Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

13 Şubat '12

 
Kategori
Deneme
Okunma Sayısı
31
 

Sarıçam

Hüzünlü bir gün batımında araba ile otobanda yolculuk yaparken farkına vardım sarıçam ormanının egzotik güzelliğini. Resmen kendimden geçtim, her zamanki gibi sarıldım gözyaşlarıma bir kurtarıcı gibi. Ogün bu gündür bir başkadır çamların içinde sarıçam benim için. Onun için isterim ki yaşamımda sabah yürüyüşlerimi yapacağım evime yakın bir çam ormanı olsun ama olur ise sarıçam olsun.

Hani o meşhur sorudur; “ Olmazsa olmazınız olan üç şey nedir, sizin için? “ diye. Bu konu ile ilgili bana sorulmuş olsa o soru, vereceğim yanıtta sıralama şu olur: Önce yürüyüşlerim, sonra ormanlık patika bir yol, üçüncüsü ise o ormanın sarıçam ormanı olması. Sıralamada en sona koyduğum bir seçeneği niye başlık olarak kullandığıma takılabilirsiniz. Siz takılmasanız da ben takılmışsınız farz ederek yazımı buradan genişletip zenginleştirmeye çalışacağım. Ne de olsa kalem ( ! ) benim elimde.

Yazımın ilk cümlesinden de anlaşılacağı gibi, benim sarıçam’ a yüklediğim ilk duygu “ hüzün”. Nil Gün ‘ ün “ İçimizdeki Şaman / Duyguların Simyası kitabından bir alıntı ile hüzün duygusu tespitlerini paylaşmak istiyorum öncelikle.

HÜZÜN: Nedir? Bir sürecin tamamlanması. Ne değildir? Çaresizlik değildir. Armağanı? Geçmişi tamamlamak, özgürleşmek, yeni bir sayfaya hazırlık. Olumsuz yanı? Burukluk hissi. Kendini İfade Etme Biçimi? Sağlıklı kızgınlıkla birleşen gözyaşları. Bastırıldığında? Umutsuzluk, karamsarlık. Patladığında? Kızgınlık, gerginlik.

Hüzün duygusunu bol bol yaşadım tabii. Özellikle yaşamımda yer alan ölüm, ayrılık gibi kopuşlarda. Bunlardan biri rahmetli eniştemi yani halamın kocasını çok genç kaybetmemizdi. En küçük oğlu Ardıç iki yaşındaydı babası öldüğünde. Dün yeğenimin coğrafya kitabında iç Anadolu bitki örtüsüne ait bir fotoğrafta Ardıç ve Sarıçam ağaçları bir aradaydı. İçim burkuldu. Ardıç’ ı görmeyeli çok oldu. Bir yerde yollarımız kesişti diye bir tarafım sevindi. Bu sevincim rahmetli eniştemin ruhuna da malum olmuştur, eminim. Ben yaslarımı ancak düdüklü tencerenin düdüğünü hafif hafif kaldırarak yaşamayı yeğliyorum. Hüzün bana bu konuda çok yardımcı oluyor. Fakat o buruk tattan kurtulmak için de fazla oyalanmak istemiyorum bu duygunun içinde.

Hilmi Yavuz’ un dizelerinden medet umuyorum.

“ acının vergisini verdik, gülün haracını ödedik / hüznü demirbaş defterinden düşmeye geldi sıra. “

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 423
Toplam yorum
: 72
Toplam mesaj
: 4
Ort. okunma sayısı
: 183
Kayıt tarihi
: 10.10.11
 
 

İkbal Özlen DİNÇERLER. 14.02.1960 doğumlu. izmir Kız Lisesi Edebiyat Bölümünü okudu. Buca Eğitim ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster