Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

16 Mayıs '18

 
Kategori
Psikoloji
Okunma Sayısı
38
 

Yalnız Hissetiğimiz Anlar..

İnsanın en yalnız hissettiği an ne zamandır?
Gerçekten yaslanacak bir omuz bulamadığında, sarılamadığında, kendini yatıştırmaya çalıştığında mı? Kötü bir günün ardından yanında olan kişilere “teşekkür etme” ihtiyacı duyduğunda mı? Şimdi onu arayıp işinden gücünden etmeyeyim diye aklından geçirdiğinde mi?

Bu liste bana göre çok uzayabilir çünkü hepsi yalnızlığın altını çiziyor..

İşte bu noktada kendinlesin, biliyorsun ya bu hiç kimseyle ilgili değil. İçindeki buhranın bir başkasıyla hiçbir bağlantısı yok. Bütün savaşın kendinle. Bir insan, bir eşya, bir olay değil. Kendi buhranın. Orada kim ne yapsa düğümü çözemeyecek, senin derin nefes alıp yavaş yavaş o buhranı dışarı çıkarman gerekecek.

Önünden bir bir olaylar geçecek, herkes başka bir şeyden bahsediyor gibi gelecek, kalabalığın içine seni çıplak bırakmışlar sanki, öyle ürkekçe, öyle garip, öyle tuhaf hissedeceksin. Üstüne sinen sigara kokusu gibi hep bir “hak etmemişlik” hissi,”değersizlik” hissi üstüne yapışmış olacak. Kimseye söylemeyeceksin, susacaksın. Kendi içinde bozulacaksın, yorulacaksın, gün gelecek kopacaksın.

O zaman kimseye surat asmaya hakkın olmayacak çünkü kimsenin bu yaşadıklarından haberi olmayacak. Kendi ellerinde güzel ilişkilerini, samimileşme ihtimali olan arkadaşlıkları, uzun yıllar sürecek olan dostlukları, iyi kili anları, keşkesiz zamanları, son bakışları,o güzel gülüşleri bir kenara iteceksin. Ne zaman o güzel anları yaşasan kaşındıran yünlü kazak gibi bir an önce eve gidip çıkartmak isteyeceksin. Çünkü giydiğinde güzel görünecek ama vücudunu tahrişten,kaşıntıdan pul pul edecek. Bir daha da pek giymek istemeyeceksin.

İnsanın en yalnız hissettiği an ne zamandır?
Desteğe ihtiyacın varken, çok mu güçsüz görüneceğim diye aklından geçirdiğin zaman mı?  Zaten istenmeyeceğini düşünüp hiç adım atmamak mıdır? Kendine tekrar tekrar değersiz hissettirecek şeyleri yaptığın zaman mıdır? “Anlaşılmadığını” hissettiğinde mi? Yeterince güvenemediğinde ya da güvenilmediğinde mi?

Tüm bunlar sadece pekiştirmeye yarar. İnsan en çok kendine kızdığında, kendini anlayamadığında, kendini yatıştıramadığında, onca düşünceyle kendine haksızlık ettiğinde, denemekten vazgeçtiğinde, kendini suçladığında, kendini tamamen kötü gördüğünde, bir kazak kaşındırınca bütün kazaklarını attığında yalnızdır.

Kendini sevmeye kabul etmeye başlayan insan, ayrılığın da ölümün de üstesinden daha kolay gelir. Karşısındakini daha az yorucu sevebilir,daha çok güvenebilir,daha huzurlu olabilir.

Bütün savaşın kendinle. Bir insan, bir eşya, bir olay değil. Kendi buhranın. Kimsenin uzattığı el yetmeyecek,kimsenin sırtını sıvazlaması oradan çıkmana yardımcı olmayacak.

Vakit kendine el uzatma vakti.
Kendine ulaş,
sev,
güven..
Hayat o zaman başlıyor.
 

ETEM SEVİK bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 16
Toplam yorum
: 1
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 52
Kayıt tarihi
: 17.07.17
 
 

Psikolog Nihan Arda Alpman (Bireysel terapi, çocuk ve ergen terapisi, oyun terapisi) Yeditepe Üni..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster