Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

24 Temmuz '19

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
36
 

Sürpriz Hediye

        Kasaba 2 bin nüfuslu bir yerdi.

        Kasabanın sevilen gençlerinden olan Ahmet idealindeki uzman çavuşluğa kavuşunca gönlünü kaptırdığı öğretmen Neziha ile evlenmiş ve mutlu bir yuva kurmuştu. Çocukları erkek olunca adını “Mert” koymuşlardı. Mert ve dürüst olsun diye.    

        Ahmet ne yazık ki, Mert daha bir yaşındayken şehit düşmüş, dolayısı ile Mert babasını tanıyamamıştı. Babasını hayal meyal hatırlıyordu. Ama babasını annesi sürekli anlatıyor, kahramanlıkları Mert’in beynine ve kalbine nakış nakış işleniyordu. Her çocuk ninesinden masal dinleyerek büyür ama Mert gerçek kahramanlık hikayeleri ile daha gerçek bilgilerle doluyor, vatanını ve babasını daha çok seviyordu.

          Aradan birkaç yıl geçtikten sonra Mert büyümüş, okullu olmuş, sünnet olma çağına gelmişti. Ahmet şehit olduğu zaman kardeşi Mehmet’te öğretmen olarak görev yapıyordu kasabada. O da en azından ağabeyi kadar sevilen insandı kasabalarında. Ahmet şehit olunca kasaba halkının ısrarı ile Mehmet Belediye Başkanlığına aday olmuş ve açık farkla kazanmıştı.

         Mert artık ilkokul ikiye geçince amcası Mehmet, annesi Neziha, dedeleri  Kemal  ile  Fadime  annesinin  babası   Ali  ile Emine, dayıları Nazım, Kazım  ve Hazım,   Mert’e dillere destan bir düğün yapmak istediler.

          Öğretmen ve Belediye Başkanı olan Mehmet, sünnet düğününden önce yeğeni Mert’i  bir kenara çekerek,  düğünde kimsenin aklına gelmeyen bir şey yapmak  istediğini söyleyince  Mert’in “Ben babamın hayatını  anlatan bir hikaye yazayım. Bunu resimleyerek kitap yapalım kimseye de haber vermeden düğünde çocuklara hediye edelim. Bunu da kimseye haber vermeden yapalım ”dedi.

         Bunun üzerine bir ay kadar amca ve yeğen kitabı hazırladılar. Kitabı Kasabanın bağlı olduğu il Merkezinde Güzel Sanatlar Lisesi Müdürü ile konuşarak her sayfasını bir öğrenci resimlemek üzere güzelce resimlediler. Bunu da kimselere söylemediler. Çünkü sürpriz olacaktı.

        Belediye Başkan Mehmet bey ve yeğeni bu proje için çok heyecanlanıyorlar, bu güzel sürprizleri açığa çıkmasın diye kimseye bahsetmiyorlardı. Herkes düğünde öğrenecekti. Bu sırrı saklamak için amca yeğen büyük çaba harcıyorlardı.

        Belediye Başkanı Mehmet bey, yeğeni Mert’i çok seviyor zekasına hayran kalıyordu. Sadece yeğeni olduğundan değil, sadece şehit oğlu olduğundan değil gerçekten de bir insan olarak kendi çocuklarından daha çok seviyordu. Sebebi de Allah’ın ilk emri “oku” yu yeğeninin sevmesi ve daha 8 yaşında olmasına rağmen bunu da arkadaşlarına, Mehmet beyin oğullarına da aşılamaya çalışmasıydı. Amcasına  “Oku emrini seven ve okumayı sevdirmeye çalışanlar bence evliyalar kadar değerli insanlardır” deyince yeğenine sımsıkı sarılmış ve uzun süre bırakmamıştı. “Bu ülke baban gibi şehitler ve senin gibi yiğitler sayesinde asla yıkılmayacak Mert oğlum” demişti.  

        Düğün için büyük hazırlıklar yapılmıştı. Hem Şehit Ahmet’in hem de Neziha Hanım’ın sülalesi çok genişti. Üstelik arkadaş çevreleri de oldukça kalabalıktı. Neziha Hanım da Ahmet bey de mal değil seven dostlar biriktirmişler, engelli yaşlı, fakir herkese kol kanat germişlerdi. Neziha Hanım şehit kocasından kalan maaşını bile almaz hatta kendi ihtiyacı dışında giyecek yiyecek ne varsa fakir öğrencileri ile paylaşır, onlara kitaplar alarak hediye ederdi. Bunun ödülü olarak da Yaradan onlara  güzel dostlar hediye etmişti.

      Kasabanın geniş meydanı hınca hınç doluydu. Herkes Mert’in mutlu bahtiyar haline seviniyorlardı. Birden düğün müziği kesildi. Belediye Başkanı Mehmet bey ve yeğeni Mert,  yavaş yavaş orkestranın olduğu yere geldiler. Amca Mehmet bey, mikrofonu alıp yeğenine uzattı. Mert dikkatle kendine bakan düğüne gelmiş il protokolüne, Ankara’dan gelmiş misafirlere bakarak güzel bir Türkçe ile İkra suresinin ilk 5 ayetinin mealini okudu. Sonra “Başımıza ne geliyorsa cehaletten geliyor, yani okumamaktan, terör de her türlü kötülük de cehaletten besleniyor. Okumayı sevenlerin çok olduğu yerde terör de cehalette çok az olur. Çünkü okuyan insanlar zorla güzellik olmayacağını her şeyin kanunlar ile olacağını bilir. Zorla yapılan işler insana acı verir sadece. Çok okuyan toplumda ise herkes gönül hoşluğu ile işini yapar ve toplum huzurlu olur. En güzel hediye kitaptır ve kitap en güzel hazinedir. Bugün benim sünnet düğünüm. Yemekler yiyeceğiz, içeceğiz. Bunlar unutulacak ama ben size amcamla bir hediye vereceğim ki hiç unutmayacaksınız” dedi.

      Tam burada sustu. Biraz bekledi. Tüm meydana dikkatle baktı. Herkes ”Hiç unutulmayacak düşün hediyesi ne acaba?” diye fısıldamaya başladı.

      Mert çevreyi kollarken kocaman yürekli Belediye Başkanı amcası hızla bir yere gitmeye başladı bir dakika sonra elinde kocaman bir koliyle yeğeninin yanına gelerek ona sarıldı.  Sonra da Mert ile amcası yavaşça koliyi açmaya başladılar. Koliden çıkan bir kitaptı. Kocaman meydanda herkesin ağzından bir “ aaaaa” çıktı.

       Mert bir kitabı alarak topluluğa gösterdi.

        “Şehit Babam ve Ben” kitabını ben yazdım. Babama ve Türk Gençliğine armağan olsun diye. Babamın mekanı cennet olsun sağ olan Öğretmen ve Amcam olan Başkanımız sağ olsun. Bu kitabı okuyan gençler umutla dolsun” der demez, kitabı almak için meydanda ne kadar çocuk varsa hemen Mert’in yanına doluştular. Kitap demek umut demekti, Kitap sevgi demekti. Minik yürekler dayanamamış hemen kitabı okumak için sabırsızlanmışlardı. Belki de çoğu bu kitabı okuyarak okumayı sevecek, kendileri de kitap hediye eden insanlar olacaklardı. Düğünlerde şeker yerine kitap hediye edeceklerdi bu çocuklar büyüdükleri zaman.

       Mert konuşmaya devam etti.

       “Sevgili gençler, babam şehit olduysa biz varız. Biz okuyacak cehaleti yeneceğiz. Ben yazacağım amcam bastıracak siz okuyacak düşünecek, gelişeceksiniz. Kitabı çevrenize okutacak, çocuklarınıza torunlarınıza miras bırakacaksınız. Ben bir sayfasını, amcam bir sayfasını imzalatacak. Belediye Başkanı demek lider demek, önder demek, kitap okuyana kitap hediye eden demek.  Minik yüreklere kocaman sevgi vermek demek” deyince Mert   Belediye  Başkanı Mehmet bey ağlamaya başladı. Gerçekten sevinç gözyaşları döküyordu. Şehit Kardeşi kendilerine ne büyük miras bırakmıştı. Mert gibi  mert, sözünün eri, bilginin  yiğidi, sevginin padişahı , geleceğin umudu Mert’i bırakmıştı.

      Mert baktı  konuşmaya devam edemeyecek:

      “Vatan  sağ olsun,  babamın mekanı cennet olsun, babama  hep beraber Fatiha okuyalım” dedi.

        Sonra  şu şiiri okudu Mehmet  Akif’ten

        “Ey şehit  oğlu şehit  isteme benden makber,

          Sana ağuşunu  açmış  duruyor peygamber”

          Bunu okuyup mikrofonu bıraktı yavaşça Mert .

          Baktı  biraz  önce  müzik eşliğinde   eğlenen meydandakiler şimdi vatan sevgisinin duygu selinde   üzüntü ve sevinç karışımı gözyaşlarını  döküyorlardı. Bu gözyaşlarında  oluşan gölde  cehalet boğulacak yok  olacaktı.

        Davetliler arasında  olan müftü gelerek uzun  uzun  “aminnnn” lerle  kesilen  duasını etti. Okumanın  önemini  anlattı.

      Sonra  kasabanın 7 den yetmişe tüm gençleri  “Şehit Babam  ve Ben “ kitabını  imzalattılar  Mert  ve Mehmet  beylere. Kitabın  bitmesi  yarım saati bulmamıştı. Kitap   bin kadar  basıldığından  3 bin davetliye  yeter miydi?

      Her sayfasını bir vatansever gencin resimlediği, Mert’in ince  duyguları ile bezediği  “Şehit Babam ve Ben “ kitabının ünü kısa zamanda  her yana yayıldı. Öyle  ki  kitabı  Mert’in düğününde hediye etmişlerdi ama daha sonra  duygulanan  ve   kitabı okuyarak beğenen  zenginler kitabı hem topluca  alarak   hediye etmişler  hem de toplanan bağışlarla   “Şehit Babam  ve Ben” İlkokulunun   kasabaya kazandırılmasını sağlamışlardı.

      Bir şehit  oğlunun güzel fikri senelerce  ışık olmuş  bu güzel ülkeyi aydınlatmıştı.

ETEM SEVİK bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 1051
Toplam yorum
: 338
Toplam mesaj
: 293
Ort. okunma sayısı
: 1504
Kayıt tarihi
: 28.12.07
 
 

1967 Tokat'ın  Pazar ilçesi doğumluyum. İşitme engelliyim. İstanbul Üniversitesi iktisat Fakültes..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster