Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

05 Eylül '19

 
Kategori
Edebiyat
Okunma Sayısı
82
 

Söğüt Ağacı (12)

 Aradan yedi ay geçti. Çetin askerden gelmek üzereydi. Bu arada karı koca arasında Murat’ın evliliği konuşulmaya başlandı. Kutbettin bir an önce oğlunu evlendirmek torun sevmek istiyordu. Yaklaşan kış gelmeden kız isteyelim, bahara düğünü yaparız düşüncesiyle karısına “Murat’a kız bul” dedi. Zehra’ya göre kız aramaya gerek yoktu. Aysel hazır bekliyordu. Yine de Murat’ın ağzını aramadan, emin olmadan kocasına, Hüsam’ın Hüseyin’in kızı Aysel’de gönlü var demek istemedi. Köy kadınlarından ikisinin sevgili oldukları kulağına gelmişti ama Murat’ın veya Aysel’in ağzından bir birlerini sevdiklerini duymamıştı. Öncelikle Murat’tan Aysel’i sevdiğini duymak istiyordu. Aysel’de açık vermemişti. Kendi kendine “ketum kız” dedi. “Ya Fatma’ya ne demeli. O da bir şey demiyor.”

Murat askerden geldiğinde Aysel’in mutfakta oluşu,  Zehra’nın gözünden kaçmamıştı ama sonrasında bir arada görmemişti. Murat’la konuşmadan önce Fatma’yla konuşmanın, ağzını aramanın doğru olacağı düşüncesiyle kızıyla konuşan Zehra, “abinin evlilik çağı geldi geçiyor; gönlünde birisi varsa gidip isteyelim” dedi. “Aysel’de gönlü varsa gidip isteyelim” diyebilirdi. Gönlü varsa zaten “Aysel der” düşüncesiyle dememişti. Fatma abisine sormaya gerek duymadan hemen o anda “Gönlü Aysel’de” dedi. Zehra Aysel’i ilk defa duyuyormuş havasındaydı:

-Aysel’de mi? Nerden biliyorsun?
-Biliyorum anne. Abim askerden izine gelip gittikten sonra duydum. Sanırım ne olmuşsa izindeyken olmuş. Belki de önceden aralarında bir şeyler vardı da haberimiz olmadı. Tezkere alıp geldiği gün Aysel bize geldi. Mutfakta konuştular. Hatta bardaklara koyduğum çaylar soğuyunca yenilemek zorunda kaldılar. Laf çıkmaz Ayşe’yle Meraklı Melahat’ta buradaydı. Meraklanıp mutfağa Aysel’e yardım etmeye kalkıştıklarında Aysel gitti dedim. Sonrada Aysel’i mutfak kapısından arka bahçeden yolcu ettim.

-Kulağıma geldiydi ama ihtimal vermedim. Demek ki doğruymuş. Murat veya Aysel sana bir şey söyledi mi?
 -Söylemelerine gerek var mı? Ben gördüm diyorum.
  -Yine de abinle konuş. Ben de babanla konuşayım gidip isteyelim.
 -İyi, konuşayım. Sen babamla bugün konuşur musun?
-Bugün olmaz. Önce Ayşe’nin ağzını arayalım.
-Öf be anam, ağız aramaya ne gerek var. Köyde Aysel’in gönlünün abimde olduğunu bilmeyen mi var. Uykucu Ayşe’de biliyordur.
-Olmaz kızım her şey usulüne göre… Ağız aramadan kim kız istemiş biz de isteyelim. Hem Aysel’in gönlü olsa bile ya anası razı değilse…

Fatma Aysel’i çok seviyordu. Zaman zaman sümüklünün neyini seviyorum diye kendi kendine sorduğu olmuştu. Aşırı güzellikte göremiyordu ama seviyordu. Erkek olsaydım bu kızı abime kaptırmazdım düşüncesine kapıldığı bile olmuştu. Anasıyla konuştuğunda abisi adına çok sevindi. Sevincini hemen paylaşmak istiyordu. Erciş’te olan abi ikindiden önce gelmeyecekti. İkindiye kadar nasıl bekleyeceğini düşündüğünde içi içini yedi.

İçinde sanki iki Fatma vardı. Biri “git birilerine anlat,” diğeri “daha fol yok yumurta yok ne diye kime anlatacaksın” diyordu. İkinciye kulak vermek istese de birinci rahat durmuyordu. “Kimseye anlatamıyorsan git Aysel’le konuş” diyordu “Sevdiğine kavuşmak isteyen; bu habere sevinmez mi? Hem de çok sevinecektir.”

Daha fazla beklemeyen Fatma, eşarbını doğru dürüst bağlamadan kendisini sokağa attı. Yüzüne çarpan rüzgâra aldırış etmeden yürüdü. Yürümekte denmezdi. Aysel’le bir an evvel konuşmak için adeta koştu.

 Ayşe uykudaydı. Aysel yine çeyiz hazırlıyordu. Kapı çalınınca çeyizi elinden bırakarak yöneldiği kapıyı açmadan önce “kim o” diye sordu. Fatma, “benim, Kutto’nun Fatma” dedi. İçinden “Kutto’nun Fatma’ymış, Çelimsiz Fatma desene” diyen Aysel, kapıyı açarak odaya aldığı Fatma’nın ağzı kulaklarındaydı. Hoş beş, hal hatır sorma faslını fazla uzatmadan hemen damdan düşercesine konuya girdi:

-Müjdemi isterim kız. Sevdiğine kavuşuyorsun.
-Sevdiğime mi?
-Evet,

Aysel ne diyeceğini şaşırdı. Bir hafta içinde askerden gelecek olan Çetin’i kast etmiş olamazdı. Belki de Murat’tan öğrenmiş diye düşündü. İyide Çetin’in yakında gelecek olmasına Çetin’e kavuşacak olmasına Fatma ne diye seviniyordu? Hem, Çetin gelecek diye evlenmeden kavuşmuş sayılmazlardı. Evlenmek içinde zaman gerekiyordu. Fatma Aysel’in sessizliğini utanmasına yorumladı:

-Utanma kız. Başından beri haberim var.
-Başından beri mi?

-Evet. Yakında istemeye geleceğiz.
-Sen kimden bahsediyorsun?
-Kimden olacak? Murat abimden. Yakında seni abime istemeye geleceğiz.

Aysel’in başından aşağı sanki kaynar sular döküldü. Duydukları doğru olamazdı. Aysel’e bacım Çetin’e kardeşim diyen Murat bunu yapmazdı. Başkasında hem de kardeşim dediği birinde gönlü olduğunu bildiği, bacımsın dediği birini hangi düşünceyle nikâhına almak isterdi. Gerçeği öğreneceği tek kişi Murat’tı. Ne pahasına olursa olsun Murat’la konuşmaktan, Fatma’nın dedikleri doğruysa sana yar olmam demekten başka çaresi yoktu. Vakit kaybetmeden bunu yapmalıydı. Fatma’ya sordu:

-Murat evde mi?
-Erciş’te, ikindiden sonra gelecek.
-Geldiğinde söyle, evden ayrılmasın. Hemen, bugün konuşmalıyız.
-Acelen ne kız? Ne konuşacaksın?
-Ne konuşacağımı konuştuktan sonra öğrenirsin.
-Sende haklısın. Özelini bana anlatacak değilsin. Kız yoksa… Neyse…
-Ya sabır. Sen şimdi evine git. Beni beklemesini söylemeyi unutma.

Aysel defalarca ya sabır dese yeriydi. Fatma’nın müjde dediği kara haberden başka şey değildi. Düşündükçe başına ağrılar girdi. Ağrılardan başı çatlayacak gibi oldu. Eşarbını katlayarak anlının üzerinden arkaya doğru sıkıca bağladı. Bu şekilde ağrılardan biraz olsun kurtulacağını düşünmüştü ama fayda etmedi. Üstüne kalbi sıkışmaya başladı. Baş ve kalple başlayan ağrılar bütün vücudunu sardı. Zaman geçmek bilmiyor ikindi vakti gelmiyordu.

İkindi ezanı okunduğunda Aysel, hemen Murat’a gidip gitmemekte tereddüt etti. Fatma ikindiden sonra demişti ama ne kadar sonra geleceğini belirtmemişti. Biraz beklerse abisi, kardeşi gelebilirdi. Kendi kendine “en iyisi abim gelmeden gitmek” dedi. Yola çıkmadan önce anasına “Hüsniye abladan kırlent örneği alacağım” dedi. Gecikirse, abisi geldiğinde komşuya kadar gönderdim demesini tembihledi.

Aysel’e kapıyı açan Zehra kendi kendine “iyi insan lafın üzerine gelirmiş” dedi. Ağzını aramanın tam zamanıydı. Aysel’den alacağı cevaba göre, istemeye gittiklerinde ağız tadıyla, Ayşe’ye, kızının da oğlumda gönlü var diyebilirdi. Bu düşünceyle güleç yüzüyle “hoş geldin kızım” dedi.

Aysel, kapıyı Çelimsiz Fatma’nın açacağını sanmıştı. Zehra’yla karşılaşınca bir anda ne diyeceğini şaşırdı. “Murat evde mi” diyecekken kelimeler boğazında düğümlendi. Evde olsa bile Zehra’nın yanında konuşmanın doğru olmayacağını düşündü. Belki de Fatma’nın dedikleri doğru değildir. Belki de Zehra’nın haberi bile yoktur düşüncesi içine korku saldı. Kaş yapayım derken göz çıkarabilirdi. Kendini çabuk toparladı. “Zehra abla Fatma evdeyse çağırır mısın, bir şey soracağım” dedi.

 Zehra, ise kendine göre ayağına gelen kısmeti tepmek istemiyordu. Ayaküstü kapı eşiğinde ağzını aramak istemediğinden ısrarla içeri girmesini istedi. Zehra’nın ısrarına rağmen Aysel içeriye adımını atmadı. “Başka zaman oturmaya gelirim” deyince Zehra kapıdan seslendi:

-Fatma, kızım, Aysel geldi. Seninle konuşacakmış.

 Fatma, annesi ile Aysel’in kapı eşiğindeki konuşmalarını yarım yamalak duymuştu. Yerinden kalmaya gerek duymadan “abim daha gelmedi” dedi.

 Aysel’in Murat’la konuşmaya geldiğini bildiğinden, abim daha gelmedi derken kapıda bekleme içeri gel demek istemişti. Zehra, rahat olabilirsin şeklinde yorumladı. Ancak Fatma’nın yerinden kalkmadan seslenmesinden rahatsız oldu. Gelin adayına ilgi göstermesi gerektiğini düşündüğünden sinirlendi:

-Kızım misafir kapıda karşılanır. Ne diye odadan sesleniyorsun.

 “Özür dilerim anne, düşünemedim”  diyen Fatma bir koşuda kapıya geldi. Aysel bahçede konuşmak istediğini belirtti. Fatma’ya bir şey soracağım demeseydi Murat’ın evde olmadığını öğrenince kapıdan dönecekti. Fatma’yla bahçeye çıktılar. Aysel:

-Annene seni sorduğum için bahçede konuşalım dedim. Murat’ı beklemeye zamanım yok. Belki de geç gelecektir. Akşam söylersin yarın konuşuruz.
-Ben olsaydım Murat’ı sorardım. Annem çok sevinirdi. Neyse… Kız çok merak ediyorum ne konuşacaksın. Gizli gizli buluştuğunuz günlerde konuştuklarınız yetmedi mi?
-Gizli gizli buluştuğumuz günler! Sen ne diyorsun? Neyse… Bunları kafana takıp fazla meraklanma. Ben konuştuktan sonra Murat diyeceğini der.

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 45
Toplam yorum
: 7
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 155
Kayıt tarihi
: 17.04.13
 
 

1961 Erciş doğumluyum. İlk öğrenimimi Erciş Emrah ilkokulunda tamamladım. Konya Ereğli İvriz Öğre..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster