Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

02 Kasım '07

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
1173
 

Ya ifrat, ya tefrit...

Ya ifrat, ya tefrit...
 

Bizim yapımızda var bu, genlerimize dizilmiş, hücrelerimize nüfuz etmiş…

Bir kıvılcım yeter; hemen parlayıp alevleniverir kanımız, gözlerimizden ateş fışkırır, ağzımız dilimiz kalemimiz öfke saçan bir silaha, fırlayıp dökülen sözcüklerse mermiye dönüşüverir.
Bir gürültü, bir patırtı, bir hengame, bir ses ve görüntü kirliliği yaşanır ki, öyle böyle değil.
Hep bir ağızdan konuşmalar, saygı eşiği git gide aşağı çekilen bol lãf üretimi, dalaşmaya, atışmaya, suçlamaya hatta yargısız infaza varan, çözümsüzlüğe endeksli seviyesiz tartışmalar..

Ardından bir “günah keçisi” aranır hemen.
Öyle ya!, faturayı kesecek biri bulunmalıdır hiç zaman kaybetmeden.
Ya bir kondüktör bulunur hızlı tren faciasında olduğu gibi ya bir iki müteahhit, bozuk zeminler üstüne kurulu mevcut düzeni temelden sarsan Marmara depreminin vebalini yükleyecek…
Yada göz önünde, kolayca işaretlenecek, işaret parmağıyla gösterilebilecek birileri bulunuverir tez elden, “aha işte bu !, bütün bu olayların sebeb-i müsebbibi !!” demek için.

Sonra bir rehavet, bir gevşeklik, bir hafiflik ki sormayın gitsin!
Bir iş bitirmişliğin, bir misyon tamamlamışlığın gururlu ve afili azameti yerleşir dudak kıvrımlarının uç köşelerine.. Unutulur gider günah keçisi de, olayın kendisi de.
Yerli yerinde kalır; eğitimsizlik, cahillik, sorumsuzluk, plansızlık, programsızlık, düzensizlik, adaletsizlik, haksızlık, kural tanımazlık, kadına yönelik şiddet, acizlik, adı ve kendi batasıca töreler, kutsana kutsana dokunulmazlık zırhıyla kat kat giydirilen yüce değerler, toplumsal kültürel ve bilimsel gelişmenin önünde bir Çin seddi gibi dikilen tutuculuk, çözümsüzlük, çaresizlik, acı, kapanmayan yaralar, yoksulluk, yoksunluk ve daha nicesi…

Bizim yapımızda var bu, genlerimize dizilmiş, hücrelerimize nüfuz etmiş…

Yumurta kapıya gelmeden hiçbir işe girişmeyiz. Gelince girişir miyiz sanki?
Girişiriz girişmesine de, ya çözümün değil sorunun bir parçası olarak ya görünüşü veya anı kurtarma telaşıyla, ya ucundan köşesinden kenarından ya kelle koltukta, artık hangisi denk gelirse.
Ya ifrat ya tefrit dozundadır tepkilerimiz.
Ya uçlarda dolaşırız, ya diplere vururuz.
Ya bas bas avaz avaz, ya vurdumduymaz.

Bizim yapımızda var bu, genlerimize dizilmiş, hücrelerimize nüfuz etmiş…

Kolaycılığın bir yolunu şip şak buluruz da, zora yeltenmez aklımız elimiz ayağımız.
Sorunu çözmeye değil ãnı kurtarmaya, problemi kökünden halletmeye değil yamama çözümlerle geçiştirmeye bakarız.
Araştırmak, incelemek, değerlendirmek, analiz etmek, planlamak gibi süreçlerden olabildiğince uzak dururuz. Anlık ve duygusal kararlar alıveririz çoğunlukla, sonuçlarını sonra düşünürüz nasılsa. Bunun adına da “pratik zeka” deyip çıkarız işin içinden.
Yüzümüzü dev aynasına çevirip narsis söylemlerle bir güzel ahkam kesmeyi de ihmal etmeden.

Bizim yapımızda var bu, genlerimize dizilmiş, hücrelerimize nüfuz etmiş…

Otoriteye eğeriz boynumuzu başımızı, sıkarız dişimizi, kapatırız ağzımızı.
Ha çuval, ha şapka. Tükürük - yağmur misali…
Zayıfa güçsüze gür çıkar sesimiz, kalkar gözümüz kaşımız beş parmağımız, elimiz kolumuz ve dahi başka organlarımız.
Tecavüzcüsüyle evlendirilmeyi çözüm sayar hukuk, adalet, insan hakları anlayışımız.
Adam oohh(!) “aile çatısı”nın koruması altında, bir eli yağda, bir eli balda. Canı mı çekti, gelsin kuma gitsin kuma. Her birinden de birkaç çocuk, ama illa erkek olacak! erkek adamın erkek evladı olur. Hele biraz büyüsün, eline silah verecek oğlunun. Eh birkaç kız da olsun bari, başlık parası eder onlar da hiç olmazsa.
Kadın mı? kumalarla birlikte, dayak mayak, çocuklarını büyütüp yaşayıp gidecek işte, Allah ne verdiyse, kaderine ne yazıldıysa, ne çizildiyse…

Bizim yapımızda var bu, genlerimize dizilmiş, hücrelerimize nüfuz etmiş…

Gerçekleri biliriz, hem de çok iyi biliriz ancak halının altına süpürüvermeyi tercih ederiz.
Yada kılıflarla, vitrinlerle, renkli ambalajlarla içi boş görsellikler yaratmakta üstümüze yoktur.
Törenlerle, nutuklarla temelleri atılıp kırmızı kurdeleleri kesilen nice tesis orda unutulur gider; okullar, derslikler, sağlık ocakları öğretmen doktor hemşire bekler.
Toplanan paraların akıbetinin ne olduğuyla ilgilenmeksizin bağışlar yaparız, tisunami zedelere, deprem zedelere, “haydi kız çocuklarımızı okutalım!” kampanyalarına yaptığımız bağışlarla vicdanımızın huzurlu sesinin volümünü yükseltiriz.
Televizyon kanallarında paneller, tartışmalar, canlı yayınlar düzenleriz, nasıl da “batılı” olduğumuzu, sosyal toplumsal sorunların üzerine nasıl eğildiğimizi cümle aleme gösteririz, susturulmuş kadının sesini duyurur, aile kurumlarını çökmekten kurtarırız…

Bizim yapımızda var bu, genlerimize dizilmiş, hücrelerimize nüfuz etmiş…

Boş laf üretmek, atıp tutmak, babalanmak, hamaset edebiyatı yapmak, laf sıkıştırmak sokuşturmak, lafı cebinde öfkesi burnunda nutuk atmak derseniz, üstümüze yoktur!
Akıl ve sağduyu süzgecinden süzülemeden dökülmüş, terazisi bozuk söylemlerle duygu taşımacılığı yapmakta da.
“Dinlemek” -en iyi ihtimalle- karşımızdaki konuşurken geçirilecek bir bekleme süresidir bizim için…
“Konuşmak” ise; bir güç iktidar ve gövde gösterisi, sözü bir kere ele geçirdin mi bırakmayacağın, her türlü demagoji ve laf cambazlığının prim yapacağı bir ifade biçimi.


Bizim yapımızda var bu, genlerimize dizilmiş, hücrelerimize nüfuz etmiş…

Sapla samanı ayırt etmeyi de beceremeyiz.
Her tepki “duyarlılık” mıdır?
Her suskunluk “tepkisizlik” midir?
Kural tanımazlık “özgürlük” müdür?
Yıkıcı öfkenin, şiddetin, saldırganlığın, terörü terör yaratarak protesto etmenin adı ne zamandan beri “demokratik tepki” oldu?

Ya ifrat, ya tefrit… işte becerebildiğimiz bu!


Yeşim Esemen

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

İfrat ve tefrite kaçma huyumuzun genlerimize dizilmiş, hücrelerimize nüfuz etmiş olduğuna bende artık inanmaya başladım. Keşke biraz da özeleştiri huyu genlerimize dizilseydi de önce kendi eksikliklerimizi görüp sonra başkalarının kusurlarına baksaydık. Çok hoş bir blog olmuş, yorum yapmadan geçemedim. Sevgiyle...

Nejla Atamer 
 15.01.2008 20:42
Cevap :
Evet, söz ettiğiniz bu "keşke"yi keşke herkes kendi adına yapıyor olsaydı. Hatta şu kadarı bile yeterdi: başkalarının kusurlarına baktıktan sonra bile olsa, bir de dönüp kendi eksikliklerini ve kendi ifratlarını da görebilseydi herkes. Çok hoş bir yorum olmuş, ben de cevap vermeden geçemedim, geçmezdim de zaten. Tşk. sevgiler.  15.01.2008 22:45
 

Bu döngü neden kırılmıyor peki? Çünkü BİLGİ üretmiyoruz, çünkü BİLGİyi yayamıyoruz, çünkü BİLGİyi uygulamıyoruz. Peki neden? Çünkü eğitim yoksunuyuz, çünkü kaliteli eğitim yoksunuyuz, çünkü akılcı olmayan din eksenli sorgusuz araştırmasız ezberci yanlış eğitim veya sıfır eğitim sahibi nesiller yetiştirip duruyoruz... Soruyla başladım, soruyla bitireyim: siz bu eğitim sisteminin içinde yıllarını vermiş bir eğitimci olarak, farklı bir üretim gerçekleşebileceğini öngörebiliyor musunuz? Saygılarımla

Yeşim E. Narter 
 29.12.2007 3:43
 

Laz,Kürt,Çerkes,Türkmen,Arap,biraz Rum,Ermeni,Gürcü,Arnavut..vs..karışımı olan bu Türk Halkı aynı genlerde nasıl buluşabiliyor ve bu kadar kötü olabiliyor ?Yoksa değişik etnik grupları evlendirerek yeni bir genetik yapımız mı oldu?Peki biz bu kadar kötüysek,bizim dışımızda iyi olanlar kimdir?Yazınızdan etkilenerek sormak istedim. Saygılarımla...

Mesut Selek 
 27.12.2007 22:32
Cevap :
Mesut bey, ben de öncelikle bu derin çağrışımlar taşıyan manidar sorunuza karşılık bir soruyla söze başlamak istiyorum: Türk insanı olarak sahip olduğumuz kültürel profile dair bu bloğumda örnekleyerek açılımlandırdıklarım arasında doğru olmadığını, gerçeği yansıtmadığını, abartıldığını söyleyebileceğiniz tek 1 tanesi var mı? Bu soruma "evet var" diyebileceğinizi hiç sanmıyorum. Şunu diyebilirsiniz ancak; Türk insanının taşıdığı bu özellikler yanı sıra, misfirperverliği de vardır, yardımseverliği de vardır, şu şu şu yönleri de vardır. Ben yok demedim. Ama onların varlığı, bu saydıklarımın varlığını ortadan kaldırmıyor, 2 yanlışın 1 doğru edemeyeceği misali.. Evet saydığınız, Laz, Kürt,Çerkez,…den oluşan bu heterojen karışım, sizin de ifade ettiğiniz gibi en üst kimlik olan Türk halkı olma kimliğinde birleşiyorlar, bu ülkede, bu topraklarda, bu kültürde yaşıyorlar. Dolayısıyla da sosyal kültürel toplumsal yapı anlamda genetik bir mirasın da hem edinimcisi hem de taşıyıcısı oluyorlar./.  29.12.2007 3:41
 

Cok, ama cok gec kalmisim bu tartismaniza. Ben de neresinden girecegimi bilemem. Yani o kadar dolusunuz. Bu kompakt (böyle sözcükleri sevmiyorsunuz, biliyorum) yazinizi okuyunca, ister istemez son yazima yaptiginiz "demokrasi" katkiniz geldi aklima. Aslinda (ben dilbilim kategorisinde hafif mizaha özenerek yamis olsam bile) ayni seylerden söz ettigimi görüyorum. Bir farkla: Siz cok daha dolusunuz (Yükümüz ayni olsa bile), cok daha gerginsiniz. D'ont worry, degerli arkadasim.

pirmete 
 14.12.2007 22:19
Cevap :
Merhaba Pirmete, öncelikle hoşgeldiniz. Yüklü olmamak mümkün değil bu ülkede ve bu toplumda yaşarken. İnsan yükünü biraz da böyle "compact" yazarak boşaltabiliyor bel ki de..(ya da boşalttığını sanıyor). Evet aynı şeylerden söz ediyoruz. Son yazınıza yorum gönderirken de zihnimden bu geçiyordu. Don't worry kısmına neyse de, arkasından be happy gelecekse, işte onu yapamam bu iflah olmaz tablo karşısında. Bu kadarınla idare edin artık :) Selamlar  15.12.2007 1:12
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 45
Toplam yorum
: 195
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 2214
Kayıt tarihi
: 30.06.06
 
 

"Artık makine ile değil, insanla iletişim kurma" kararımın ardından IT sektöründeki kariyerimi nokta..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster