Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

04 Eylül '19

 
Kategori
Edebiyat
Okunma Sayısı
87
 

Söğüt Ağacı (9)

            Murat çavuşun tezkeresi ile Çetin’in bir aylık izni aynı güne dek gelince Erciş’e birlikte geldiler. Erciş’ten Purul’a doğru kol kola güle oynaya yürüdüler. Gılor Tepe’ye geldiklerinde Dilo’nun, yaylısı yanlarında durdu. Askerde aldıkları eğitimin çevikliği ile yaylıya atladılar. Dilo kanal yolundan köyün aşağısındaki çılhan dedikleri göletin yakınına kadar gidecekti. Purul’a geldiklerinde kanalın sağ tarafında kalan eski mezarlığı geçtikten sonra Murat aşağı atladı. Çılhana kadar yaylıyla giden Çetin, çılhandan sonra köyün girişine kadar tek başına yürüyerek yoluna devam etti. Köyün girişinde karşılaştığı gençlerle evine gitti.

             Purul’da Murat’ın tezkere alışı, Purmak’ta Çetin’in izne gelişi kulaktan kulağa yayıldı. Murat’ın tezkere aldığını Purul’a geldiğini duyan Laf Çıkmaz vakit kaybetmeden Meraklı’ya koştu. Meraklı için, Murat’ın askerden gelişi merak edilecek bir şey olmadığından önemsemedi. Laf Çıkmaz, üstüne basa basa tekrarladı:

            -Beni duymuyor musun? Kutto’nun Muro askerden geldi diyorum.

             Meraklı, Laf Çıkmaz’ın ne demek istediğini anlamadı.
            -Geldiyse geldi, ne var bunda? Hem bana ne. Anasının babasının hatta o çelimsiz Fato’nun gözü aydın olsun.

             Laf çıkmaz, Meraklı’yı hiç bu halde görmemişti. Tanıdığı Meraklı Melahat bu haberin üzerine kırk soru sorardı. Dik, dik bakarak yüz ifadesinden, neden umursamadığını anlamaya çalıştı. Haberi umursamaz bir tutumu vardı. Laf çıkmaz vaz geçecek değildi:

           -Gerçekten merak etmiyor musun?
            -Ya, neyini merak edeyim; askerlik anılarını mı?>

           -Sevgilisi…
           -Sevgilisi mi? Askerde sevgili mi yapmış. Ah kafam! Sümüklü ya. Ben bunu nasıl unuturum. Kız, Muro gelir gelmez Sümüklü’ye gitmiş midir? Kalk gidiyoruz. Kalk, kalk…
          -Nereye?
          -Nereye olacak, tabi ki Sümüklü’ye gidiyoruz. Görüştüler mi, koklaştılar mı, öğrenmezsem çatlarım.
          -Murat geleli birkaç saat olmuş. Görüştüklerini sanmıyorum. Belki Aysel’in haberi bile olmamıştır.
          -Olsun, gidelim. Haberi olmamışsa bizden öğrenir.

            Aysel’e öyle bir gidişleri vardı ki sanki arkalarından atlı kovalıyordu. Sanki Aysel bir yere gidecekte yetişemeyecek gibiydiler. Aysel ise her şeyden habersiz, örtmeye attığı çulun üzerine oturmuş leçeğinin çevresine oya yapıyordu. Oya bitti, bitecek derken bir ses duydu:

           -Aysel, kız, çeyizini mi hazırlıyorsun? Hazırla, hazırla. Vakti geldi. Geç kalma…

            Aysel gelen sese doğru başını kaldırıp baktığında Meraklı Melahat ile Laf Çıkmaz Ayşe’yi gördü. Seslenen Melahat’tı. Elindeki oyayı çulun üzerine bırakarak ayağa kalktı:

          -Gelin kızlar, hoş geldiniz.

           Önce Melahat’ı sonra Ayşe’yi öptü:

            -İyi ki geldiniz. Ne çeyizi be Melahat, oyalanıyorum.

            Melahat damdan düşer gibi söze girdi:

           -Gözün aydın kız. Murat askerden gelmiş.

             Dedikodular aklına gelince bir anda ne diyeceğini bilemeyen Aysel’in beti benzi sarardı. Gözü aydın mıydı, değil miydi bilemiyordu. Belki de Çetin’den haber getirmişti. Ancak Çetin’den haber getirmiş düşüncesiyle göz aydınlığında bulunmadıklarını çok iyi biliyordu. Ne olmuşsa Çetin’e yazdığı mektubu Murat’a verdikten sonra olmuştu. Bir ara unutulmuş gibiydi ama demek ki unutulmamıştı. Aysel kendisini çabuk toparladı:

           -Benim ne diye gözüm aydın ola. Anasının babasının bacısı Fatma’nın gözü aydın olsun. Ha, köylümüzdür diye gözün aydın diyorsanız sizin de gözünüz aydın olsun.
            -Kız sümüklü, beni konuşturma. Murat’a Sevdalı olduğunu daha ne kadar saklayacaksın. Murat’a mektup verirken seni Ayşe yakalamadı mı?

            Yakalayan Melahat, dedikoduyu yayan Ayşe’ydi. Ayşe konuştuğu her kıza ikisinin buluştuğunu gözlerimle gördüm dediğinden Melahat bile inanmıştı.

            Uzun zaman Aysel’in yüzüne karşı sümüklü diyen olmamıştı. Melahat’ın bu hitabından rahatsız oldu:

            -Her çocuk sümüklüdür.  Senin sümüğün yok muydu? Evet, belki benim biraz fazlaydı. İnsanın başına ne gelirse meraktan gelirmiş. Dikkat ette başına kötü şeyler gelmesin. Çok fazla merak…
            -Ne demek istiyorsun?
            -Ne demek istediğimi gayet iyi biliyorsun.  Ayşe sana ne demeli. Benden laf çıkmaz diyor, yemin ediyorsun ama laf taşımaktan geri kalmıyorsun. Ettiğin yeminlerle bir gün çarpılırsın. Laf taşımakla yetinsen iyi… Bir lafın üstüne on laf koyuyorsun. Beni ne zaman Murat’la gördün. Dedikodu yapmaya utanmıyor musun?
              -Sırık Şeko’nun düğününde gördüm. Yalan mı?
              -Yalan veya doğru sana ne. Ben, senin yediğin naneleri anlatıyor muyum? Şımarık Fevzi… Neyse…

             Meraklı Melahat kulaklarına inanamadı. İçinden “bugüne kadar nasıl haberim olmadı” dedi “Laf Çıkmaz Ayşe’ye bak hele; başkaları hakkında laf taşıyor, kendi yediği naneleri saklıyor.” Aysel ile Murat ikinci plandaydı artık. Önceliği Şımarık Fevzi’ydi. Laf çıkmaz Ayşe ile ne yaşadıklarını öğrenmezse çatlardı. Bu düşünceyle dik, dik yüzüne baktığı Ayşe’nin beti benzi solmuştu. Kim bilir aklından neler geçiyordu. Melahat Ayşe’nin omuzuna sertçe vurdu:

            -Sen ve Şımarık Fevzi… Neler duyuyorum. Çok oldu mu kız?
             -Aramızda bir şey yok. Yemin ederim.
             -Kime inanayım. Sen yemin ediyorsun Aysel…

              Aysel, Melahat’ın sözünü kesti:

              -Doğru diyor, ilişkileri eskidendi. Samanlıktan sonra bitti. Şimdi Dedo’nun Hasan’la… Bir samanlıkta Dedo’nun Hasan’la yaşasın bakalım sıra kime gelecek.
             -Kız ne diyorsun? Niyetin beni çatlatmak mı? Bir de bana meraklı diyorsunuz? Meraklı olanın bunlardan haberi olmaz mı? Ben bu kafanın... Yakınımdakinden haberim yok uzağımdakini merak ediyorum. Ayşe sende az değilmişsin…

              Laf Çıkmaz’ın suratından düşen bin parçaydı. Neye gelmiş nelerle karşılaşmıştı. Daha fazla ileri gitmelerine müsaade edemezdi. Meraklı hakkında da bildikleri vardı. Bu güne kadar neden anlatmadığına şaşırıyordu. Demek ki bugün lazım olacakmış:

              -Sen kendine bak. Çakal Osman’la yediğin naneleri bilmiyorum sanma. Adı üstünde Çakal… Bir gün bakarsın yüklenmişsin ama Çakal ortada yok.

              Kirli çamaşırlar bir, bir ortaya dökülüyordu. Biraz daha konuşurlarsa kim bilir nelerle yüzleşeceklerdi. Meraklı, merakını bastırmak zorunda kaldı. Aysel ile Ayşe’nin ilişkilerini merak ederken nerdeyse Çakal Osman’dan hamile kalmaktan son anda kurtulduğunu ağzından kaçıracaktı. Çakal’a nasıl uyduğuna kendisi bile inanamıyordu. Masum bir öpücük demişti. Bir öpücük, bir öpücük daha derken kendini yarı çıplak halde Çakal’ın kollarında bulmuştu. Son anda kendine hâkim olmasa, çok ileri gittik diye düşünmeseydi olanlar olmuştu. Bu ruh haliyle daha fazla laf dalaşına giremezdi. Ayşe’nin kolundan tutarak sürükler gibi çekti:

               -Hadi gidiyoruz. Seninle yolda hesaplaşırız.
              -Senin yüzün benden benim yüzüm senden kara, neyi hesaplaşacağız.

               Aklı Murat’ta olan Aysel, Çetin’den mektup getirmiş olabilir mi diye düşünüyordu.Getirmişse er geç eline ulaşırdı. Ancak sabredecek gibi değildi. Bir yolunu bulup mektubu almalıydı ama nasıl? Aklına Çelimsiz Fatma geldi. Kendi kendine “Fatma’yı ziyaret bahanesiyle gider, Murat’ı görür bir şekilde mektubu alırım” dedi. Daha fazla beklemeden kıyafetlerini değiştirip saçlarını taradıktan sonra birazda allık sürerek yola koyuldu. Kendinin de bilmediği sebeple güzel görünmek istemişti. Belki de Murat’a giderken Çetin’e gidiyormuş gibi hissettiğindendi.

                 Bahçe kapısı açıktı. Evin kapısını Fatma açtı. Aysel önce kapı girişindeki ayakkabılara sonrada Fatma’ya bakarak “misafirleriniz olduğunu bilmiyordum” dedi. Oysa askerden gelen birini arkadaşlarının, akrabalarının, komşularının ziyaret edeceğini çok iyi biliyordu. Fatma “abimin geldiğini duyunca koşarak gelmiş” der gibi gülümsedi. İyi ki de gelmişti. Aysel’in haberi yokmuş gibi kendince müjdeyi verdi:

               -Abim askerden geldi. Arkadaşları var yanında.
               -Gözün aydın. Ben…
              -Kapıda durma, gel içeri. Erkekler Misafir odasındalar. Biz kızlarla yan odadayız.

                Misafir odasında erkekler, yan odada kızlar, bu kadar insanın içinde mektubu almak kolay olmayacak diye düşünse de buraya kadar gelmişken dönmek istemedi. Odaya adımını attığında gözlerine inanamadı. Melahat ile Ayşe gelmiş, başköşeye kurulmuşlardı. Yeşil gözlü adaşı ile Güleç Hülya’da oradaydılar. Ayşe ile Melahat’a merhaba demeden, sırıtarak fısıldaşmalarına aldırış etmeden Güleç Hülya ile adaşının arasına küçük mindere oturdu.

                Aysel, bedenen odada, ruhen misafir odası denen salonda, daha doğrusu aklı Murat’taydı. Kızların konuştuklarının çoğunu duymuyordu. Hakkında fısıldaştıklarını bildiği halde Ayşe ile Melahat’a dönüp bakmıyor, muhatap olmuyordu. Fatma çay servisine başladığında içinden “işte tam zamanı” dedi. Oturduğu minderden kalkarak yardımcı olmak bahanesiyle mutfağa geçti. Fatma çayları koymuş, bardakları tepsiye yerleştirmişti. Bir tepside kızlar için hazırlamıştı. Aysel’e “ben kızlara çaylarını vereyim” dedi. “Abim erkeklerin çaylarını almak için gelecek, sen yardımcı ol.”

               Aysel dünden razıydı. Mektup getirmişse almak için bundan daha iyi fırsat olamazdı. Zaten bunun için gelmemiş miydi? Ağzı kulaklarında “sen merak etme” dedi.

                Diğer kızlar gibi Aysel ile Murat’ın sevgili olduklarını sanan Fatma, çay bahanesiyle kısa süreliğine de olsa baş başa kalmalarını istemişti. Aysel için Fatma’nın ne düşündüğü, ne istediği önemli değildi. Önemli olan Murat’la görüşmesiydi ki görüşmeye Fatma yardımcı oluyordu.

             Murat, mutfakta Aysel’i görünce yanlış mı görüyorum diye duraksadı. Az önce, çayları alması için seslenenin Fatma olduğundan çok emindi. Mutfakta bacısından başkasının olmayacağını düşündüğünden Sadece “Aysel” diyebildi.  Aysel kısık sesle “hoş geldin” dedi. Murat, “hoş buldum” dedikten sonra tepsiyi alıp çıkacaktı.  Aysel’in bakışından bir şeyler sormak istediğini anladı. Çetin’den başka kimi, neyi sorabilirdi. “Gözün aydın, Çetin izne geldi” diyecekken vaz geçti. Biraz şakalaşmak, birazda meraklandırmak istemişti:

           -Bir şey mi diyeceksin?
           -Şey… Nasıl, iyi mi?

             Kimi sorduğunu gayet iyi bilen Murat’ın Aysel’i biraz daha meraklandırmak gibi bir tutumu vardı. Belki de sıkılgan utangaç hali hoşuna gitmişti. Belki de ne düğünde ne o gün duyduğu Çetin adını Aysel’den duymak istiyordu:

           -Kim iyi mi?

            Misafir odasında çay bekleyenleri, çayların soğuduğunu unutmuş gibiydiler. Belki de umursamıyorlardı. Murat, Çetin adını duymak isterken sanki inatlaşmak isteyen Aysel Çetin demedi:

            -Mektup getirdin mi?
           -Kimden?

             Aysel içinden “kimden olacak, Çetin’den” dedi. Başını öne eğerek sessizce bekledi. Murat:

            -Çetin’den mi? Getirmedim…
            -Selam yolladı mı?
           -Yollamadı.

            Aysel’in gülen yüzü asıldı. Mektup beklerken bir selam dahi yollamamıştı. Kendini Murat’a karşı küçük düşmüş gibi hissetti. Başka bir şey sormadı. Benden vazgeçmiş olabilir düşüncesi canını yaktı. İçi acıdı. Dudaklarından iki kelime döküldü:

            -Sağlık olsun.

            -Mektup getirmedim dediğimde yüzünün hali gözümden kaçmadı. Üzülme, sana daha iyi haberim var. Mektup getirmedim ama kendisini getirdim.

            Aysel’in gözlerinin içi parladı. Asılan yüzü yeniden güldü. Bu gülüş öyle bir gülüştü ki sanki o ana kadar orada bulunan sıkılgan, utangaç Aysel değildi. Murat’ın boynuna sarılmamak için kendini zor tuttu. Bu haberi veren Murat değil de Çelimsiz Fatma olsaydı boynuna sarılmakla kalmaz defalarca öperdi. Bundan daha iyi haber olur muydu? Yine de sorma gereği duydu:

           -Nasıl yani?
           -Bir aylık izine geldi. Birlikte geldik. Yolunu bekle. En yakın zamanda görmeye gelir. Ben çayları götüreyim.
           -Şey…
           -Çayları vereyim konuşuruz. Gerçi bu çaylar çoktan soğumuştur. Yenileyelim mi?
           -Çayları yenilemeden önce, Fatma gelmeden konuşmak istediğim bir şey daha var. Nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum. Hanı sana verdiğim mektup vardı ya, o mektubu verdiğimde bizi görmüşler. Köyde ikimizin adı çıktı. Birbirimizde gönlümüzün olduğu konuşuluyor.
          -Kimin ne dediğine takılma. Çetin kardeşimdir. Sen de bacımsın. Yalnız bunu başkaları başka şekilde Çetin’e anlatmadan biz anlatmalıyız.
         -Fatma’ya ne diyeceğiz. Bizi sevgili sandığından baş başa kalalım diye beni mutfakta bıraktı.
         -Bir şey demeye gerek yok. Bırak bizi sevgili bilsin. Yeri geldiğinde usulünce anlatırım.

           Salondakiler çayların gecikmesine anlam veremediler. Aysel’den haberleri olmadıkları için Murat ile Fatma’nın konuşmaya daldığından çayların gecikmiş olduğunu düşünenler vardı. Aylardır birbirlerini görmeyen iki kardeşin hasret gidermesi normaldi. Çay beş dakika sonra da içilebilirdi. Yan odada ise durum farklıydı. Özellikle Meraklı Melahat yerinde duramıyordu. İkinci bardak çayı almak için mutfağa gitmek üzere ayağa kalktığında Fatma “sen misafirsin” diyerek engel oldu. Misafir… Meraklı için hiçte inandırıcı değildi. Cevabı hazırdı:

           -Aysel misafir değil mi? Hala mutfakta…
            -Aysel gitti.
            -Gitti mi?

             Fatma gözünü mutfağa çevirdi. “Aysel gitti” dediği için odaya gelirse rezil olurdu. Konuşmayı uzatmadan çayları yenileme bahanesiyle mutfağa gitti. Teferruata girmeden gitmesi gerektiğini anlatarak Aysel’i arka bahçeye açılan kapıdan yolcu etti.

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 45
Toplam yorum
: 7
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 156
Kayıt tarihi
: 17.04.13
 
 

1961 Erciş doğumluyum. İlk öğrenimimi Erciş Emrah ilkokulunda tamamladım. Konya Ereğli İvriz Öğre..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster