Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

11 Ocak '10

 
Kategori
Dünya Şehirleri
Okunma Sayısı
2381
 

Yeni Delhi'den insan manzaraları.

Yeni Delhi'den insan manzaraları.
 

 

Bir haftadır sizlerden ayrıydım. Cumartesi akşamı ne macerayla döndüğümü de biliyorsunuz!

"Slumdog Millionaire - Kenar Mahalle Milyoneri."

Hindistan gerçeğini anlatan bu filmi izlediniz mi? Yeni Delhi'den insan manzaralarını anlatmaya bundan daha anlamlı bir cümleyle başlayamazdım herhalde. Aslında Türkçesi biraz daha argo; ama ben sansürledim! Mumbai'nin varoş çocuğu Jamal Malik'ten öyle çok vardı ki Delhi'de de !

Önce kısa bir Hindistan bilgisi vereyim sizlere: 1947'de İngiltere'den bağımsızlığını ilan eden, 28 eyaletten oluşan Hindistan 1.2 milyar nüfusuyla dünyanın ikinci en kalabalık ülkesidir. Başkenti 14 milyon nüfusuyla Himalayalar'a yaslanmış Yeni Delhi ve en büyük şehri de Mumbai'dir. 3,300,000 km² yüz ölçümü ve 7500 km'lik sahil şeridi vardır. Ülke 80% oranında Hinduizm'e inanır ve sonraki en büyük oran ise 14% ile İslamdır. Dünyanın 12. büyük ekonomisi olan Hindistan'ın büyüme hızı 6.7%, kişi başı geliri US$1.000, enflasyon 8%, işsizlik oranı ise 7%'dir. En kötü oran ise 61% ile okuryazar oranıdır.

Vesselam çok sıcak insanlar Hintliler. Çok da saygılılar. Tanımadığım insanlar bile yanlarından geçerken anjali mudra denilen selamı veriyordu. Yani, elleri ayalarından birleştirerek göğse doğru götürme ve başın hafifçe öne eğilmesi hareketinden bahsediyorum. Seslerini yükseltmiyorlar. Aranızdaki konuşma bir iddialaşmaya giderse mutlaka geri çekilen ve sessizliğe bürünen onlar oluyor.

İnekler sokaklarda özgürce dolaşıyorlar; ama hepsinin sahipleri var. Akşam kendi kendilerine evlerine dönüyorlar. Arabaya koşulmuş olanlar da görüyorsunuz; ama onlar sadece öküzler. Sizin anlayacağınız, hayvanlar dünyasında bile bayanlar daha kutsal. Kuzey eyaletlerinde inek eti yenmiyor. Bufalo, geyik, keçi ve koyun eti yiyorlar. Modern gençlik ise bunların hiçbirine inanmıyor.

Sokakta renkli şapkalı Sikhleri görüyorsunuz. Saçlarını hiç kesmiyorlar ve şapkalarının altında topluyorlar. Yılda 15 cm uzasa, 10 yılda 1.5 mt eder. Herhalde o zaman bir düzeltme yapıyorlardır. Sakal ve bıyık bırakmaları da zorunlu.

Kurşunsuz benzinin litresi 55 rupee, yani €0.85. Bu arada sakın şaşırmayın! Mercedes, Audi ve BMW'nin fabrikaları var Hindistan'da!

Mistik güçlere inanıyorlar. Arkadaşım Rajan'ın arabasında kokpitin üzerinde bağdaş kurmuş yaşlı bir erkek heykelciği görünce, kim olduğunu sordum.

"O, Shirdi Sai Baba." dedi.

O Guru'ya inanıyordu. Gözleri doldu birden.

"Oğlumun bize dönüşünü ona borçluyum. 2 sene önce trafik kazası geçirdi. Kafatası parçalanmıştı. Hayatı kurtuldu; ama ne konuşabiliyor ne de yürüyebiliyordu. Batı Bengal Sibpur'daki Sai Baba Tapınağı'na götürdük. Durmaksızın Sai Baba'ya dua ettik. O bizimleydi ve bizi görüyordu. Sai Baba 100 yıl önce öldü; ama sözleri bugünün dünyasına da ışık saçmaya devam ediyor. Sevgi, bağışlayıcı olmak, insanlara yardımcı olmak, iç huzur onun ilkeleriydi. Belki şaşıracaksın; ama müritlerine Hinduizm ve İslamın ortak paydalarını ve bu iki din arasındaki toplumsal uyumu anlatıyordu. Yaşarken, çaresiz hastaları mucizevi şekilde iyileştiriyor, zihinleri okuyor ve ruha giren şeytanları kovuyordu. O öldükten sonra da insanlar tapınağına gidip şifa dilenmeye devam ettiler. O da şifa dilenenlerin rüyalarına girerek şifa dağıtmaya devam ediyordu. İşte biz de oğlumla gidip Aziz Sai Baba'dan şifa dilendik. O gece hem benim hem de oğlumun rüyasına girdi. Birkaç gün sonra da oğlum hem yürüyebiliyor hem de konuşabiliyordu."

Bu anlatılanın çoğunuza inanılmaz geldiğine eminim; ama benim hayatımda da öyle örnekler var ki ben inanmamazlık edemiyorum. Abadiania Brezilya'da da yine inanılmaz güçlere sahip olan John of God (Tanrının Musa'sı) adlı bir kişi var. Dünyanın dört bir yanından binlerce insan ona akın ediyor. O da beş kuruş almadan insanlara şifa dağıtıyor. Son yıllarda öyle çok can dostumun hastalıklarıyla ilgilendim ki alternatif tıp adına dünyada bakmadığım köşe kalmadı.

Rajan'ın oğlu oğlumla yaşıttı. O elinin tersiyle gözlerini silerken omzunu sıvazladım. Artık geride kalan kara günlerini anlıyordum.

Trafik bir felaket Delhi'de! Tokyo, Mexico City ve Taipei'den de kötü. Arabalar eski püskü. Her yerde 3 kişilik sarı motorvanlar var. Ayrıca da motosikletler ve bisikletler. Hatta tekerlekli iskemlesiyle trafikte cebelleşen yürüme engelli insanlar! Ticari araçların hemen hepsinin arkasında, "Lütfen korna çalın." yazıyor!! Caddelerdeki gürültü kirliliğine inanamazsınız. Kornalar hiç susmuyor. Sanki kontağı açınca otomatikman çalmaya başlıyorlar. Bizim minibüsleri ararsınız.

Delhi'nin havası İstanbul'a benziyor. Şimdilerde gündüzleri sıcaklık 18-20 derece; ama geceleri 5 dereceye kadar düşüyor.

Gittiğim ülkelerde taksi şoförleriyle sohbetten hoşlanırım. En gerçek şehir haberleri onlardadır. Otelin arabasıyla fuar alanına giderken, beyaz şapka takan şoförle konuşmayı denedim.

"Ne olacak bu trafiğinizin hali?"

Dikiz aynasından bana bakarak, "Metro ve kaldırımlar yapılıyor, ondan." dedi, inşaat alanını göstererek..

Şehirde gerçekten de bir inşaat furyasıdır gidiyordu. İstanbul'a benzettim.

"Çocuğun var mı?"

"3 tane."

"1 milyardan fazla nüfusunuz var, devlet sınırlama getirmiyor mu?"

"1 çocuktan fazla yapmazsanız iyi olur diyor."

"Yani bir evde 5 nüfussunuz?"

"Aslında yedi. Annem-babam da bizimle yaşıyor."

"Hepsine sen mi bakıyorsun?"

"Evet."

"İyi maaş alıyor olmalısın."

"Ayda 100 dolar maaş alıyorum."

Zor mu küçücük yaşamını tahmin etmek! İçime büzüştüm, aynada görünmez oldum! Beni görebilmek için o dikildi !

"Çocukların hepsi okula gidiyor mu?"

"Evet; ama devlet okuluna gidiyorlar. İngilizce eğitim veren özel okullar çok pahalı."

Bunu söylerken arabanın güneşliğini indiriyor ve 3 çocuğunun resimleri çıkıyor ortaya.

"Ne kadar ki özel okullar?"

"Her çocuk için ayda 100 dolar."

"Ya devlet okulu?"

"Ona da ayda 1300 rupee ödüyoruz." Kabataslak hesap yapıyorum. 30 dolar filan ediyor.

E kardeşim sen geçinme konusunda bizim asgari ücretlileri de solladın demiyorum.

Verdiğim 200 rupee bahşiş karşısında birkaç kere anjali mudra yapıyor.

Delhi'nin manzaraları bizden daha farklı. Sadece koyu renkler var. Dikkatli bakarsanız canınız çok yanar. Dertlisi, çaresizi, fakiri çok. Sanki tek tip giyinmiş gibiler. Bizde dar gelirli insanımız eski de olsa bir elbise giyer. Burada insanların ayakları çıplak, kir-pislik içinde. Üzerlerinde ise sadece lime lime olmuş örtüler var. Metroseksüel erkekler, french manikürlü çıttırık hanımefendiler yok. Alışverişe Paris'e gidenler de yok. O manzaraları gördükten sonra Bağdat Caddesi'nde yürümekte zorlanıyorum. Delice alışveriş yapan insanlara boş gözlerle bakıyorum. Hangisine ağlayayım, kime yetişeyim! Bence ağlamayı bırakıp UN gönüllülerine katılmalı ve Afrika'da insanlara yardım ederek yaşamalıyım. Kalan ömrümde en çok ne yapmak beni mutlu eder dediğimde, durduğum yerde acı çekip insanlara ağlamaktansa, onlara daha çok yardım edecek şekilde çalışmalıyım diye cevaplıyorum. Çünkü dünyanın neresine gidersem gideyim, benim izlediğim manzaralar bunlar oluyor.

Otelim şehir merkezine 20 km uzaklıkta bir varoştaydı! Yok yok şaşırmayın, 5 yıldızlı, son derece lüks bir oteldi; ama konumu itibariyla felaketti. Etrafı Slumdog Millionaire'deki barakalarla çevriliydi. Odamın penceresinden dışarı bakmaya utanıyordum. Çünkü sefalet içindeki insanlar yukarıya odalara bakıyorlardı. Canım öyle yanıyordu ki.

Yukarıdaki resme iyi baktınız mı? O zavallı insanın ne yaptığını anlayabildiniz mi? Resmini çekmeye utandım; ama bu resimlenmesi gereken ve ders alınacak bir görüntüydü. Üzerine giyecek bir elbisesi yoktu, barakasında su da yoktu. Kim bilir kaç zamandır yıkanmıyordu; ama evet, elinde bir diş fırçası tutuyordu! Şaşkın bakışlarım altında dişlerini fırçaladı! Nasıl beslendiği meçhul. Aslında yemek bulup bulamadığı da meçhul; ama dişlerini fırçalamayı ihmal etmiyordu. Belli ki ekmeğe vereceği parayı diş macununa veriyordu. Oysa ben ne zengin insan müsveddeleri bilirim sapsarı dişlerle gezen, serçe parmağının iğrenç tırnağıyla dişlerini temizleyen! Fırçalamayı bitirip doğrulunca camda beni gördü ve o kapkara yüz gülümsedi, anjali mudra yaparak beni selamladı. Tekrar doğrulduğunda beni de aynı selamı verirken görmek eminim ki onu çok mutlu etti.

http://blog.milliyet.com.tr/Chennai__Delhi_ve_Lucknow_dan_insan_manzaralari_/Blog/?BlogNo=230226

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Hindistan'daki bu görüntüler beni de çok üzdü.Sanırım orta sınıf yok gibi, ya çok zenginler var ya da çok fakirler.Bence o zenginlerin hiç dinleri yok.Bu ne rahatlık, acıma duyguları kalmamış hayret doğrusu.Ya devlet nerede? O da belli değil,gerçekten insanlık adına utanılacak bir durumu sergilemişsiniz.Hoşçakalın.

pinar öner 
 06.03.2015 19:10
Cevap :
Hindistan’da herkesin ayrı bir dini var desek, abartmış olmayız! Ana dinler: Hinduizm, İslamiyet, Sihizm, Budizm ve Hristiyanlık. Bir de alt mezhepleri var. Zengini çok zengin, fakiri de çok fakir; ama elbette ki maaşıyla mütevazı bir yaşam süren “orta direk” de var. Resmi olmayan kayıtlara göre nüfusları 1.5 milyar kişi. Devletin işi zor vesselam:( Teşekkürler, sevgiler.  07.03.2015 7:43
 

inanılırsa işe yarayabiliyor. Ben de karşı değilim, en azından zararı olmaz diye düşünüyorum. Kahire'de bindiğim taksinin şöförüyle yaptığım sohbette yaşam şartları açısından benzeri şeyler duymuştum ama sizin şöförün durumu daha vahimmiş. Anlattıklarınızı okuyup, fotoğraflarınıza da bakınca insan ister istemez mukayese yapıp üzülüyor. Teşekkürler bu güzel anlatım için. Sevgilerimle.

Nilgün Akad 
 16.01.2010 1:05
Cevap :
Evet, halimize şükretmemiz lazım. 31 Ocak'ta tekrar gidiyorum ama bu sefer Chennai/Madras ve Bangalore'a. O yöreler daha bir fakir. Teşekkürler Nilgün Hn, sevgiler..  16.01.2010 16:40
 

güzel bir paylaşım gördüklerimizi sunmak..sizde aynısını yapmışsınız bizleri ta oralara götürdünüz..ellerinize, bakan gözlerinize sağlık..

Gülden Işık 
 14.01.2010 12:17
Cevap :
Çok teşekkür ederim, sevgiler..  14.01.2010 13:56
 

Özellikle keşmekeş bir trafik akışında, inekler arasında slalom yapmak ve etrafda mütemadiyen yükselen ve kulak tırmalayan korna seslerini bir an hayal ettim de, gergin bi durum gerçekten! Yaşam standardı oldukça düşük, dolayısıyla sefalet içinde ilkelce bir hayat süren Hindistan'a dair izlenimleriniz daha önce duyduklarımın teyidi oldu bu kez. Paylaştığınız için teşekkürler Ata Kemal bey, Sevgiler

Naile ASLAN 
 13.01.2010 19:44
Cevap :
Evet, çok farklı bir kültür Naile Hn. Aybaşında tekrar, bu sefer Güney Hindistan'a gideceğim. Belki dünyanın en büyük demokrasisi ama devletin 1.2 milyar kişiye yetmesi mümkün olmuyor demek ki! Teşekkürler, sevgiler..  14.01.2010 8:41
 
Toplam blog
: 462
Toplam yorum
: 8315
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 1130
Kayıt tarihi
: 07.03.09
 
 

Ne güzel bloglar yazdık, ne muhteşem dostluklar kurduk; onlar kaldı baki... ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster