Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

05 Mart '12

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
206
 

Soyad:Ölüm

Soyad:Ölüm
 

Ölümü tatmamak için kıvranan ruhların istilası...


“Murat bey… Ansetafil teşhisi konduğunu üzülerek belirtmeliyim.”

Doktorun üzgünmüş gibi görünen yüzüne bakıyorum. Duru konuşmasına zorla devam ediyor; “Size antibiyotik ve ağrı kesici yazıyorum. Sağlıklı beslenirseniz ve ilaçlarınızı kullanırsanız iyileşme gözlemleyebiliriz. Yalnız sizinle açık konuşmalıyım. Hastalık çok ilerlemiş.”

Bakıyorum sadece. Gözlerimde bir anlam yok. Boşluğun içine kıvrılmış bir ölüm var sadece. Bunu cam merceklerin içinden bakan doktor göremez. O ölümün soğuk yüzünü taşıyan sadece bir aracı. Hafif hafif başımı sallıyorum. Odadan çıkarken başka bir adamın ismi yankılanıyor koridorda “Uğur Toraman…” İsmin var olmanın kanıtı olduğunu bildiğim halde her ismin sonuna ölümün adını eklemek istiyorum. Ölümle damgalanan birer küçük varlığız, diyorum hastanenin bahçesine çıkarken. Meşe ağacının gölgesine oturuyorum.

“Ansetafilmiş.” diye mırıldanıyorum. Gökyüzü masmavi görüntüsüyle doğayı kucaklarken kuşların cıvıltıları teşekkür eder gibi yayılıyor bütün yeryüzüne. Altmış dört yaşının başında her gün ne zaman öleceğim diye düşündüğüm günlerin peşi sıra gelen gerçeğin karşısında donuyorum. Mat bir grilik kaplıyor ruhumun katmanlarını. Yaşamın canlılığına inat ölümün kıyısında olmak sarsıyor beni. Derin bir nefes alıp baharı çekiyorum içime. Taze ot kokusu doluyor genzime. Kargı gibi saplanıyor kalbime acı. Ölüm anımın acı çekerek olmaması için dua etmeliyim diye düşünüyorum. Tekerlekli sandalyeyle geçen bir genç kız ilişiyor gözüme. Engellerle dolu bir hayatın acısını yaşadığını tahmin edebiliyorum kzın. Hayata isyan ettiğini, neden ben dediğini duyar gibiyim. Oysa ben gezdim, dolaştım, çalıştım… Doyasıya yaşayamadan gitmediğimi biliyorum bu dünyadan. Yine de yüreğimin büyük kısmı ayrılmak istemiyor yaşamdan. Her gün sabah uyandığımda nefes alabildiğim, gözümü açıp aynaya bakabildiğim için şükrediyorum.  Meşe ağacına konan kuşların cıvıltılarının arasında yaşadığımı hissedip acımı bastırmaya çalışıyorum. Yaşıyorum şu an önemli olan bu diyorum.

Banktan kalkıp ayaklarımı zor sürüyerek eve gidiyorum. Karım büyük bir merak içersinde beni bekliyor.

“Ne dedi doktor?” diye soruyor.

Yutkunup gülümsüyorum. “Önemli bir şey değilmiş. Ağrı kesici yazdı. Geçer, dedi. Yaşlandık hanım. Çıkar böyle hastalıklar artık.”

Karımın yüzünün aydınlandığını, rahatladığını hissediyorum. Ellerimi yıkarken aynaya bakıp bembeyaz saçlarımın arasında tek tük kalan siyah saç tellerine bakıp “Orada olmayı hak etmiyorsunuz.” diyorum.

Yüreğimde de olmaması gereken duygular var; yaşama sevinci, yaşama sıkı sıkı tutunan bir yaşamak isteği… Yanlış olan şeyin ne olduğunu biliyorum. İnsanın yaşlandıkça hayattan nefret edip uzaklaşmak istemesi gerekiyor diye düşünüyorum. Çalışma odasına gidip sağlık ansiklopedisini alıyorum rafın köşesinden. Deri koltuğuma oturup kucağımda karıştırıyorum sayfalarını. Minik yazıları okuyamayınca çekmeceden çıkardığım yakın gözlüğümü yerleştiriyorum burnumun ucuna. Ölen sadece beynim değil, diyorum. Gözüm ilk ölmeye meraklı olanlardan, diye devam ediyorum. Ansetafili buluyorum.

“Beyin humması…” diye mırıldanıyorum. Kapıda bir şangırtı kopuyor. “Aman Allah’ım!” diye haykırıyor karım. Koşuyorum “N’oldu?” diyorum. Kalbim hızlı hızlı çarpıyor.

Televizyonda son dakika haberlerinin karşısında donup kalıyorum. Hastanenin bahçesinde bir patlama olduğunu duyuyorum sadece… İlk görüntüler ulaşıyor haber merkezlerine… Sunucunun sesindeki paniği yüreğimde hissediyorum. Ölümün ensemden es geçtiğini fark edip soluğumu bırakıyorum. Dünya etrafımda dönüyor. Bütün insanlar adına soyadımızın ölüm olduğunu bildiğim halde ölümden uzaklaşmak istiyorum. Kuş cıvıltıları doluyor kulağıma hızlı hızlı nefes alıp verirken başıma yine korkunç bir ağrı saplanıyor.

SEMRİN ŞAHİN

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Yaş altmışlarda olunca biraz ürktüm... Ama BAHAR geldi, kuşlar,cıvıl cıvıl, çiçekler rengarenk,güneş ısıtıyor,ayaklarımız yere basıyor ,ellerimiz becerisini kaybetmemiş ,kulaklarımız işitiyor, tüm bu güzellikleri görebiliyoruz. EN ÖNEMLİSİ NEFES ALIP VEREBİLİYORUZ...Ellerinize sağlık...

Göksel47 
 05.03.2012 20:01
Cevap :
Yorumunuzu okuduğum an hayat doldum. İşte benim anlatmak istediğim de buydu. Kaç yaşında olursak olalım hayata hep deli gibi tutkun olup yaşamdan zevk alıyor olacağız. Sağlıklı, mutlu ve huzurlu bir yaşam diliyorum. Ne mutlu size :)))) Sizin gibi yaşam dolu olmayı yürekten isterim. Sevgiler...  05.03.2012 20:07
 

Güzel bir öykü,düşündürücü. Ölüm pek düşünmek istemediğimiz bir konu.Ancak,her canlının tadacağı bir olay,kaçış yok. Elinize sağlık.Yaşadığımız sürece aldığımız nefesin değerini bize hatırlattınız.

Bosnalı 
 05.03.2012 16:11
Cevap :
Evet, haklısınız ölümü hiç düşünmek istemiyoruz. Yorumunuz için çok teşekkür ederim. Sevgiyle kalın...  05.03.2012 16:38
 

Evet, en ölümcül hastalıkları, en kötü olayları bizim dışımızdaki insanların başına gelebilecek şeyler olarak görüyoruz. Kendimize bunları hiçbirin yakıştıramıyoruz. Ama günün birinde başımıza geldiğinde, "neden ben" diyerek yıkılıyoruz... Her neyse, yaşam güzel, her anın hakkını vererek, bu büyük mücizenin farkında olarak yaşamak gerek. Güzel, akıcı bir yazı olmuş... Zevkle okudum. Teşekkürler...

abdullah mert 
 05.03.2012 16:09
Cevap :
Bazı şeylere kendimizi hazırlasak bile ölüm geldiğinde yine de yaşamaktan yana olacak kalbimiz ve bunu düşününce yıkılıyoruz. Zaman ayırıp okuduğunuz için çok teşekkür ederim. Sağlıcakla kalın...  05.03.2012 16:39
 

Çok güzeldi keyifle okudum teşekkürler

Arzu Elif 
 05.03.2012 13:47
Cevap :
Zaman ayırıp okuduğunuz ve yorum yazma nezaketini gösterdiğiniz için ben teşekkür ederim. Sağlıcakla kalın..  05.03.2012 14:05
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 25
Toplam yorum
: 25
Toplam mesaj
: 6
Ort. okunma sayısı
: 227
Kayıt tarihi
: 10.10.11
 
 

1981 yılında Adana'nın Ceyhan ilçesinde doğdu.  On dokuz mayıs üniversitesi Türkçe öğretmenliğind..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster