Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

25 Ekim '06

 
Kategori
Aile
Okunma Sayısı
1272
 

Sokağım ve canım kuzenlerim

Sokağım ve canım kuzenlerim
 

Aynı sokakta büyüdük hepimiz.. Aynı sokakta oynadık. Aynı sokaktan okulumuza gittik. O sokakta neler yaşandı neler.. 25 yıl iyisiyle kötüsüyle geçti bu sokakta. Ne oyunlar oynadık, ne eğlenceler bulduk kendimize. Sokağın her karesinde hepimizden bir anı var.

Düşünün bir çıkmaz sokak var ve bu sokak boyunca sıralanan evdekiler kardeşler. Köklerine sağlam bir şekilde bağlılar. Bir şekilde meslekleri gereği zaman zaman ayrılsalar da tekrar dönmeyi bilmişler özlemle büyüdükleri topraklara. Şimdi onların çocukluklarının geçtiği yerlerde bizler varız. Önceden büyük bir bahçe ve içinde tek bir ev varmış. Ama şimdi her bir kardeşin evi bahçenin bir köşesinde. Bağlılıkları hiçbir zaman bozulmamış. Bu da doğal olarak bize yansıdı tabii.

Yaz mevsiminde sokağa koyduğumuz tahta sedirler ve birkaç sandalye sıcak sohbetlerin yapıldığı mekânımızın şahitleri oluyor. Nasıl geçer ki Çukurova’nın o bunaltıcı sıcağı yoksa. Çayımızı yapar çekirdeklerimizle beraber sabahlara kadar sohbet ederiz hep kuzenlerimle beraber. Dünyada ki hiçbir yer hiç bir mekan buradan daha güzel bu sohbetten daha değerli olamaz...

Küçükken daha güzel geçerdi ama. Hepimiz bir aradaydık çünkü. O zamanlar çocuksun geçim derdin iş sorunun yoktu tabii. Kaygısızca sabahtan akşama kadar oynardık. Akşamları da sokağımızdan eve zorla getirirdi annelerimiz. Az çekmediler bizden ama. Neler yapmadık ki. Hediye paketleri hazırlayıp yola koyardık mesela. Acaba gelen geçenlerden fark edip alan olacak mı diye. Paketi yola koyar saklanırdık bir yandan da gözler yolda, alacak kişiyi beklerdik. Paketi açıp içinde bizim oyunumuzdan bir eser görünce kahkahalara boğulurduk. Çocukluk işte büyük zevk verirdi bize. Erik, çağla ağaçlarından inmezdik. Yeşil eriklerden o kadar çok yerdik ki sonuç malum.. Akşama mide bozuk şekilde yatıyor olurduk. Nar toplayıp her nar tanesi için bir dilek tutardık. Düşünün çocukken ne kadar çok hayalimiz varmış ki o nar taneleri hiçbir zaman artmazdı. Hatta az bile gelirdi.

Tabi hep çocuk kalacak halimiz yoktu. Okul, iş tüm kuzenler dağıldık. Bir araya geldiğimiz tek zaman bayramlar oldu. Her bayram bir araya gelir uzun sohbetler ederdik. Herkesin anlatacak o kadar çok şeyi olurdu ki zaman yetmezdi yine bize. Şarkılar , sohbetler birbirimize duyulan özlemleri o birkaç günlük bayram tatillerine sıkıştırmaya çalışırdık..

Geçen her yıl bu birliktelikler azalmaya başladı. Bu birbirimize bağlılığımızın azalmasından değil tabii. Çalışma yerlerimizin farklı olmasından kaynaklanıyordu. Yaşam kaygısı çalışmayı gerektiriyor tabii. Hepimiz mesleğimiz gereği farklı şehirlerdeyiz. Bu bayram sayımız azdı ama yine birlikteydik… bu defa sohbetlerin arasında hep “keşke burada olsalardı” dedik. Çünkü onlarsız gerçekten tadı olmuyor. Ankara , İstanbul, İngiltere, Adana, Osmaniye hepimiz bir yerdeyiz artık.

Mesafeler bölmüş olsa bile bu KUZEN toplantılarını biliyoruz ki kalplerimiz aklımız hep eskiden yaptığımız sohbetlerde, eğlencelerde oyunlarda. Canım kuzenlerim olsaydı diyerek başlıyoruz her şeye. Bağlılığımızın bozulmaması en büyük dileğimiz..

Aynı sokakta doğduk biz ve aynı sokakta büyüdük. Dertlerimizde birdi sevinçlerimizde. Canım kuzenlerim biz bütün olabilmeyi çok iyi bildik. Her karesinde bizden bir iz olan sokağımız bizi bekliyor hep. Sokağımız eski günleri eski rengini özlüyor.. Kolay değil tabii nelere şahit oldu. Önce anne babalarımızın çocukluğuna sonra bizim. Şimdi sessiz sakin kalmayı kendine yakıştıramıyor. Büyük bir özlemle yine bizi bekliyor…

BLOGNOT: Kuzenlerden bahsettikten sonra başka birinin çektiği bir kareyi koymak doğru olmazdı. Bende kuzenimin çektiği bir fotogğrafı koyuyorum yazıma. Bir arada olan bir fotoğrafımızı çekemedik bu bayram. Resimde rengârenk kalemler bizleri temsil ediyor. Fotoğrafı ile bana verdiği destekten dolayı kuzenim T. Aytaç Gürbüz’e teşekkür ederim..

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

canım yazınla beni küçük sokak aralarında unutulmaya yüz tutmuş hatta unutmuş olduğum anılarıma götürdün...büyümek için can attıgımız o yıllara bakıyorum...ahh! bir büyüsek dediğimiz günler aklıma geliyor...hakkını vermişsin ama sen sokağının:)) yüreğine, ellerine sağlık sevgiler...

Selime 
 28.10.2006 15:44
Cevap :
bak işte görüyormusun küçükken ah keşke büyüsek derdik büyüdük keşke o günlere dönsek diyoruz.. sanırım günün olumsuz şartları çocukluğumuza özlemi arttırıyor. canım değerli yorumun için tşk ediyorum.. sevgiler.  28.10.2006 18:07
 

Hepsi birbirinden renkli, eğlenceli insanların oluşturduğu bir aile, saygı ve sevgi ile geçen hayat, büyümenin, yoğunluğun, hayat şartlarının getirdiği sorumluluklara rağmen azalmayan bağlılık. Değerini bilip, her anın tadına vararak yaşıyorsunuzdur eminim. O zaman ayrıcalıklı, farklısınız. Aileniz, kuzenlerinizle, paylaşacağınız güzellikler daim olsun, sevginiz, birlikteliğiniz hiç bozulmasın. Selam ve sevgiler.

Tuğba 
 28.10.2006 1:29
Cevap :
Çok teşekkür ederim Sevgili Tuğbacığım değerli yorumun için. Dilerim birlikteliğimiz sevgimiz daim olur.. Dilerim ileride de bizim çocuklarımız sokağımızı şenlerdirir. Selam ve sevgilerimle...  28.10.2006 10:03
 

Sevgili Hoşsada, Sanırım sen sokak hayatını yaşayabilen, şanslı son nesildensin:)Sokağa çıkıp,bütün gün koşturup,fazla!!! enerjilerimizi sokağımıza bırakıp,pestil gibi kendimizi yatağa attığımızda, sabırsızlıkla sabah olup gene sokakta olmayı beklerdik...Bütün gününü bilgisayar ve kapalı bir mekanda geçiren günümüz çocuklarının neden bu kadar hırçın ve mutsuz olduklarını anlamak hiç de zor değil sanırım. Ellerine ve hafızana sağlık:) Sevgilerimle...

Yeşim Özdemir 
 26.10.2006 13:16
Cevap :
Evet sokak hayatını yaşadığım için gerçekten şanslıyım.. Eve girmek hiç istemezdik eğlence sokaktaydı çünkü. Kalabalık bir aile olunca tüm kuzenler o sokakta oynardık.. Sanki aileler anlaşma yapmış gibiydiler:)))) her birimizin yaşıtı bir kuzeni vardı çünkü. O günlere dönmeyi çok isterim açıkçası. Şimdi ki çocukların mutsuz olması konusunda sana katılıyorum. Bak aklıma ne geldi. Biz senle bir araya gelip hamurdan çiçek böcek yapcaz ya.. gel sevgili eylül sokağıma, bir masa atalım bikaç sandalye kuzenlerimde bu hamur işinden çok hoşlanacaklar eminim... çocukluğa dönüşü burada hep beraber yaşayalım. Ama bak şimdiden söyleyeyim babaannem misafirlere bayılır.. eminim hamur yapmanın yanında bahçesinden portakal , mandalina toplatıp sana çiçeklerinin hikayesini anlatacaktır.. Yorumun için çok teşekkür ederim.. Sevgiler...  26.10.2006 19:26
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 194
Toplam yorum
: 2196
Toplam mesaj
: 2
Ort. okunma sayısı
: 1450
Kayıt tarihi
: 04.08.06
 
 

1981 yılında aslında istenmiyor olsam da geç alınan karardan dolayı hayattayım:)) Haritacıyım ve işi..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster