Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

16 Nisan '11

 
Kategori
Deneme
Okunma Sayısı
500
 

Uykusuzluk!

Uyuduğum sürece korkuyor ve korktuğum sürece uyumuyordum. Arada birkaç güzel düş görsem de rüyalarım tam bir karabasandı. Gizli güçlerle boğuşuyor ve bilinmez olayların ağında kayboluyordum. Gündüz vakitlerinde ise bir yerlerde birşeyler düşünüyor ve düşündüklerimi yabancı insanların ağzından işitiyordum. Dünya beynimi ele geçirmişti sanki. 

Bana ait gizli saklı hiçbirşey kalmamıştı. Bu konuda yanılmıyordum. 

Dünyayı yokedecek son büyük hastalık bu olmalıydı. Özel olan ne varsa ortaya dökülecek ve insanlar ruhlarını kaybedeceklerdi. Gün gelecek aynı anlarda aynı kelimelerle konuşacaktık. Bütün dengeler kör bir çıkmaza girecekti. Çözümsuzlükler artacak, insanlar iyice yalnızlaşacak ve sorunlarıyla başedemiyeceklerdi. Ben de aynı duruma gelecektim. Gün gelecek sıkıntılarım benim olmaktan çıkacaktı. 

_Asla! Ruhumu satamam asla! 

Tıpkı bir tiyatro repliği gibi dört bir yanımı kuşatan bu kelimeler son zamanlarda hayatımın anlamı haline gelmişti. 

Yolda yürürken kimi görsem bu kelimeleri tekrar etmek istiyordum. Hiç tanımadığım insanlara karşı kendimi savunmaya almam garip olmalıydı. 

_Ruhum bana ait. Asla! Ruhumu satamam asla! 

Farkındaydım. Herşeyin farkındaydım. Ruhumu kaybetme korkumun giderek çoğaldığının farkındaydım. 

Çürümeye yüz tutmuş ya da yokolan ruhlarla karşılaştığımda bu korkum artıyordu. Gün gelecek ben de onlar gibi olacaktım.. Önce duygularım örselenecek , daha sonra yaşama sevincimi kaybedecek ve nihayetinde tükenecektim. Sonrası yokolmakdı.. 

Sanki hiç varolmamış gibi ruhumun dünya üzerinde bıraktığı işaretler zamanla silinip gidecekti. 

Uykusuzdum. Günlerdir uykusuzdum. Beynim bir türlü uyuşmuyor, ruhum rahatlamıyordu. Huzursuz bir ruhum vardı.Sürekli diken üstünde ve tetikdeydim. Kim suçluydu? Böyle olmama bir suçlu arıyordum. Epey düşündüm. Bir süre sonra beynimde bir ışık yandı. Suçluyu bulduğumu sanıyordum. Geç saatlerde yatağıma uzandım. Bu ruh halimin tek sebebi vardı. Açmazlarımın, korkularımın ve sıkıntılarımın sebebi bir noktada birleşiyordu. Suçlunun adını mırıldanarak gözlerimi kapadım. 

_Uykusuzluk! 

Tek suçlumdu. 

HANİFE ÇITA-NİSAN-2011 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Uzun zamandan beri geceleri çalışan ve gündüzleri çok kısa saatler uyuyan ve uzun saatler uykusuz kalan biri olarak zorunlu olmadıkça uykusuz kalmadım. Hatta yastıga kafamı koyunca hemen hemen uyurum rabi bazı zamanlar her ne kadar zor olsa da. Uykusuz kalmadıgım için yani uzun saatlersebebi konusunda sadece kendi fikirlerimi size sunabilirim. Acaba insan korkusundan uykusuz kalabilir mi?

umutheart 
 19.04.2011 2:41
Cevap :
Korkmak,yani uyumaktan korkmak! Sizin de belirttiğiniz gibi uzun süre uyumayan insanların uyku süreleri çok kısalıyor,5-6 saat uyumanın yettiği sanılıyor fakat bence bu yeterli değil..Bence korkmak uykusuzluğun ara sebeplerinden olabilir! Ana sebebe aracılık yapar korkmak.._Peki ana sebep nedir? Bunu bulmak lazım? Saygı ve sevgiyle  19.04.2011 20:58
 

Hanife Hanım kaleminize sağlık. Ama uykusuzlugun sebebi ne peki?

umutheart 
 18.04.2011 1:10
Cevap :
Huzursuz ruh halimin sebebi uykusuzluk! Uykusuzluğumun sebebi ise:) Onu da siz bulun istiyorum. Sizce ne? Bu konuda sadece bir ipucu verebilirim. Bütün insanlığın ortak sebebi bu...Gözbebeklerine kan oturmuş, bakışları dalgın,unutkan,kısacası günlerdir uyumamış insanları gördüğümde kendi uykusuzluğumun sebebi onlarınki ile buluşuyor. Bakalım bu ortak birleşim noktamızı bulabilecekmisiniz! Bu anlamlı yorum için telşekkürler! saygı ve sevgiyle  18.04.2011 20:43
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 369
Toplam yorum
: 494
Toplam mesaj
: 67
Ort. okunma sayısı
: 1911
Kayıt tarihi
: 11.08.08
 
 

1965 doğumluyum.. İstanbul'da oturuyorum.. Edebiyatla ilgiliyim.. Öykü ve denemelerim var.. Öykül..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster