Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

05 Nisan '13

 
Kategori
Anılar
Okunma Sayısı
158
 

Para ile süren kan davam ve paranın vurduğu hayallerim

Para ile süren kan davam ve paranın vurduğu hayallerim
 

para, para, para varlığı bir dert yokluğu yara...


Hayat neden bu kadar zor?

Neden her şey dönüp dolaşıp o lanet şeye yani paraya geliyor? Anlayabilmiş değilim ne hayallerim var ama hepsi hayaller işte neden mi cevap belli para yok...

Şimdi diyeceksiniz ki ya üzülme hayallerinden vazgeçme daha gençsin! Tamam gencim hayallerimden de vaz geçmem ama bu para denen illet olduğu sürece de onları gerçekleştiremem. Ki ben paraya en uzak insanlardanım üç çocuklu işçi bir babanın en büyük çocuğuyum gözümün önünde eriyip giden hayallerim var bizim için gününü gece eden bir babam ne için peki?

Cevap belli para...

Hani çocukken alınmayan oyuncaklar için ağlardınız ya babanızda kıyamaz gider alırdı işte ben hep ağladım çünkü babam alamadı. Biliyor musunuz çocuklar bile alışıyor bir süre sonra her oyuncağa ağlamamaya biliyor çünkü alınamayacak, biliyor çünkü anne baba üzülecek. Benim tek zenginliğim arkadaşlarımdan kazandığım misketlerimdi, iyi bir misket oyuncusuydum neden mi! Çünkü bilirdim elimdekileri kaybedersem bir daha alamayacağımı, o yüzden hep yenerdim durumu iyi olan arkadaşlarımı baktım cebim doldu paylaşırdım benim gibi oyuncaklara ağlamayan arkadaşlarımla...

Depremde buradaydım İzmit kullar da o gece o anlatılamaz o ayrı bir dava deprem sonrası üç sene oturduk prefabriklerde bir oda bir salon arasında. Şükürler olsun Allah’ıma hep doyardı karnımız aç kalmazdık, açıkta kalmazdık babam azimliydi çalışkandı hiç yılmadı yorulmadı aslanlar gibi çalıştı. Ve yıllar sonra bir evi olmuştu artık, kira yoktu rahattı derken bir çocuk daha dünya güzeli bir kız oldu mu sana üç masraflar yine arttı artık daha çok çalışmalıydı.

Hayatım hep varlıkla yokluk arasında geçti lisede hep sınıftaydım çıkmazdım hele de ikinci ve çıkıştan önceki son teneffüste. Çünkü bizim çocuklar mutlaka kantine giderlerdi hepsi bir şeyler alır yerlerdi bense hep bir tok havası elimi cebime atardım ya elli kuruş ya bir lira ya da hiç derken sınıflarda geçti lisem. Şimdi üniversiteliyim Allah’ıma şükürler olsun durumum iyi babamın işi de iyi devlete de borca devam o kredi olmadan nasıl okurum yoksa. Tüm bu anlattıklarımın içinde en önemli olan ben şiir kitabımı bastırmak istiyordum en büyük hayallerimden di bu ama gelin görün ki oda döndü dolaştı parayı buldu. Şimdi sayfalarca satırlarca yazıyorum ama boş sadece ben okudukça ne manası var şuan bir roman yazıyorum bilmiyorum ki bastırabilecek miyim sadece yazıyorum.

Bunları bir acındırma olarak görmeyin öyle anlamayın bunları hayatın gerçekleri paranın insan hayatında ki düzeni paranın insanlığın sanatın eğitimin önüne bu denli geçişi olarak görün. Ve her ne yorum yaparsanız yapın ama sakın bana daha gençsin bu kadar üzülme sıkılma demeyin ne olur...

Ben hayallerini parayla değil paraya satmış bir çocuğum, cebindeki misketleri kaybetmemek için misket oynamakta usta olmuş bir çocuğum, ben oyuncak alınmadı diye ağlamaktan yorulup hiç bir oyuncağa bakmamayı seçmiş bir çocuğum, ben sınıftan çıkmamayı onlara bakmamayı seçmiş bir çocuğum, ben belki de kitabını yıllarca bastıramayacak bir çocuğum... 

Parayla olan bu imtihan da hep düşük not aldım lisenin başından beri durmadım her yaz çalıştım hep uğraştım öylede olmalıydı borçlar varken ben yatamazdım tatil mi o da neymiş asla yapamazdım. Ben üç kuruş için arkadaşlarının yanında olamayan bir insandım ve korkarım ki bu para denen olgu olduğu ve bende olmadığı sürece bu hep böyle olacak.

Diyeceksiniz ki çalış çalışacağım zaten orada sıkıntı yok sıkıntı emeğimin karşılığı aldığım asgari ücret şimdi de e oku o zaman güzel bir işe gir diyeceksiniz binlerce üniversite mezunu asgari ücrete çalışmıyormuş hatta işsiz ortada dolaşmıyormuş gibi. Siz ununu elemiş eleğini asmış insanlar benim bu parayla olan kan davam ömür boyu sürecek korkuyorum ki arada hayallerim birer birer ölecek...

M. Semih KURU

05.04.2013

Kullar/İzmit 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Değerli Semih, hepimiz pek çok hayallerimizi unuttuk, ama onların yerine yeni hayaller oluşturduk. Hayat denen bu sınavda pes etmeye gerek yok, her iniş bir çıkışın habercisiniz. Unutma, dibe vuranlar daha yükseğe sıçrar...Selamlar..

rukiye orhan 
 10.04.2013 15:52
Cevap :
keşke yeni hayaller aramak zorunda kalmaktansa elimde olanları gerçek yapsaydım ama hayat işte hayat... bu güzel ziyaretiniz ve değerli yorumunuz için teşekkür ederim...  10.04.2013 18:30
 

Viktor Hügo da ilk defa şiirlerini bastırmak için gittiği yayın evinden kovulmuştu.

Kerim Korkut 
 09.04.2013 14:09
Cevap :
ben daha gidecek parayı bulamadım sorun orada... bu bilgiyi paylaştığınız için teşekkür ederim... saygılarımla  09.04.2013 15:06
 

Canım kardeşim yok pes etmek yol "Gün dpğmadan neler doğar" yaşam ne getiri ne götürü bilinmez. Çok fakir olanlar bakıyorsun bir anda zengin oluyorlar. Paranın nereden geleceği hiç belli olmaz, Allah hiç ummadığın bir zamanda karşına çıkartır.Biliyor musun bugün Tv programlarını hemde şu evlilik programlarını sunan bir kişinin program başına aldığı 48 bin TL yi öğrenince bukadar üniversite tahsili ve harcadığım yıllara acıdım hayıflandım.Sonra kendi kendime: "Haline şükret üniversite mezunu olup iş bulamayanlar var, sağlık önemli canınız sağ ya, iki güzel evlat büyütüp okutup evlendirdiniz, torunlarınız oldu daha ne istiyorsun." dedim. Ümit et canım karamsarlığa geçit verme.SElam ve sevgiler yolun açık şansın bol olsun.Nahide Çelebi it et

NAHİDE ÇELEBİ 
 07.04.2013 20:33
Cevap :
pes etmek ölmek demek yaşıyorsam direndiğimdendir. ben çok param olsun istemiyorum ben sadece hayallerimi yaşatmak istiyorum paraya köle olmamak istiyorum ben bir oyuncak için ağlamak istiyorum... ben sadece bunu istiyorum selam ve sevgilerle  07.04.2013 21:24
 

Semihcim seni karamsarlığa itmek istemem tabi ancak;Ülkemizin durumu belli işsizlik gençleri üzüntüye ve deprsyona sokmuş vaziyette.İş beğenmiyorlar gençler deniyor, bazen haklı insanlar bunu söylerken ama bazende haklı bumuyorum, ben dört yıllık üniversite mezunu yüksek lisansını yapmaya çalışan gençlerimizin garsonluk,pompacılık vs gibi işler yaptığının şahidiyim yaptıkları işi asla küçümsemiyorum ama farklı nedenlerle ve torpillerle hak etmedikleri işlerde çalışanlarında şahidiyim.Yani uzatmayayım durum iç açıcı değil ama umudunu kaybetme.Bak Marmara depremini canlı canlı yaşayanlardansın, bende öyle ,insanların bir çoğu hem canlarından hem mallarından oldular.Hayat ne zaman ne getirecek belli değil.Sen çalış azmet çabala ve sabırlı olmayı elden bırakma.Para malesef günümüzde her şey.Keşke önce insan olmak herşey olsaydı.Üzgünüm.

Şennur Köseli 
 07.04.2013 14:18
Cevap :
bende üzgünüm keşke tüm insanlar bu konuda üzgün olsa o zaman para her şey olmazdı. umut zaten aldığım nefesteki oksijenim umutsuz insan yaşayamaz sonu ya bir köprü korkuluğu yada bir bina çatısı olur... ben hayallerine ulaşmaya çalışan bir gencim ve paranın bu kadar büyük duvarları karşısında çaresizim ne tırmanmaya mecalim var nede yıkmaya gücüm bir aciz kulum işte öylesine yaşamaya çalışan ... saygılarımla  07.04.2013 23:34
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 73
Toplam yorum
: 169
Toplam mesaj
: 6
Ort. okunma sayısı
: 309
Kayıt tarihi
: 26.01.13
 
 

" Terra : Yeni Dünya " kitabı yazarı... Bilim kurgu hayranı ... ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster