Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

10 Ocak '22

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
490
 

Tutsaklık ve özgürlüğe kaçış

İklimlerin birbirine karıştığı hissi veren bir bahar akşamıydı. Sabah pırıl, pırıl açan güneş tenini ısıtmış hatta terletmiş, öğle sonrası birden beliren fırtına ile gelen yoğun yağmur ise üşütmüş ve ıslatmıştı...Perçemleri ter ve yağmur ıslaklığıyla ortadan ayrılmış eski tür ev perdeleri gibi alnına yapışmıştı. O hep dürüst, kararlı, öncü ve değerleri için mücadeleye hazır olmaya kararlı görünen açık alnına…

Gün, akrep ve yelkovanın eskisine göre sanki daha hızlı aktığıbir gün gibiydi. Her gün, 24 saat boyunca kesintisiz süren dijital enformasyon yağmurları altında sapla samanın sık sık karıştığı günlerden bir yenisiydi… Süreksizlik, belirsizlik ve kargaşanın hep egemen olduğu şimdiki zamanlardaydı… “Ben kimim, yaşamda amacım ne?” şeklinde ontolojik (varoluşçu) soruların peşrevinde, doğası, kaynağı ve sınırlarıyla bilginin bilgisiyle yoğrulan (epistemolojik) kişiliği, bir insan olarak yapması gerekenler (etik) konusunda duyarlıydı. Ama varlığını ve bilincini üzerine kurmaya çalıştığı felsefenin bu üç dev sütunu da sanki o yağmurlarla ıslanmış, hem hayal dünyasını hem de benliğini geçici de olsa oldukça kaygan bir hale getirmişti.

Günün yorgunluğu, zamanın muğlâklığı açık tutmaya çalıştığı göz kapaklarını ikide bir aşağıya doğru kaydırıyordu. Zihninin derin arka planında dürüst, çalışkan, iyi niyetli, adil, insanları, doğayı ve tüm canlıları ayrımsız seven ve onlara hizmet etmeye çalışan bir insan olduğunu düşünüyordu. Bu özelliklere sahip bir insan olduğunu düşünmesinin dışında, objektif olarak o kimdi? Bilemiyordu!
 
O arada ne olduysa oldu ve birdenbire kendisini son derece lüks bir semtte, pahalı, güzel ve uyumlu eşyalarla döşenmiş bir evde buldu. Annesi ve arkadaşları misafirlik için gittikleri bu evden yeni yeni kalkmak üzereydiler…

Annesine bir jest yaparak iş dönüşü almak için uğramış, nazik ev sahibesinin ısrarı karşısında içeri girerek kısa süreli klasik iltifat ve ikramlarına mazhar olmuştu... Nedense, annesi arkadaşlarıyla ayakta konuşa konuşa kapı önüne çıkmış, o ise henüz toparlanamadığından evde tek başına kalmıştı. Garip bir şekilde tabaklarda kalan pastaları, bazı küçük ve değerli süs eşyalarını elindeki poşete doldururken yakaladı kendisini...
 
Daha da garibi, misafirlerini uğurladıktan sonra içeri dönen nazik ev sahibesinin şaşkın ama kontrollü ve tepkisiz bakışlarının ağırlığını ve utancını da üzerinde hissetmesine rağmen, sanki ayaklarından görünmeyen zincirlerle zemine bağlanmış gibi oradan bir şeycikler daha alıp poşetini tıka basa doldurmadan ayrılamıyordu! Evin içindeki o biraz önceki steril hava ile beraber ruh hali de kurşun gibi ağırlaşmıştı… Ve o ağırlık hem geçmişini hem de geleceğe dair ideallerini ezdikçe eziyordu. O misafir evi, o an, sanki lüks bir hapishaneye dönüşmüştü. Dışarıya çıkması gerektiğini biliyor ama çıkamıyordu. Oraya girerken hiç planlamadığı, asla düşünemeyeceği bir şekilde küçük, göz alıcı, kullanım değeri düşük ama pahalı ya da tatlı, tuzlu ve şişmanlatıcı bazı şeyler utandırıcı bir şekilde onu orada tutuyordu! Maslow hiyerarşisinin en üst aşamasında (özgerçekleştirim) sandığı kendisini, en alt aşamasında (beslenme, barınma, güvenlik) sürüklenmis bir halde... Anlamını, önemini ve etkinliğini yitirdiği halde sırf parası için, ruhsuzca, asalak gibi sürdürülen bir mesleği, işi hatta hayatı ısrarla sürdürürcesine…

Kendi ihtiyacı olmadığı hatta beğenmediği halde, sırf başkalarının gözünde değer kazanır diye bir şeyleri alıp biriktirirken yaşanan çaresizlik gibi… Değerleri uğruna, idealleri için yola çıkıp başlangıçta hiç düşünmediği sapa yollara girip çıkmaktan bitap düşmüş ürkek ve şakın bir yolcu gibi…

Kan ter içinde kalmıştı. Kollarını yastık yaparak masa üstünde daldığı bu kısa uykudan uyandığında gördüğü bu rüya onu çok sarmıştı. İçinde yaşadığı hapishaneyi işte asıl uykuda iken gelen bu sarsıntı üzerine net olarak hissetmişti. Sahip olduğunu düşündüğü özellikler dışında o gerçekte kimdi?

O bir tutsaktı. Zamanının, kâh süre giden kâh dayatılan yaşam tarzının tutsağı! Şimdi anlıyordu ki; pek de farkında olmadan seçtiği, dayayıp döşediği, ışıklandırıp pırıl pırıl yaptığı özel hücresinin kapısını bile o kilitlemişti kendi üzerine…

Görsel olaral sürekli yenilenirken ruh olarak değişmemek için hep direnen, sürekli büyüyen, her koşulda kendini yeniden var eden o dev hapishanenin özel hücresinde… Sarsıldı ve anladı! Önce hücresinden, sonra da o genel hapishaneden çıkmalıydı. Tüm o göz alıcı konfor alanına ve sağladığı yumuşak tembelliğe sırt çevirmeliydi. Kendi anlam dünyasını yeniden kurarak, cesaretini ve direncini yeniden bileyerek ve hep diri tutarak! Fırsat buldugunca DOĞAYA KAÇARAK ve mümkün olabildiğince orada kalarak...
 
O, artık bir savaşçıydı. Kendi özgürlüğünün bilinçli savaşçısı…

Zorlu, uzun ve yıpratıcı ama ona kendisini yeniden ve özgürce armağan edebilecek bir savaşın yeni savaşçısı…

İ.Ersin KABAOĞLU,
16 Ocak 2022, Ankara
 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Çarpıcı bir öykü okudum elinize sağlık...

Kerim Korkut 
 20.01.2022 9:55
Cevap :
İçten teşekkürler...  23.01.2022 0:31
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 361
Toplam yorum
: 3335
Toplam mesaj
: 251
Ort. okunma sayısı
: 2333
Kayıt tarihi
: 05.10.07
 
 

Samsun/Ladik doğumluyum. Çocukluğum ve ilk gençlik yıllarım babamın görevi gereği ülkemizin Orta ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster