Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

28 Kasım '09

 
Kategori
Anılar
Okunma Sayısı
877
 

Sevgili kuzenim Mustafa'ya ithafen!

Sevgili kuzenim Mustafa'ya ithafen!
 

Bir babanın yüreğindeki sevgi bakışlara bu kadar yansıyabilir! Mustafa (2 yaşında iken)


Orta halli bir ailenin üçüncü çocuğu olarak dünyaya gelmişti Mustafa! 1978 yılının yaza merhaba dediği bir Haziran ayında. İlk yıllar son derece sağlıklı her şey yolunda güzel bir çocukluk dönemiydi ailesi için. Ablası Hacer ve Pınarla mutlu bir tabloydu hayat sahnesi onlar için!

Zaman akıp giderken Mustafa 5 yaşına gelmişti. Sağlıklı bir gelişim gösterip cıvıl cıvıl büyümenin keyfini çıkarırken çocuk da anlam veremedikleri tuhaf bir şeyler olmaya başladı. Artık söylenileni duymuyor, anlamadığı içinde konuşamıyor dolayısıyla asabiyeti artıyor hayat onun için puslu ve karanlık bir döneme girmeye başlıyordu. Önceleri bisiklet den düştüğü sanısıyla kulak zarının hasar gördüğünü düşünmüşlerdi.

Hekime başvurup, yapılan tahlillerin sonucunda olumsuz bir teşhis konulunca, anne ve babasının dünya başlarına yıkılmıştı adeta! Çünkü o yıllarda tedavisi henüz yapılamayan kas büyümesi kulak çevresini daraltmış, duyma yetisi kaybetmesine yol açmıştı. Anne ve baba umutlarını kaybetmeden başka hekimlere de başvurup tedavi için tüm imkanları seferber etmişlerdi. Ellerinden geleni yapsalar da Mustafa için bir ömür içine hapsedeceği sessiz dünyanın kapıları açılmıştı sanki! Her yeni bir gün yeni bir umutla, yeniden eski sağlığına kavuşturacak tıp da yeni gelişmeler olacağı beklentisiyle! Bir gün tedavi olacağı ve sonunda duyacağına inanıyorlar veya en azından inanmak istiyorlardı. Zaman acımasızca akıp gitmekteydi. İletişimde el-kol hareketleriyle anlaşabilmekte, ama yine de umutlarıyla yaşama tutunmaktaydılar.

Okul çağı geldiğinde Ankara’nın Maltepe semtindeki Sarar İlköğretim okulunun işitme engelli çocuklar için özel bir sınıfta başladı ilköğrenimine. Babasının sosyal güvenlik kurumu vasıtası ile almış olduğu kulak arkası cihaz ile sesleri algılamaya çalışıyordu Aslında zor dönemlerden geçiyorlardı. Ama zeki bir çocuktu Mustafa! yaşadığı bu travmaların üstesinden gelmeye çalışıyor sınıflarını başarı ile geçiyordu. Derken Orta öğrenim için Aydınlıkevler semtindeki İşitme engelliler için özel eğitim programı veren okulda tamamladı. Mezun olduktan sonra koskoca başkent de lise kısmını tamamlaması için bir eğitim kurumu henüz inşa edilmemişti. Normal liseye kaydolsa da hayatının engeli burada da önüne set çekerek öğrenimini yarıda bırakmasına neden olmuştu.

Yıllar geçti, Mustafa artık yakışıklı bir delikanlı olmuştu. Yeteneğine uygun işlerde zaman içinde deneyimler kazanıp azimle çalışma hayatına atıldı. Artık onun da gelecekle ilgili umutları, beklentileri vardı. Evlenecek yeni bir ailesi çocukları olacaktı. Hayatıyla ilgili planları yaparken beklenmedik bir anda o korkunç gerçekle yüzleştiler. Bir Pazar sabahı ablasının evindeki odasında uyurken, teyzem telefon etmişti ailece kahvaltı keyfi yapmak için sofra hazır demişti. Ablası, uyandırmaya kıyamazken odasına geldiğinde sessizce yanına yaklaştığında, Mustafa bir daha uyanmamak üzere derin uykusuna dalmıştı çoktan! Canından çok sevdiği ailesine ve tüm sevenlerine haber veremeden ebediyen veda etmişti. Aramızdan ani ayrılışı ailesi, akrabaları ve tüm sevenlerini telafisi mümkün olmayan ve tarif edilemez bir yasa boğdu. Tesellisi de yoktu gerçekten. Ama ateş düştüğü yeri yakıyordu en çok da! Acı, insan hayatının bir parçasıydı muhakkak! Hangimizin yoktu ki acıya dair yaşanmışlıkları! ama derler ya! “acıların en büyüğü evlat acısı”

Canım kuzenim, otuz yıla kimbilir neler sığdırdın! O sessiz dünyanda ruhunun derinliklerinde yaşadığın mutluluğu, hüznü, yalnızlığı kendi içinde yaşarken kimi zaman da haykırışların kimsenin duymadığı sessiz çığlık olarak yankılandı belki de yüreğinin dehliz derinliklerinde… Seni son yolculuğuna 48 gün önce uğurladık! Hani! derler ki; İnsan nasıl bir yaşam sürerse öyle ölürmüş! Sessiz dünyanda hayallerinle, umutlarınla sakin bir yaşam sürerken, ayrılırken de sessiz sükunet içinde, melekler gibi kanatlanıp ebediyete doğru süzülüp gittin sanki!

Zaman akıp geçerken, acıların belki zaman içinde küllenecek ama biz seni hiç bir zaman unutmayacağız

Cennetin en güzel köşesi senin mekanın olsun Sevgili kuzenim.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Bir kaç gündür blog'a girmiyordum sabah sabah Naile hanım'dan bir gezi anısı okuyayım kıskanarak dedim.Üzüldüm.:( başınız sağ olsun,mekanı cennet olsun.Selamlar..

cinford 
 05.12.2009 8:48
Cevap :
Taziyelerin ve paylaşım için çok teşekkür ederim sevgili cinford, Hayatın içinde hüzün ve mutluluk yan yana! Yaşam tekdüze gitmiyor maalesef! Sevgiyle kal.  05.12.2009 11:29
 

:(

Hakan ERSAVAŞTI 
 04.12.2009 10:08
Cevap :
noktalar, simgeler bazen bin kelimeye bedeldir. Teşekkürler sevgili Hakan....  04.12.2009 14:51
 

çok üzüldüm sevgili Naile.. başınız sağolsun. Allah sevdiklerine sabır versin. mekanı cennet olsun.sevgilerimle...

sema öztürk 
 01.12.2009 18:43
Cevap :
Paylaşım için çok teşekkür ederim Sevgili Sema, Sevgiyle kal  02.12.2009 9:55
 

naileciğim, güzel kızım hislerime tercüman olduğun ve Mustafa'mı çok güzel anlattığın için sana teşekkür ederim. beynim durmuş vaziyette hiçbir şey yazamıyorum onu unutmak mümkündeğil..

zekeriya köksoy 
 30.11.2009 20:18
Cevap :
Sizler benim canlarım, ailemsiniz! çocukluğuma dair tüm yaşanmışlıklarda, acı tatlı ne çok şey paylaştık beraberce! Hayatımın bir çok karesinde hep sizler varsınız. Yazarken bazı kelimeler içimi acıttı gercekten, elim varmadı yazmaya! çünkü bu ani gidiş Mustafa ya hiç yakışmadı. Tesellisi yok biliyorum ama hepimize sabır diliyorum. Sevgilerimle  30.11.2009 21:41
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 48
Toplam yorum
: 187
Toplam mesaj
: 7
Ort. okunma sayısı
: 1779
Kayıt tarihi
: 17.07.09
 
 

Bir Nisan akşamı kışı uğurlayan, baharla gelmişim dünyaya…  Hobi olarak çeşitli tasarım etkinlikl..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster