Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

08 Mayıs '07

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
417
 

Ölüm sinmiş yüzlerine

Ölüm sinmiş yüzlerine
 

Bazı insanlar vardır, mutluluk akar gözlerinden. Yüzlerinde sürekli bir gülümseme, ışık saçarlar etraflarına. Yaşamanın verdiği mutluluğu doya doya yaşayan ve yaşadığının bilincine varan ve bunu diğer insanlara da vermeye çalışan insanlar. Kendi mutluluklarının ancak ve ancak başka insanların mutluluğuyla varolabileceğine inanan güzel insanlar. Doğal olarak bu tür insanlar yaşamı paylaşarak sürdürme erdemine ulaşmış insanlardır. Kavuştukları olanaklardan başkalarını da yararlandırarak, onların da yaşamlarını kolaylaştıran insanlar. Bu tür insanlar olmasaydı yaşam çekilir miydi bilmiyorum ama iyi ki varlar. Azınlıkta da olsalar, koca bir kentte bir-iki kişi de olsalar, öyle sanıyorum ki dünya onların hatırına, onların yüzü suyu hürmetine dönüyor olmalı. Küçük hesaplar peşinde koşmak, başkalarını kandırmaya uğraşmak, birinin ayağını kaydırarak yerine geçmeye çalışmak yer almaz onların beyin hücrelerinde. Tam tersine, bir elektrik santralı gibidir beyinleri, hem kendilerini hem de başkalarını ve giderek bütün dünyayı aydınlatan elektrik üretirler. İyice bakın, dikkatli bakın göreceksiniz yüzlerindeki o ışığı. Hiç farkettiniz mi bilmem, bu gibi insanların yüzünde bir ışık vardır. Sanki içlerinde lambalar yanar da, yüzlerine vurur ışığı. Esmer de olsa, zenci de olsa, beyaz da olsa.. Genç de olsa yaşlı da... Ya da güzel ya da çirkin hiç farketmiyor, bir ışık varsa içinde mutlaka vuruyor yüzlerine. Girdikleri her ortamı aydınlatan, varlıklarıyla mutlu eden insanlardır bunlar. Paylaşmayı seven, karşılıksız seven, mutluluğu almakta değil vermekte gören güzel insanlar.

Bazı insanlar da vardır, geçtikleri yerlerde ekinler kurur. Ölüm sinmiştir yüzlerine. Hayır ölüm bile değil. Çünkü ölümün bile güzeli var. Hiçlik sinmiştir yüzlerine, yokluk sinmiştir. İçlerinden yayılan korkunç bir karanlık, giderek bütün bedenlerini kaplar. Yüzlerine vuran karanlığı görünce dehşete kapılırsınız. Bir an önce kaçmak istersiniz yanlarından.Yüzlerini bir daha görürseniz sekiz sene işinizin rasgitmeyeceğine inarsınız. Yaşamın ağırlığı çökmüştür üzerlerine. Paylaşmak ölüm demektir onlar için. Başkalarının mutlu olmaması içindir dünyadaki misyonları sanki. Ne kendileri mutlu olurlar ne de başkalarını mutlu ederler. Zehir ederler yaşamı çevresindekilere. Hiçbir şeyi beğenmeyen, herşeyden sıkılan, küçük hesapların içinde sıkışıp kalmış zavallı yaratıklar. Ay tutuluyorsa , güneş tutuluyorsa bunların yüzünü gördüklerinden mi tutuluyor nedir diye düşünüyorum kimi zaman. Göktaşları çarpıyorsa ara sıra dünyaya, bunlara kızdıklarından mıdır nedir?

Oysa şu yaşadığımız dünya ne kadar yaşanmaya değer bir bilseler. Bir bilseler ki, bir canlının varolması için ne mucizeler gerçekleşmekte. Ve bu canlının yaşamını sürdürmesi için ne badireler atlatılmakta. Her canlının bu dünyada özel bir yeri olduğunu, hele de insan denilen yüce varlığın her birinin biricik özelliklere sahip olduğunu bir bilseler. Ve bir denizin mavisini seyretmenin, bir ağacın nasıl çiçek açtığını, nasıl meyve verdiğini seyretmenin mutluluğunu keşfetseler. Her canlının kendi yavrusunu nasıl beslediğini, bir kuşun küçücük canıyla yavrularına nasıl yiyecek bulmak için çırpındığını bir görseler. Her canlının kendi yavrularının varlığını sürdürmesi için kendi yaşamlarını tehlike atmalarını bir farketseler.

Ve insan olarak, içlerinde bir sevgi kırıntısı olsa da aşkı tatsalar. O insana nice acılar verdiğine inanılan aşk denilen yüce duyguyu. Bir aşkı acısıyla tatlısıyla yaşamanın bile bu dünyaya gelmiş olmaya değdinin hazzına varsalar. Şu eşşis evrenin seyrine dalsalar. Kuşlara, böceklere, otlara, çiçeklere seyre dalsalar bir. Şu kapkara topraktan binlerce renkte çiçeğin fışkırdığını farketseler bir. Yaşamın ne kadar ele geçmez bir ayrıcalık, bir mucize olduğunu farketseler azıcık bir düşünmeyle.

İyi ki yaşamı güzelleştiren, çekilir kılan, yüzlerinden ışık saçan insanlar var diye düşünüyorum. Yoksa yaşam bir ızdırap olurdu!..

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Ben de size çok hak veriyorum,bazı insanların ben ışığı olduğuna inanırım,ama her insanda yoktur bu dediğim,bazısı vardır herşeyi belli eder yüzünde tüm çıplaklağıyla.. saygılarımla..

freesoul 
 10.05.2007 17:52
Cevap :
teşekkürler yorumunuz için. blog habercisi için kayıt ettim felsefi yazılarınızı merakla beklliyorum. Sevgiler  10.05.2007 18:16
 

Sıkmış sizi asık suratlı insanlar; ama yaşam o kadar zorlaştı ki bırakın etrafa neşe saçmak, gülümsemek bile zorlaştı... Yıllar önce ben bir günebakan çiçeği gibiydim...Gerçi hala gülümseyebiliyorum, gülümsetebiliyorum.Umarım böyle kalabilirim...

Portakal Çiçeği ve FISILTI 
 08.05.2007 19:27
Cevap :
İnsanlarla yaşamak zorunda olduğumuz için ister istemez etkileniyoruz. Onların negatif bakışları bizi yaşamımızı da olumsuz etkiliyor. Umadım siz hep gülümseyerek bakarsınız yaşama..  08.05.2007 22:38
 

İyi ki yaşamı güzelleştiren ve çekici kılan insanlar var. Sevmeyi, sevebilmeyi başaran ve bunu çevresine de gösterebilenler çoğalsa sanırım bugün yaşadığımız olumsuzluklar da bir daha geri dönmemek üzere karanlıklara gömülürdü. Mümkün olduğu kadar hayata gülen yüzleriyle bakan kişilerle beraber oluyorum. Lokal de olsa kendi güzel dünyama, kötülükleri, nefreti, kini, kıskançlığı sokmak istemiyorum. Bu güzel yazı için teşekkür ederim. Sevgi ve saygılarımla...

Yeşim Özdemir 
 08.05.2007 14:51
Cevap :
En güzelini yapıyorsunuz bence. Çünkü bizim dünyamızın büyüklüğü ulaşabildiğimiz insanlarla sınırlıdır. Bunlar da kendimiz gibi insanlarsa ne keyifli olur yaşam..Sevgiler  08.05.2007 22:39
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 264
Toplam yorum
: 1089
Toplam mesaj
: 196
Ort. okunma sayısı
: 1066
Kayıt tarihi
: 30.04.07
 
 

1956 Sarıkamış Kars doğumluyum. 6 şiir kitabım ve 2 deneme kitabım var. son kitaplarımı B..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster