Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

04 Ağustos '16

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
136
 

Yaşananlar ve düşündürdükleri

Yaşananlar ve düşündürdükleri
 

ÖZGÜR kORKMAZGİL internetten alıntı


Darbe, söylemi bile insanda ürkü yaratan korkunç eylem! Yaşım gereği birkaç darbe gördü şu gözlerim, yaşadık ailece, ülkece  utanarak, unutmaya çalışarak kapatmaya çalıştık  sevinirken üzülmeyi, üzülürken düşünmeyi, düşündükçe de çaresizliği öğreten darbeleri, bundan böyle bir tek kişinin dahi vatanına insanına zarar vermeyi aklından dahi geçiremeyeceği vatan ve insan sevgisiyle dolup taşan yürekler ülkesi olabilmeyi diliyor ve son zamanlarda yaşananlar ve düşündürdüklerini, gördükçe, izledikçe dehşete düşüyor insan, bu duygularla boğuşurken, uzun süre önce de kimin yazdığını bilemeden yazdığım  bir öyküyü yeniden  sayfama taşıyorum.

“SEN DE BENİM MİSAFİRİMİ AĞIRLA!

Günahkâr bir adamdı

Ayık gezmezdi.

Bütün bir köy halkı yaka silkiyordu adamdan

Ölse de bir kurtulsak diyorlardı

Bir karısı vardı adamın, bir de kendisi.

Hiç çocukları olmamıştı.

Köy halkı böyle bir adamın zürriyetinin olmadığına memnundu.

Kadın ise adamın haline üzülse de ses çıkaramazdı.

Otuz yıldır evliydiler. Döverdi, kızardı, her gün biriyle kavga ederdi.

Ama kocasıydı işte, evinin erkeği idi.

Adam iyice yaşlanmıştı artık.

Öksürük nöbetleri uykusunu bölüyor,

İki basamak merdiven çıksa nefes nefese kalıyor, titreyen elleriyle sigarayı zor sarıyordu.

İyice zayıflamış, zaten kısacık olan boyuyla bir çocuk gibi kalmıştı.

Kadıncağız ellerini açıp dualar ediyor,

Ahir ömründe olsun şu adamın hali biraz düzelsin diye yalvarıyordu Allaha

Adam bir sabah evden çıktı.

Fakat ertesi sabah oldu dönmedi..

Tan yeri ağarırken kadın aramaya çıktı kocasını.

Kim bilir nerede sızıp kalmıştı!

Köyün üst tarafındaki çeşmenin başına gitti önce,

Orada içerdi adam, bulamadı.

Yakındaki tarlaları aradı,

Köyün dört bir yanına baktı, yoktu.

Eve gelmiştir belki diyerek koşarak geri geldi.

Hayır, dönmemişti.

Güneş inmek üzereydi.

Acele bir abdest aldı, namaza durdu.

Duası bitmek üzereydi ki, kapının çaldığını duydu.

Öksürüyor, eliyle göğsünü işaret ediyordu.

Kadın koluna girdi kocasının, güç bela sedire kadar taşıdı.

Uzandı adam.

Karısının yüzüne baktı.

Ağlıyordu.

Doğrulmak ister gibi yaptı,

Hakkını helal et diyecekti.

Lafının sonunu getiremedi,

Başı yastığa düştü..

Ölmüştü?

Kadıncağız, kocasının başında epeyce bir ağlayıp feryat etti.

Biraz kendine gelince gözlerini sildi, yemenisi bağladı.

Kalktı, imamın evine gitti.

-Hocam diyebildi hıçkırarak. Bizimki

Söyleyemiyordu, ama imam efendi durumu anlamıştı.

Kadının yüzüne baktı,

Köylü ne der diye düşündü, bocaladı

-O mendebur, bir kez bile caminin kapısından içeri girmedi,

Kaldırmam onun cenazesini diyerek kapattı kapıyı.

Kahroldu kadın.

Nereye gitsem, ne yapsam? diye düşündü.

Kimseleri yoktu ki

Çaresiz, eve döndü.

Yıkadı kocasını, sandıktan çıkardığı beyaz bir çarşafa sardı,

Omzuna aldı, mezarlığın yolunu tuttu.

Caminin köşesinden dönerken, muhtar ve köylülerin

Kendisine doğru gelmekte olduğunu gördü.

Bir kez daha düğümlendi boğazı,

Cenazesi omzundan kayarken

Dizlerinin üstüne çöktü, ellerini yüzüne kapatıp ağlamaya başladı.

Hışımla yaklaştı muhtar:

-Onu nereye götürüyorsun, dedi.

Mezarlığa gömeyim deme sakın!

Sağlığında biz çektik,

Bir de ölülerimiz çekmesin o herifin elinden?

Kadın gözlerini çarşafın üstüne dikmiş, öylece duruyordu.

Birden bağırmaya başladı,

Delirmiş gibiydi sanki.

Kalabalık yanından korkuyla uzaklaşırken,

Cenazesini tekrar yüklendi,

Köyün dışına doğru yürümeye başladı.

Kan ter içinde kalmıştı kadın,

Artık adım atacak hâli yoktu.

Kendi kendine:

-Şuracığa gömeyim adamımı,

Kimseler rahatsız olmaz burada, dedi.

Tam o anda bir ayak sesi duyuldu, irkildi.

Bir çobandı gelen.

Kadıncağız her şeyi olduğu gibi anlattı.

Üzüldü çoban, gözleri doldu.

-Dert etme, dedi. Ben yardım ederim sana.

Bir çukur kazıp, cenazeyi gömdüler.

Çoban başucunda durdu mezarın, ellerini açtı, dua etti.

Birkaç çiçek buldu kadın,

Toprağın üstüne serpti.

Çobana dualar ederek döndü evine,

Yorulmuştu.

Camın kenarına oturup, uzaklara daldı.

Uyuyup kalmıştı oracıkta?

Ertesi sabah imamın kapısı çaldı telaşla,

Muhtar, bir yandan tekmeyi vuruyor, bir yandan da;

-İmam efendi, imam efendi? diye bağırıyordu.

İmam korkuyla açtı kapıyı.

-Bir rûya gördüm, dedi muhtar.

Hocam o berduş, o serseri adam cennetteydi,

Bana gülüyor, hakkım sana bile helal olsun, diyordu.

Rûyayı duyan imamın benzi attı,

Kendisi de hemen hemen aynı rûyayı görmüştü.

-Gel hele içeri gel, demeye kalmadı, köyün delisini gördüler.

Koşarak geliyor, bir yandan da bağırıyordu.

-Demedim mi ben, demedim mi size,

Rûyamda gördüm, rûyamda?

Birkaç köylü daha benzer rûyalar gördüğünü söyleyince karar verdiler.

Özür dileyecek, kendilerini affettirmeye çalışacak,

Bu arada işin aslını öğreneceklerdi.

Bir şeyler olmuştu ama ne?

Adamın evine vardıklarında kapıyı açan kadın şaşkındı.

Kapıyı yüzlerine kapatacak oldu, yapamadı.

Gelenler olup biteni anlatıp özür diledi,

Cenazeyi nereye defnettiğini, neler olduğunu sordular.

Kadıncağız her şeyi anlattı.

Can kulağı ile dinlediler ve

Çobanı bulmaya karar verdiler.

Bir yandan yürüyor,

Bir yandan aralarında konuşuyorlardı:

-Bu çoban bir evliyaydı her halde,

Belki de hızırdı,

Aslında ölen adam da o kadar kötü bir adam değildi?

Tarif edilen yere geldiklerinde, çoban koyunlarını otlatıyordu..

Gelenleri görünce ayağa kalktı,

Hayırdır inşallah dedi

Oturdular.

Onlara süt ikram etti, konuşmaya başladılar.

Çoban söylenenlerden hiç bir şey anlamamıştı.

Cenazeyi nasıl defnettiklerini anlattı.

-Ben bir garip kulum, dedi.

Cenazeyi defnettik,

Başucunda durup bir dua ettim sadece, hepsi bu??

Merakla nasıl bir dua ettiğini sordular,

Çoban da söyledi:

-Allahım,

Ben dağda koyunlarımı otlatırken,

Kulların gelirler yanıma,

Selam verirler

Senin selamınla gelen,

Senin misafirindir der, ağırlarım.

Süt ikram eder,

Azığımı paylaşırım?

Şimdi de,

Ben sana bir misafir yolluyorum,

Onu da sen ağırla!.."

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Bu güzel hikayeyi bir kez daha okudum.

Kerim Korkut 
 28.08.2016 15:42
Cevap :
İkinci kez teşekkür ediyorum Kerim bey, ben teknoloji özürlüyüm biraz kusura bakmayın, selamlar  30.08.2016 22:49
 

Evet, gerçekten etkileyici bir öykü...

Kerim Korkut 
 25.08.2016 11:42
Cevap :
Tesekkir ederim Kerim bey ayrica ozur dilerin cevabi gecimtirdim  30.08.2016 12:16
 

Tadına doyulmaz Anadolu öykülerinden biri bu da ve kıssadan hisse. Çok beğendim Cemile hanımcım. Sevgilerimle.

Elçin Oltulu Şahin 
 16.08.2016 20:12
Cevap :
"ANADOLU" gerçekten yaşam, insan, buram buram öykü, kucak kucak kültür dolu Elçin hanımcığım, geldiğimiz nokta ve yaşananlar akıl zorluyor ve ne yazık ki kimse "köy görünüyordu. Siz nerelerdeydiniz?" demiyor diyemiyor. Teşekkür ediyorum ziyaretinize sevgilerimle   16.08.2016 22:11
 

Mitolojik ögelerle örgülenmiş ilginç,ilginç olduğu kadar 15 Temmuz 2016 Darbe Girişimi'ne uygun bir öykü.Bu ülkeyi kana bulamak isteyenlere,bu topraklarda yatacak yer yok.Onlara bu fırsatı hazırlayanlara var mı? Selam ve saygılarımla.

Hüseyin Başdoğan 
 15.08.2016 12:44
Cevap :
Dün alkış tutanlar bu gün önüne geleni bir kaşık suda boğacak neredeyse, tabi ki vatan ve milletime zerre zarar verenler vebalini çekmeli diyorum, ancak demokrasiden,haktan, hukukun varlığından ve hatta üstünlüğünden söz edebiliyorsanız, ona göre davranmak zorundasınızdır. Kaldı ki saklı gizli değil, yıllardır bilinen bir gerçekti. Değerli Hüseyin bey ziyaretinize teşekkür ediyor saygılarımla selamlıyorum  16.08.2016 22:44
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 212
Toplam yorum
: 2802
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 331
Kayıt tarihi
: 13.09.11
 
 

İnsan, emek ve eğitimin kıymetli olduğu yılları hızla geçip, yalanla gerçeğin ayrım güçlüğüne nas..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster