Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

15 Şubat '15

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
408
 

Özge Canımızı yaktın !

Özge Canımızı yaktın !
 

'Keşke'nin güzel ülkemde beş para etmediği bir gün daha.

'Ben bu sahneyi bir yerlerden hatırlıyorum' dediğim dejavunun bu denli tekrarına şaştığım bir gün daha.

Tüm sosyal medyanın aynı isimle çınladığı,insanların tek bedende bütünleşip sokaklara döküldüğü, yarınaysa hayatın herkes için aynı şekilde devam edeceği, ateşin düştüğü yeri yaktığı bir gün daha.

Acı.

Kanıksamak.

Şaşırdık mı?

Şaşırmadık.

Bu sabah gazetedeki manşetleri okumam yetmişti boğazımdaki düğümler için.

Detaylara bakamadım.Evde de duramadım.

Attım kendimi sabahtan sokağa. 

Her gittiğim yerde tüm detaylar en iç kanatıcı yerlerine vurgulana vurgulana anlatılıyordu.

Hayatla olan bağımı koparmak,hiçbir şey duymak istedim.

En kestirme yolunu seçip kulaklığımı taktım.

Aynı şarkıyı defalarca en yüksek sesle dinledim.

Metroya yürüdüğümü fark etmeden yürüdüm.

O güzel yüzü bir an olsun aklımdan çıkaramıyordum.

Hala da çıkaramıyorum ya neyse...

Hayatımda hiç görmediğim,tanımadığım birinin tek fotoğraf karesinden tüm hayatını içimde yaşadım.

Tek açıdan gördüğüm bir fotoğrafın bu denli capcanlı,tüm detaylarıyla karşımda can buluvermesi durduğum yerde boğulduğumu hissettirdi.

Ağlamamak için gözlerimi sıkıca yumdum.

Bir süre sonra açtığımdaysa bana bakan bir çift gözle karşılaştım.

Bakışlarımı farklı yöne çevirmeme rağmen gözlerini üzerimde hissedebiliyordum.

O metrodaki tüm kızların yüzünde aynı insanı görürken tüm erkekler de benim için aynı insan olmuştu.

Dayanamadım daha fazla 'bakma bana!' dedim.

Sesim düşündüğümden daha yüksek çıkmıştı.

Donup kaldı.

Tabi kii böyle bir tepki beklemiyordu ve tabii ki ne yapacağını şaşırmıştı.

Şaşkınlığını atıp bakmaktan vazgeçmesini bekleyemedim ve bir durak önce indim.

Yol boyunca kendimdeydim ama kendim değildim.

Yürüdüğümü fark etmiyordum.

Bu sefer en yakın arkadaşını teşhis etmek zorunda kalan, belki de hayatının en zor sınavını vermiş olan o kızdım.

Hayat devam ederken o kız yerinde olmak ne zordu.

Hayat devam ederken 'ya ben olsaydım' sorusunu acımasızca kendime sormak zorunda kalmak ne zordu.

Böyle bir günde bile kendimi düşünüyor olmanın bencilliğiyle kendime kızdım.

Bu korkuyu bana yaşattıkları, bugün bile kendimi düşündürdükleri için vicdan köprüsünü yıkmış insanlara,onlara engel olamayanlara kızdım.

Bugün insanlığa olan inanç çiçeğim bilmem kaçıncı kez yeniden soldu.

Bugün kadın olmak güzel ülkemde her zamankinden zor değildi.

Yalnızca zorluğu çok daha fazla hissediliyordu...

 
Kurtuluş BİLGİLİOĞUL bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

Bu blog Milliyet.com.tr sitesinden 411 kez görüntülenmiştir

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 35
Toplam yorum
: 21
Toplam mesaj
: 2
Ort. okunma sayısı
: 235
Kayıt tarihi
: 31.12.14
 
 

Her gece ikişer dakika arayla beş alarm kurup her sabah onları üç kez ertelerim. Uyanır u..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster