Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

25 Ekim '17

 
Kategori
Kişisel Gelişim
Okunma Sayısı
88
 

Yenibosna-Beylikdüzü Hattında Kişisel Gelişmek

Yenibosna-Beylikdüzü Hattında Kişisel Gelişmek
 

İstanbul'da yaşadığımız için genellikle arabaya binmeden önce yaptığımız klasik bir hareket var. Akıllı telefonları çıkarıp İBB uygulamasında yolların rengine bakıyoruz. 
 
Ve yeşile en yakın rengin olduğu yola giriyoruz.
 
Bu uygulama trafiğin genel durumunu gösteriyor olsa da, bu renkleri yorumlamak farklı bir kabiliyet gerektiriyor. Mesela dört kişinin olduğu bir arabada yolun durumuna bakılacak olduğunda, "Halil baksın" türünden cümleler kurulabiliyor. Bu da Halil'in renkleri yorumlama ve karar verme süreçlerinde çok etkili olduğunu gösteriyor.
 
Genelde Navigasyon Karar Süreçlerine Karışmam
 
Birkaç kişi yaptığımız yolculuklarda yol tercihlerine pek karışmamaya gayret ederim. Herkes cep telefonuna bakıp fikir yürütürken ben öylece otururum.
 
Ama geçenlerde bir afacanlık yapayım dedim ve arabaya biner binmez telefonu çıkarıp yola baktım.
 
Yaklaşık bir dakika kadar ciddi bir yüz ifadesiyle ekranı inceledikten sonra da emin bir ifadeyle; "E-6 bağlantı yolu kıpkırmızı. İçerde biraz rahatlıyor ama Ispartakule kilit. E-5 Cennet'ten sonra turuncu, Avcılar'da yeşilleniyor. E-5'ten gidelim" dedim.
 
Arabadakiler ses tonumdaki özgüvenden olsa gerek hiç sorgulamadan E-5'e doğru sürdüler arabayı.
 
Gereksiz Özgüvenin Cezası
 
Cennet'e yaklaşırken trafik iyice kötüleşti. Bu arada arabayı kullanan arkadaşın telefonu çıkarıp çaktırmadan yol durumuna baktığını fark ettim. Muhtemelen benim yol analiz sonuçlarından şüphelenmiş ve "Bir de kendim bakayım" demişti.
 
Ses çıkarmadım. Ama anlamsız bir stres yaşıyordum. Sürekli yola bakıyor, yokuşun ucunu görmeye çalışıyordum.
 
Cennet sapağından sonra beklenen ilk yorum geldi: "Hocam, hayırdır? Buradan sonrası turuncu demiştin?"
 
Kendimi bizzat E-5 yapımında görev almış bir Karayolları yetkilisi gibi hissettim birden. "Birazdan açılır" türünden siyasi bir cümleyle konuyu kapattım. Bir yandan da yolun bir an önce açılması için içimden dua etmeye başladım.
 
Yaklaşık 5 dakika daha saatte 5 kilometreyle ilerledikten sonra ön sağ koltukta oturan arkadaş derin bir iç çekti. Arabanın içinde normalde hiç dikkat etmediğim bütün seslere kulak kesildiğim için bu "ahhhh" sesinden acayip rahatsız oldum.
 
"Hayırdır, bir sıkıntın mı var?" diye sordum.
 
Arkadaş, "Yoo, kaymak gibi akıyoruz. Ne sıkıntım olsun!" gibi imalı bir cevap verdi.
 
Diğer arkadaş, "Demin kaldırımdan bir teyze vınn diye yanımızdan geçti" şeklinde gereksiz bir espri yaptı. Normalde gülmem gerekirken karşı atağa geçmeye hazırlandım. "Aslında burası hep böyle... İleride yol iki şeride düşüyor ya, ondan" dedim.
 
İçine düştüğüm durum biraz enteresandı. Trafik adına arkadaşlarımdan utanıyordum ve koruma içgüdüsüyle "Hiç böyle yapmazdı" tarzında şeyler söylüyordum.
 
E6 Yemyeşil
 
Sıkıntıyla uzanıp yola baktım. Hiç açılacak gibi gözükmüyordu. Telefonu çıkarıp tekrar baktım. 20 dakika önce turuncu gözüken yerler alabildiğine kızarmıştı.
 
"Ya, biraz önce turuncu olan yerler kıpkırmızı olmuş" dedim. Solumda oturan arkadaş elindeki telefonu havaya kaldırıp sallayarak, "E-6 birkaç nokta hariç yemyeşil" dedi.
 
İçimden La havle çekerek telefonda yan yol, sahil yolu gibi seçenekleri araştırmaya başladım. Üzerimde çok anlamsız bir sorumluluk hissediyordum. Bu arada sağ önde oturan arkadaşın cebi çaldı. Karşı tarafı duyamadığım halde, diyaloğun tek tarafı bile oldukça sinir bozucuydu.
 
"Siz beklemeyin... Yok yok, oturun siz, benim gelmem nereden baksan bir saat... Yoo, kaza falan yok... Boş ver, gelince anlatırım..."
 
 
O Yol Bitmek Bilmedi
 
Arabaya ilk bindiğimiz anda yaptığım afacanlığın cezasını çekerek yarım saat kadar arkada sıkıntıyla oturdum. Bir ara arabadan inip Avcılar yönüne doğru koşarak trafiği açmaya çalışmak bile geldi aklıma.
 
Evin oraya geldiğimizde, "Bundan sonra trafiğe falan bakmam arkadaş. Nedir bu ya? Nasıl bir sorumluluk yüklediniz üzerime?" diye sitem ettim.
 
Biraz önce sıkıntıyla oflayan puflayan ekip birden hoşgörünün zirvesini zorlayan cümleler kurmaya başladılar. "Ne alakası var?" diyen mi ararsınız, "Ayıp ettin hocam, sen niye kendini sorumlu hissediyorsun ki?" diyen mi?
 
Biraz önce beni Karayollarından emekli bir işçi gibi hissettiren o stresli adamlar gitmiş, Norveç'in kırsalından huzur yüklü adamlar gelmişti sanki. 
 
Ama onlar hakkında kötü düşündüğüm için pişman falan olmadım. Çünkü bu değişimin, ertesi gün işyerinde gereksiz gerginlikler yaşamamak için atılan sinsi bir adım olduğunu biliyordum. 
 
E5'ten Kişisel Gelişim Mesajları
 
Bu berbat yolculuğun ardından 3 şeyi çok iyi öğrendim.
 
1- Artık "Çalışanların verimini artırmak için onlara sorumluluk verin" cümlesini daha çok önemsiyorum.
 
2- Personeli karar süreçlerine dâhil etmek gerektiğini daha şiddetli savunuyorum.
 
3- Alınan kararlarda hiçbir rolü olmayan çalışanların eleştiriden başka bir şey yapmamasını da daha anlayışlı karşılıyorum.
 
Şimdi içinizden, "O kadar yol hikâyesi anlattıktan sonra konuyu buraya mı bağladın? Zaten biliyorduk bu yönetim mevzularını" diyebilirsiniz.
 
Ama Yenibosna-Beylikdüzü hattında bu kadar kişisel gelişim fazla bile...
 
Gülcan Baran Turan bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Harika... Çok akıcı ve güzel anlatmışsınız. Bu arada, arabada boş yer var mı :) O hattı kullanıyorum da... Söz İBB konusunda destek olurum :) Selamlar

Gülcan Baran Turan 
 25.10.2017 10:31
Cevap :
Güzel yorum için teşekkürler. Arabada yer var ama artık sahilden küçükçekmeceye bağlanıyorum :)   25.10.2017 11:29
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 8
Toplam yorum
: 10
Toplam mesaj
: 0
Ort. okunma sayısı
: 445
Kayıt tarihi
: 24.10.17
 
 

1976 yılında İstanbul'da dünyaya gelen Salih Uyan ilk ve orta öğrenimini İstanbul'da tamamlamış, ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster