin yaradılışlı olmak mı lazım diye aklımdan geçmiyor değil, ama bunu düşünmek bile komik:  Hayatın okulu yok, anneliğin de… Biz çoçuklarımızı değil, onlar bizi yetiştiriyor. Ne sahibi olursan ol, ne mevkide olursan ol en önemli görev bu bence.

Bir insanı değiştirmekle başlıyor her şey. Çünkü buna önce kendimizden başlıyoruz. Sonra da evlatlarımızı yetiştiriyoruz. Zaten biyolojik olarak da buna hazırlanıyoruz.

Her şey kendi akarında gidiyor yani: Annelik, kadınlık, diğer beni ben yapan unsurlar içiçe girmişler. Hiçbiri diğeri olmadan olmuyor; olamıyor. Hepsi birbirini besliyor. Bazen biri ağır basıyor, bazen diğeri. Hayatımda  ne varsa; iyi ki varlar. Çünkü onlar ben demek; ben de onlar.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

ÇILGINCA DANS ETTİK DİYORSUNUZ OĞLUMLA.İŞTE BURADA BENCE FARKLI BİR ANNELİK FOTOGRAFI VAR.ÇOCUKLARIMIZLA İLİŞKİLERİMİZDE ROL YAPIP BABALIK YA DA ANNELİK FORMATLARINA GİRMEMELİYİZ DİYORUM. KIZIYLA BİSİKLETE BİNEN BİR BABA FOTOGRAFI ÖRNEĞİN.

Kerim Korkut 
 09.04.2012 9:03
Cevap :
Oğlumla paylaşımlarımda anne oduğum için şunu yapmalıyım ya da yapmamalıyım diye bir kısıtlamaya girmiyorum. Bazen birlikte mutfağa girip kek, kurabiye yapıyoruz, bazen de güreşiyoruz. Teşekkür ediyorum yorumunuza. Sevgiyle.  09.04.2012 12:30
 

Bir solukta okudum yazınızı. Ne tuhaf geliyor böyle duyunca, yada okuyunca. Acaba banada keyifli gelir mi onu izlemek diyorum, üstesinden gelebilirmiyim diyorum endişeler çoğalınca da, bu hayalimi erteliyorum:) ama anlattıklarınızı heveslendiren şeyler. Mutluluğunuz ve huzurunuz daim olsun.sevgiler

Merve Ballı Acar 
 15.02.2012 16:07
Cevap :
İnan ben annelikle kendimi bir arada düşünmezdim bile çünkü hiç büyümeyeceğimi düşünürdüm. İnsan hayatının hiçbir döneminde anne olmaya hazır olamaz zaten ama çocuğunla istesen de istemesen de büyüyorsun. Ben de hazır değildim yüzme bilmeden denize atlamak gibi biraz da, Sevgiyle   16.02.2012 11:46
 

Yaşam tüm insanlıkta bir daire başlangıç ve sonuç aynı yer. Ama aynı dereceden bir daha geçme imkanı yok. Her bir derecede değişerek gider yaşam. Bugün beğendiğimiz sivrilik yarın hatamız olmuş.Dün hata dediğiz ise doğrumuz.Adeta bir semazen gibi,dünya gibi döner ve başlangıç olan sona geliriz. Bizim vesile olduklarımız mı yani çocuklarımız mı. Onlar ayrı bireydir lakin bunu anlayıncaya kadar derecelerin çoüu geçmiştir. Sağlıcakla kalın...

hssensoz 
 07.01.2012 10:35
Cevap :
Teşekkürler. Hayat bir değişimdir. Geriye dönüşlerle yaşamımıza baktığımızda aynı yerde olmadığımızı görürüz. Aslında doğru olan da budur. Bizim gün gelip farklı bir noktada olabileceğimiz gerçeği. Düşüncelerimiz de değişebilir. bugün bizi çok mutlu eden birşey yarın endişelenmemizi de sağlayabilir. Ama önemli olan çocuğumuz bile olsa hayatımızda onun kendi olabilme fırsatını tanımaktır. Bu arada geçmiş olsun.  10.01.2012 15:05
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 56
Toplam yorum
: 351
Toplam mesaj
: 5
Ort. okunma sayısı
: 463
Kayıt tarihi
: 04.01.12
 
 

Kendinin farkında olmakla başlar herşey.  Akar giderken birşeyler insan tutunmak ister hayata. Bu..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster