Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

25 Ekim '07

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
447
 

Sen kimsin ölüm?

Sen kimsin ölüm?
 

En hüzünlü ölümdür intihar, en bencilce işlenen cinayet ve yaşamı küçük düşüren, en büyük vazgeçiştir.Bütün umutlarla, hayallerin ikiyle çarpılsa da hayatla toplanınca beş para etmediği tanrının bize verdiği can için ödediğimiz ücretten kalan para üstü gibi..Hani o yelkovanın kaplumbağa misali süründüğü, ama akrebin uçmayı öğrendiği günler gibi.Benim uçmayı öğrendiğim gün gibi…

17.yy İstanbul’unda yaptığı kanatlarla uçmayı becermişti halbuki Hazerfan, Galata Kulesi’nden Boğaza.21.yy İstanbul’unda kırık kanatlarıyla yere çakılmıştım bense doğumumdan ölümüme.

İntihar mekanım, intikam mekanım Galata Kulesi’ne yapılan bir yürüyüştü en büyük hedefim o sabah.Güneşliydi hava, sonbahara hiç yakışmayan cinsten ve de ölüme.Eminönün’nde bir güvercin öldü önümde sanırım o da hayatının bir evresinde duvara toslamıştı kafayı;Haliç’de balık cinayetleri, Karaköy’de bir bankta kalbini durdurmuş bir adam vardı.Tiyatro yalnızca sahnede oynanmaz ve benim rolümün sırası gelmişti.Replikler doğaçlama, kostümüm ise henüz beyazdı ama oyunun son perdesinde kırmızı, kıpkırmızı olacaktı rengi.Aşk kadar tutkulu, ölüm kadar rüküş.

Kendi içimde o çok uzaklara gidebilme güdüsüyle tırmandım kulenin basamaklarını;kapısında dikilip yaşamı son kez deniz seviyesinde gördükten sonra.Arada 7 katlık bir asansör süreci vardı;dünyanın kim bilir neresinden gelen başka dilleri konuşanlarla geçirdiğim bekleyiş.Kat 7 cehenneme ne kadar yakın acaba?Bir uçuş mesafesi.

Ben ölme zamanı geldiğinde değil ölebildiği zaman ölenlerden olmayı seçtim;çünkü hayatım bir şemsiyenin altında oynanan tek kişilik oyunum kadar sıkıcıydı.Kimse sonuna kadar izleyememişti.Koltuklarım hep boştu.Ellerim gibi, yarım kalan simidim, kullanılmış sinema biletim ve ben gibi.Hiç susmadan konuşan dostlar vardı, sokakta gördüğüm aşıklar, dinlediğim şarkı sözleri ve okuduğum zehirli romanlar.Hepsi de hayret nasıl da benim imrendiğim yalanlardı.Kurgu.Cinayet.İntikam.Ama kimden?Kimi öldürüyorduk biz aslında?

Beni hayata bağlayan ip gibi, elimin kavradığı kule korkulukları kayıp gitmişti elimden.Şimdi İstanbul daha güzeldi işte.Yer çekimi daha hissedilir.Deniz daha derin ve kaderim daha kısa…

Yaşamak bir başkası olmaktır.Ben artık benim.Sen kimsin ölüm?

“6 Haziran 1973
Piril piril bir yaz günüydü
Aydinlikti, güzeldi dünya
Bir “kız” düştü o gün Galata Kulesinden
Kendini bir anda birakti boşluğa
Ömrünün baharinda
Bütün umutlariyla birlikte
Paramparça oldu”(Ümit Yaşar Oğuzcan)

(Resim Ligeia’dan)

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Bana yaşamak için tek bir sebep söyle? İnan çok kolay bırakıp gitmek.Bene gittim ve tekrar döndüm.Aslında korktum.Bazı şeyleri yaptıktan sonra '''Ben yaşamak istiyorum''dedim ve son verdiğim hayatımın tekrar başlangıcını yaptım.Ama biliyormusun: Hep kendime burda kalma sebebini sordum.Gerçekten kalmak için bana tek bir sebep söyle.Ama olmazsa plmayacak bir sebep.Yazını okuduğumda yaşadığım şeyler hepsi bir bir canlandı gözümdü.Tüylerim diken diken oldu.Belkide sana yaşamam için tek bir sebep söylemeni istemem kafamdaki bir çok soru işaretinin çözümüne sebep olacak.LÜTFEN TEK BİR SEBEP SÖYLE.

yeşil su 
 30.10.2007 23:30
Cevap :
yaşayamayacaklarım için,aşk bir ölünün kalbini çalıştırmaz,kanını ısıtamaz,ölülerin elleri hep üşür,dudakları başka bir dudağa asla deyemez.aşkın beni gelip bulması için vazgeçerdim ölümden.hayallerim hiç gerçekleşmeyecek bile olsa yeterince büyüdüğümde nasıl biri olacağımı görmek,aynanın karşısına geçip"gördün mü,insan mutlu olabilecek bir varlıktır aslında diye diyebilmek için.ölüm çok kolay aslında,yaşamak zor olan,sanki bugün son gününmüş gibi yaşamak.ekmeğin tadına,denizin tuzuna,aşkın kanat çırpışını hissederek yaşamak.sevgiyle tutun yaşama,sevgiyle tutunalam.yorumun için saol yeşil su umarım söylediklerimden biri istediğin cevaptır.  31.10.2007 20:06
 

Bu nankör insanlara Bu kalleş dünyaya inat yaşamalı insan. Çekip gitmek, vazgeçmek, meydanı boş bırakmak var mı? elinize ve bence yüreğinize sağlık jülide öncel

Ysm 
 25.10.2007 22:26
Cevap :
teşekkürler ve umuyorum sizin gibi düşüncesini paylaşan her blogcuyla bu yazıyı okuyan herkesi hayata daha çok bağlarız.Hayatı sevebiliriz...sevgilerimle  26.10.2007 15:40
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 39
Toplam yorum
: 71
Toplam mesaj
: 24
Ort. okunma sayısı
: 1436
Kayıt tarihi
: 24.06.07
 
 

19 yaşında İstanbul Üniversitesi'nde amerikan edebiyatı öğrencisiyim. Hobilerim: okumak, yazmak, fil..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster