Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

26 Mayıs '17

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
176
 

Yalnız sanıyordu kendini, yapayalnız

Yalnız sanıyordu kendini, yapayalnız
 

Öykü sözcüğünün kökeni depo kelimesidir. Bu nedenle öykülerin birer depo oldukları söylenebilir. Şeyler öykünün içinde saklanırlar ve bu şeyler anlamdır. Mıchael Meade Resim internetten


O gün gökyüzünde parçalı bulutlu bir hava vardı. Güneş odasının penceresinden bir görünüp bir kayboluyordu. O hala koskoca evde kendini tek başına sanıyordu.

(Koskoca ev derken şato, villa gibi bir ev sanmayın, bildiğimiz çoğunluğun kullandığı sıradan iki oda bir sofa ev işte.)

Lafın gelişi…

 

 Evin içinde öylece boş boş salınır gibi, bir oraya bir buraya dolanıp duruyor, tekir kedisi de salonun en kuytu köşesinde uyukluyordu.

Hayret!?

Bunca yıldır hiç sorun olmayan yalnızlık duygusu, bu aralar arada bir aklına takılıyor, nedenini bir türlü anlamıyordu.

Oturma odasındaki kanepenin kenarına ilişti; pencereden bulutlar fırsat verdikçe görünüp kaybolan güneşe doğru bir an baktı, her nasılsa.

Taa çocukluk günleri geldi aklına; ilk yalnızlık anları...

 

Küçücükken, gündüz vakti evin üst katında uyurla uyanıklık arasında sedirde... Kimseler de yok yanında...

Uyanır uyanmaz ağlamaya başlamış, oysa ev halkı alt katta kendi günlük işleriyle uğraşı halinde. O bir an her nasılsa yalnız sanmış kendini.

Bu duyguyu uzunca seneler içinde unutmuş ve gayet rahat bir ömür sürdürüp giderken; şimdi durduk yerde çocukluk günlerini anımsayıp yalnızlık duygusuna kapılması, biraz tuhafına gitti.

 

Oysa hayatı hiç de karmaşık değildi. İç dünyasında zaman zaman acı tatlı günler geçmiş olsa da, mutlu bir hayat sürdürüp gidiyordu.

Şimdilerde, özellikle geceleri biraz karanlıkta kalsa tedirginlik duyar gibi oluyordu. Oysa yıllar yılı, zaman zaman yalnızlıkla baş başa birçok günleri olmuş, hiç de kötümserliğe kapılmamıştı.

 Evin içindeki kedisi kendi halinde, saatin tıkırtısı durmadan  “Tık tık tık…”  Kütüphanedeki kitapları o kadar dost canlısıydılar ki, konuşsa cevap vereceklerdi sanki. Aslında hiç de yalnız değilmiş, sadece bazı bazı yalnız sanırmış kendini.

Kendi kendine gülmeye başladı…

 

Şahin Özşahin

 

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Degerli Sahin bey, öylesine isikli bir salon ve kitap gibi, isik sacan aksesuarlarla bezenmis bir mekandayiz ki, her duvarina, ayri bir renk ve sekil yansir, duygulardan, güzelliklerden, dogrulardan ve adaletten. Acilar ve pismanliklar, erdemlere, hakka ve hukuka ayri bir cesni ve örnek katarlar. Kitap ve okumak, yoz düsüncelerden kurtulmanin, dogruyu ve hoslugu bulmanin, uygar düsünceyi, adalet ve özgürlügü yakalamanin, insana saglanan yegane yoludur. Sicak, güven dolu, yüreginizi ve sirtinizi oksayan, sevgi dolu bir el, yüreginize devamli dokunmaktadir. Saygi ve selamlarimla. Refik

Refik Başdere 
 29.05.2017 16:41
Cevap :
Refik Bey değerli arkadaşım, bu anlamlı yorumunuz beni yıllar önceye daha ilkokulda okuyan kızımın,(teknik ressam olarak çalışmama rağmen) "Baba bir kitapçı dükkanı açsana." sözünü hiç unutmam. Kadere bakın ki, 1986 yılında emekli olduktan sonra bir arkadaşımın da önerisiyle ikinci el kitapçı dükkanı açarak 1999 yılına kadar 13 yıl içinde dükkanımda onbin kitabımız olmuştu. Hayatımın en güzel yıllarıydı. 99 yılında kızımın tayini dolayısıyla Anadolu'ya gitmemiz gerekti, onbin kitabı Çeşme Belediyesine bir şekilde hediye ettim. Sevgi, saygı esenlikler diliyorum.  30.05.2017 23:43
 

Kitaplar, dost canlısıdır ve konuşma yetenekleri vardır Şahin hocam, aslında onlarla yalnızlık yaşanmaz. Güzel denemeydi, selam ve sevgiler.

Nizamettin BİBER 
 28.05.2017 9:26
Cevap :
Ne güzel dediniz,"Dost canlısı, yalnızlık yaşatmaz." Bazen sıkıntılı yalnızlık hissettiğin bir anda mutluluğu yakalatırlar. Sevgiler.  28.05.2017 14:02
 

Nereye isterseniz oraya çekebilirsiniz;)) Sevgiler..

Selda Çakmak 
 27.05.2017 9:32
Cevap :
Selda Hanım, ilginize teşekkür eder sağlık, esenlikler dilerim.   27.05.2017 20:07
 

O kitaplar ki içlerinde her biri bir dünya olan ne çok insan ve onların acıları,kederleri,sevinçleri,aşkları vardır.Nefes alışları,sözleri,gülüşleri ve hıçkırıkları,endişe ve korkuları bile hissedilir.İnsan kendini nasıl yalnız hisseder ki?Kendi içinde bile ne çok insanlar yaşar...Elinize sağlık Şahin bey dostum.Selam ve saygılarımla.

Abbas Oğuz 
 26.05.2017 23:42
Cevap :
Değerli arkadaşım,yorumunuzun can damarıydı kitaplar. Ne kadar güzel betimlediniz. Kitaplar ki, insana dost yalnızlıklara yoldaş. Sevgilerimle, esen kalınız.  27.05.2017 0:02
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 1135
Toplam yorum
: 4405
Toplam mesaj
: 43
Ort. okunma sayısı
: 218
Kayıt tarihi
: 11.02.09
 
 

Teknik ressamlıkla geçen çalışma hayatımdan sonra emekliliğini yaşayan bir kız ve bir erkek çocuk..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster