Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

28 Ekim '07

 
Kategori
Ben Bildiriyorum
Okunma Sayısı
464
 

Utandım

Utandım
 

Son günlerde herkesin içini yakan haberler benim de içimi yaktı. Gazetelerdeki yorumlar, ülkeyi yönetenlerin açıklamaları, insanların söyledikleri acımı dindirmeye yetmedi. Aksine yine olanları unutabileceğimizi düşünüp dertlendim. Biz neleri unutmadık ki...

Çok sevgili Uğur Mumcu'nun parçalandığını unuttuk söz gelimi... İzmir'de her 24 Ocakta yapılan anma toplantıları alanlara sığmazken artık salonlara çekildi. Ahmet Taner Kışlalı, Bahriye Üçok ve daha niceleri unuttuğumuz kişiler arasında.

17 Ağustos depremini de hayal meyal hatırlıyoruz. Yargılanan bütün sorumlular normal yaşamlarına döndüler. Yaralar sarıldı (mı?). Yıkıntılar kaldırıldı. Tedbir almaya gerek bile duymuyoruz. Deprem dede emekli oldu.

Şimdi en büyük korkum bugün sokakları dolduran binlerce insanın bir hafta sonra evine çekilip olanları unutması. Balkonlardan bayraklar inecek, kapılar kapatılacak ve her şey unutulacak.

Ancak dün yaşadığımı nasıl unutacağımı bilmiyorum. Karşıyaka'ya giderken Alaybey'den on beş kadar sivil giyimli asker otobüse bindi. Yaşları on dokuz yirmi civarındaydı. Farklı yerlerden geldikleri belliydi. Biraz ürkek, biraz meraklı etrafı inceliyorlardı.

Yüzlerine baktım: Tertemiz, yaşam dolu, kötülük bilmeyen yüzlerine... Birden aklıma şehitlerimiz geldi. Onları tanımıyordum ama gördüklerime çok benzediklerini biliyordum. Biz o güzel bakışları bozmuş, onları değiştirmiş ve yok etmiştik. Bunu düşününce utandım. Gözlerime dolan yaşları gizlice silip, utançla başımı çevirdim...

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Sizinle aynı duyguları paylaşıyorum sevgili G. Aygün. Herşeyi zamanla unutuyoruz, kayıplar vermeye devam ediyoruz. Tamam bu sefer dönüş yok diyoruz ama bi taraftan da acaba yine zaman aşımına uğrar mı acılarımız diye korkuyoruz. Zamanında terör başının yakalanması ne kadar büyük bir gelişmeydi bizim için ama ne oldu sağlığını da kontrol altına alarak besliyoruz. Bizim ve özellikle şehit aileleri için ne kadar acı verici bir durum! Sevgiyle kalın...

Anita 
 02.11.2007 18:32
Cevap :
Teşekkür ederim. En kötüsü hissedilen çaresizlik duygusu. İnsan onu atlatamıyor.  03.11.2007 11:15
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 11
Toplam yorum
: 18
Toplam mesaj
: 8
Ort. okunma sayısı
: 1876
Kayıt tarihi
: 27.08.06
 
 

Edebiyat öğretmeniyim. Sanırım iki oğlum var :)) Evden o kadar uzun ayrı kaldılar ki nasıl büyüdükle..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster