Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

24 Ağustos '17

 
Kategori
Eğitim
Okunma Sayısı
36
 

Tramvaydaki Kadın

Günün bütün yorgunluğu ile birlikte kendimi tramvayın cam kenarındaki boş koltuğuna bırakıverdim. Tek isteğim biran önce eve varıp ılık bir duşla tüm stresimden kurtulmaktı. Camdan dışarıya bakıyor, insanların telaşlı yaşam çırpınışlarını izliyordum. Sıcak bir ses, tatlı bir koku bozdu düşüncelerimi.
- Merhabalar, oturabilir miyim?
Uzun zaman oldu oturmak için izin isteyen bir sesi duymayalı. Ses de sahibi gibi zarif, göz ve kulak okşayıcı idi.
Tramvaylar, trenler ya da otobüsler hiç fark etmez, artık kimsenin kimseyi görmediği ve önemsemediği yerler haline gelmişti. Gencin yaşlıya saygısı, yaşlının da gence sevgisi ve tahammülü kalmamıştı. Uzaylılar gibi duygusuz ve boş gözlerle birbirimize bakıyor ve duygu yoksunu ve aslında duygu yoksulu olarak yaşamaya çalışır bir hale gelmiştik. Hoş, uzaylılar bu cümleleri okuyabilseydi muhtemelen bana  kızarlardı. Çünkü onlar hakkında fikir yürütüyor ama onları hiç de tanımıyorum. Uzaylılar nasıl yaşıyor acaba?
Yaşadığımız bu evrenin başka bir gezegeninde yaşayan varlıkları biraz hayal edelim. Kim bilir neler çıkar. Belki bir gün bunu birlikte hayal edebiliriz.
Geçen yıl bir seminer için Erzurum’a gitmiştim. Otele yerleştikten sonra gezmeye çıktım. 20 yıl önce ayrılmıştım bu şehirden. Dile kolay 12 yılım geçmişti burada. Üniversiteyi okumaya gelmiş, ilk görev yerim olarak bulmuş ve askerliğimi de burada yapmıştım. Çok heyecanlıydım ve bir an önce her yeri görmek istiyordum. Hava, çok soğuktu yine ve lapa lapa kar yağıyordu. Aylardan Mart.  Hemen atladım otobüse, çok üşümüştüm. İki delikanlı kalktı yerinden bir şeyler söylüyorlar ama kafamdaki bere kulaklarımı kapatmış ve içerisinin gürültüsünden ne dediklerini anlayamıyorum. Biri yanıma geldi.
- Amca buyur otur.
Ben ne kadar dirensem de oturttu beni.
O an dank etti. Ben bu cümleleri yıllardır duymuyordum. Tıpkı bugünkü gibi.
Bugün. Ama bu gün farklı bir gün. Hoş bir sohbet, zarif ve kibar bir kadın. 70-75 yaşlarında, bilgili, görmüş geçirmiş, kendisini seven, bakımlı bir kadın. Anne kokusu dolu, sevecen. Her söylediği hayattan alınmış bir ders sanki. Onunla kuşak çatışması ve saygı-sevgi konularında koyu bir sohbete dalmıştık. Ülkemizin doğu kısmında hâlâ yaşanan güzel değerlerin batı kısmında pek kalmadığı beni çok üzüyordu. Ve bu güzel hanımefendinin her soruya umut dolu bir cevabı vardı. 
Tramvay gidiyor, biz gidiyoruz.
Yaşlı kadın indi. Bense öylesine dalmışım ki güzel sohbetine, tatlı diline, durağımın  geride kaldığını ancak o tramvaydan inince fark ettim. İndim, bir taksiye atladım, döndüm eve. Aklımda kadının şu sözleri. “Üzülme evladım, gençler mutlaka doğruyu bulacaktır. Yeter ki onları sevelim ve anlamaya çalışalım. Bize de gençliğimizde asi diyorlardı”.
 
Seyfettin YILDIZ
Kişisel Gelişim Uzmanı
Yaşam Koçu

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 5
Toplam yorum
: 0
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 47
Kayıt tarihi
: 23.08.17
 
 

KİŞİSEL GELİŞİM UZMANI, EĞİTİM VE YAŞAM KOÇU 1966 yılında Diyarbakır'ın Bismil İlçesinde doğdu. İ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster