Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

12 Aralık '07

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
2010
 

Sessiz, sitemsiz

Sessiz, sitemsiz
 

Onlar… Birer birer gittiler yaşamlarımızdan… Ani çıkan bir rüzgarın savurduğu yapraklar misali, teker teker koptular tutundukları dallardan. Yaprak dökümü hep vardı aslında. Yok saydık; gözlerimizi kapattık. Başımıza gelmez mi sandık? Zamanını hiç bilemedik; bilemezdik. Veda bile edemedik…  

Onlar… Ailemizdi bizim… Annemiz, babamız, kardeşimizdi. Eşimizdi; sevgilimizdi, vazgeçilmezimizdi… Dostumuzdu; zaman akarken bulduklarımızdı. Sevgimizle gövdelenen paylaşımlarımızdı bizi bize bağlayan. “Biz” olmayı mı kanıksadık; yoksa birlikte geçireceğimiz zamanın sonsuz mu olduğunu sandık? Peki, sonu fark ettiğimizde, çok mu geç kalmıştık? Yeterince sevebildik mi onları? Doyasıya; hatta doymayasıya…  

Onların… Bir sürü planları vardı yaşama dair… Hep, zamanda ötelenmiş, “bir gün” yapılmak üzere ertelenmiş planlardı bunlar. Bir kısmı gerçekleşti; bir kısmı ise sonsuzun derinliklerinde yok oldu gitti, onlarla birlikte. Bu planları gerçekleştiremediklerini gördüğümüzde, kendi yaşamlarımızı ve ertelediklerimizi düşündük mü? Bir ders çıkarttık mı yaşanılanlardan?  

Onlar… Üzerinden ne kadar zaman geçse bile, özlemekten hiç vazgeçmediklerimiz. Düşlerimizde hasret giderdiklerimiz. Sanki hiç gitmemişlercesine sohbet edip, sarmaş dolaş olduğumuz ve düşten uyanmanın “kabus” demek olduğu anladığımız zamanlar yaşadık sık sık. Düşün gerçek olmasını hiç bu kadar istedik mi başka zaman?  

Onlar… Şimdi birer masal kahramanı oldular. “Bir varmış” la başlayıp , “Bir yokmuş”la sonlanan, ağzımızda buruk bir tat bırakan kısacık birer masaldı artık yaşananlar. Hani, anılar ve fotoğraflar da olmasa, hiç geçmemişler bu dünyadan, sanki hiç varolmamışlardı. Sahi, bir insan gerçekten de, ondan artık hiç kimse bahsetmediğinde mi tamamen yok olurdu? O zaman, kendi yaprak dökümlerimize kadar onların da bizimle yaşayacağı düşüncesi, teselli miydi yüreğimize?  

Onlar… Birer birer gittiler yaşamlarımızdan… Bir veda bile edemeden gittiler… Sessiz, sitemsiz…
Öylece gittiler…Sessiz…Sitemsiz…  

 

 

 

 

Günlerimiz

Çözülen bir yün yumağı
Akıp giden günlerimiz.
Mezar taşlarından suskun
Sessiz, sitemsiz.

Savrulan yapraklar gibi
Akıp giden günlerimiz.
Cenaze törenlerinde
Sessiz, sitemsiz.

Bir suçluyu aklar gibi
Akıp giden günlerimiz.
Sanki bir sır saklar gibi
Sessiz, sitemsiz.

Doğmayan şafaklar gibi
Akıp giden günlerimiz.
Haksız ittifaklar gibi
Sessiz, sitemsiz.

Bir kitaba başlar gibi,
Koşarken yavaşlar gibi,
Ölen arkadaşlar gibi,
Sessiz, sitemsiz.

Yağmur ATSIZ'  

 



Bu yazı, 12 Aralık 1984 tarihinde aramızdan ayrılan ve özlemi hiç dinmeyen , canım babam Zeki ÖZDEMİR ve tüm yaprak dökümlerimiz içindi… 

Zülfi Livaneli’nin sesinden “Günlerimiz”i dinlemek için:  

http://www.anindadinle.com/sarki_dinle.php?id=1617 

Murat Aydemir bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

Bu blog Editör'den Öneriler alanında yayınlanmıştır

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

avuçlarımızda tutamadığımız hayatlar erken yolcu ettiğimiz kanatsız meleklerimiz... Bazen Tanrının gülümsemesinde her şey şaka gibi...

Ehli Keyfim 
 24.09.2008 14:42
Cevap :
Tanrının en acımasız şakası bu olsa gerek değil mi Tuncay Bey? Değerli yorumunuz için teşekkür ederim.  29.09.2008 16:34
 

bir gün durunca... Bizleride yad ederler umarım. Çok geç okudum bu blogu, sızlıyor içim... sevgimle.

Portakal Çiçeği ve FISILTI 
 01.06.2008 1:04
Cevap :
Sevgili Serap... Dileklerine katılmamak elde değil... Umarım bir gün biz de gittiğimizde, bizi anacak ve anlatacak birileri olur. Tamamen yok olmak düşüncesi çok ürkütücü çünkü. Kucak dolusu sevgiler benden sana. Çok sağol...  01.06.2008 18:04
 

Sevgili Yeşim yitirdiklerimiz ışık içinde yatsın. Yazını yeni okuma olanağı buldum,tesadüf "Şu zavallı erkekler"adlı blogumda senin ve Neşe'nin adını vermiştim...Ben mizah yaptığım sırada sizin yazınız yayındaymış.Siz anılarınızı,acılarınızı biriktirirken ben başka evrende...yüzünden gülümsemen eksik olmasın...

Necati TÜFEKCİ 
 28.12.2007 23:30
Cevap :
Hayat da zaten bu değil mi? Bir yanda hüzün varken diğer tarafta kahkahalar atılabiliyor. Hatta ağlarken birden gülmeye bile başlıyoruz. Bütün yitirdiklerimiz kalbimizde biz yaşadığımız sürece yaşayacaklar. Bahsettiğiniz yazınızı okuyacağım. Değerli yorumunuz için çok teşekkür ederim. Ayrıca yeni yılın size sağlık ve mutluluk getirmesini diliyorum. Sevgilerimle...  29.12.2007 19:27
 

Sevgili Yeşim. Zamanında okuyamadım. Işıklar içinde yatsın baban ve tüm yitirdikleriniz, yitirdiklerimiz hepsi... Çok da erken ayrılmış. Çok hüzünlü bir yazıydı...selam ve sevgiler

Ezgi Umut 
 28.12.2007 17:49
Cevap :
Canın sağolsun Ezgi... Sen oku yeter ki; ne zaman okuduğunun hiç bir önemi yok. Yitip gidenlerimiz için, aklımdan dökülüp gelenleri toparlamaya çalıştım dilim döndüğünce. Çok sağol...Sevdiklerin hep yanında olsun. Sevgilerimle...  28.12.2007 17:57
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 78
Toplam yorum
: 1402
Toplam mesaj
: 249
Ort. okunma sayısı
: 1639
Kayıt tarihi
: 04.10.06
 
 

30 yıldır Antalya'da yaşıyorum. Akdeniz Üniv. Tıp Fakültesi mezunuyum. "Tıbbiyeden her şey çıkar, ar..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster