Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

06 Şubat '16

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
314
 

Yolun başında...

Yolun başında...
 

Bir yeri bırakıp, anıları yüklenip bir başka yere, belki bir bilinmeze doğru yol almak gibi değil midir bazı yolculuklar. Tıpkı yaşam gibi. Kafamın içinde düşünceler pencerenin dışında akıp giden, durmadan değişen manzara gibi yer değiştiriyordu koştururcasına.

 Baştan bu yana durmaksızın konuşuyordu yaşlı adam. Şimdi yorulmuş olmalıydı. Göğsüne düşen başı trenin ritmik sarsıntılarına uygun bir öne, bir arkaya sallanıyor, yarı açık ağzından hafif bir horultu yükseliyordu. Tren sanki hiç bitmeyecekmiş gibi duran, sonu belirsiz bir yolculuğa çıkmış gibi ilerliyordu. Uyku, ayrılık, vuslat, ümit, kırgınlık, yarın taşıyordu sanki. Yaşamı taşıyordu. Tekdüze, kıraç, İç Anadolu'nun ufukta yumuşak hatlı çıplak tepelerle sonlanan yeknesak görüntüsü savrulup, dönerek arkaya kayıyordu. Artık uzamaya başlamış olan gölgeler içinden geçerek batıya,  şimdi batmakta olan güneşin kızıla boyadığı yere doğru günü taşıyarak geceye gidiyordu.

 Sarsıntıya uyandı ihtiyar. Toparlandı. Etrafına bakındı, esnedi. Uzandı filesinin içinden gazete kağıdına sarılı paketi çıkardı. Açtı. Etrafa kızarmış et kokusu yayıldı hafiften. Eskişehir'i yeni geçmişlerdi.

-Buyur yiyelim yeğenim.

 Yunus Emre istasyonundan alıp bitiremediği ekmek içi çöp şişi iştahla yemeye başladı. İlk aldığında da buyur etmişti oysa. Pencere kenarında karşılıklı oturan genç çiftin bebeği ağlamaya başladı. Yaşlı adam bir taraftan ağzındaki lokmayı çiğnerken seslendi.

-Huzursuzlandı bebe. Ya karnı acıktı, ya da altını pisletti. Bir bak hele gelinim...

 Kadın cevaplamadı. Çocuğu kucaklayıp elbisesinin ön düğmelerini açarak fütursuz, süt dolu iri memesini çocuğun ağzına dayadı. Çocuk gözleri yumulmuş, yüzünde bir melek gülümsemesi memnun, emmeye başladı. Birliğine katılmak üzere giden er adayı delikanlı kalktı, kompartımanın kapısını açtı. Çıktı. İçeriye hafiften kömür kokulu bir taze esinti girdi. Kapattı arkasından. Köşede kapının yanında oturan ve hiç konuşmayan adam okumakla bitiremediği gazetesini aldı eline yeniden. Altı kişiydik kompartımanda. İçerisi nefes, ter, ihtiyardan yükselen belirsiz bir hastane kokusu  ve belirsiz bir bebek pudrası kokusuyla karışık tuhaf ve bir o kadar da ağır kokuyordu. Bebek karnı doymuş mutlu, anasının kucağında uykuya daldı. İhtiyar yemesini bitirdi, toparlandı. Ağzında çiğnediği son lokmayı yutmadan uzandı su şişesine, dikti kafasına. Elinin tersiyle sildi ağzını, genirdi.

-Şükürler olsun! Sahi sen ne iş yapıyordun yeğenim.

 Üçüncü kez soruyordu. Cevabı beklemeden yerine iyicene yerleşti. Başı göğsüne düştü uyumaya başladı gene. Asker koridorda önündeki pencereyi aralamış sigara içiyordu. Akşam indi. Nefes çektikçe sigaranın ateşi kırmızı görünür oldu. Ölgün yandı kompartımanın sarı ışığı. Hava daha bir ağırlaştı. Tren gidiyor, karanlıkta gittikçe kompartımanın terlemiş olan camındaki ay yıldız daha bir belirgin düşüyordu dışarıdaki karanlığa. 

 Tekerleklerin biteviye madeni takırtısı ve monoton sallantı değişti birden. Yavaşladı tren. Peşisıra makas geçişleri ve hat değiştirmelerle sesi değişti. Afyon garına giriyordu. Gecenin içinden geçerek geceye, uykulu... Gar binasının önündeki peronda telaşlı kalabalık denkler, sepetler,valizler, tahta bavullar yüklenmiş bir koşuşturmada ışıklar içinde görünür oldu pencereden. Işığı sönük kompartımanın içi önünden yavaşça geçilen her aydınlatma direğindeki lambaların sarı ışıklarıyla bir aydınlanıyor hafiften, kararıyordu sonra. Uyuyordu herkes. Tren durdu gecenin içinde. Bir demiryolcu düdüğü duyuldu hüzünlü, uzun... Lokomotif soluk bıraktı, yorgun... Koşuşturma sesleri arasında bir ses yükseldi.

-Afyon kaymak! Tazeler...

 Sonra Afyon garının bitmek bilmez manevraları başladı. Ankara, İstanbul, Adana, Konya ve İzmir'den gelen ve buralara gidecek olan trenlerin yük ve yolcu vagonları ayrılıp, gidecekleri yöne göre yaşlı manevra lokomotiflerince yeniden birleştirilmeye başladı. Bir manevra lokomotifi bezgin soluklanmalarıyla yaklaşıp vagonu aldı. Götürüp seslerin uzaklaştığı bir karanlık uca bıraktı. Sert tampon vurmasına sarsıldı vagon. Uyandı ihtiyar. Besmele çekti, camdan dışarı baktı karanlığa. Bildik konuştu.

-Afyon'a gelmişiz. Amma uyumuşum be. Uyanıksın yeğenim, uyumadın mı hiç?

 Nedense cevap almayı beklemiyordu. Devam etti...

-Kalırız burada epey. İstersen in sen. Kaymak al, meşhurdur buranın kaymağı, kaymaklı lokumu. İyidir. Ama iyisi mi inme. Vagonu nereye çekecekleri belli olmaz. Bizim vagon Alsancak hattına gidecek olan trene bağlanacak. Diğerleri Basmane hattına gidecek olanlara.

Tren sabahın renklerine doğru hızlanmış akıyordu yeniden. Yıldızlar sönmüştü gökte bir bir. Bir tek Sabah Yıldızı parlıyordu tan yönüne inmiş, aydınlığa. Bir tan aydınlığı vuruyordu kompartımanın camına mavili, morlu, kırmızılı, ebruli. Giderek belirlenen dışarıda sabah buğusu içinde kavaklar, söğütler, çınarlar, akasyalar, ekili tarlalar, bakımlı meyvelikler, bağlar, uyanan yalnız köyler, bulutlar akıyordu. İhtiyar gene durmadan konuşuyor, diğerleri uyuyordu. Denizli'nin yakın bir köyünde oturuyormuş. Burada yapılamaz denilen bir ameliyat için Ankara'ya gelmiş, ameliyat olmuş dönüyordu. İyi geçmişti ameliyatı.

-Gerçi sağ olsun beni iyi ameliyat etti doktor (adını söyledi) tedavi etti. Ama iyi edemedi! Gönlümü kırdı, paramı aldı çok.

 Gözlerine baktım kaldım. Kalktım. Karakuyu istasyonuna yaklaşıyorduk. Isparta-Eğirdir trenine geçmek için aktarma yapmam gerekti. Valizimi indirdim. Vedalaştık. Diğerleri uyuyorlardı hala.

-Sahi sen ne iş yapıyordun yeğenim.

 Sanırım dördüncü soruşuydu. Cevaplayabildim bu sefer.

-Doktorum. İki gün evvel mezun oldum fakülteden.

 Kapıyı açtım, dışarı çıktım. Kapıyı kapatırken ihtiyarın şaşkınlıkla büyüyen gözleri kaldı arkada. Güneş Orta Toros'ların yalçın yükseltilerinden kurtulmuş, ovaya düşen sabah sisini aydınlatıyordu. Bir yol uzanıyordu önümde... Trenden sabahın ve istasyonun kimsesizliğine ve bilinmezliğine indim. İhtiyarın söyledikleri ilk doktorluk dersim olmuştu. Alsancak katarı İzmir'e doğru sabahın içinde gözden uzaklaşıyordu. Lokomotifin kömür dumanı ve hüzünlü uzun düdük sesi arkasında havada asılı kaldı, hafifledi... Bir yeni gün, bir yeni yaşam başlıyordu.

 İçim içime sığmıyordu...

Akın Yazıcı

5 Şubat 2016/İzmit

 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Face book'ta kitap hakkındaki yazınızı okuyunca bilgisayarda baktım bu yazınız karşıma çıktı. kıtabınız yaygınlaşırsa ben de almak isterim. sevgiler.

Şahin ÖZŞAHİN 
 01.03.2019 19:54
Cevap :
Teşekkür ederim, çoğu zaten blogda yayınlandı. Edinmek isterseniz 0262 226 29 09 nolu telefondan Oda sekreteri Ke zban hnımla irtibata geçebilirsiniz. Saygılarımla...  02.03.2019 9:18
 

Tren değil hayat yolculuğuydu sanki o usta betimlemelerle satırlarda (vagon vagon dizerek) bizleri gezdirdiginiz...Bildiğimiz o büyülü coğrafyada, o büyülü an(i)ların izlediğinde...Genç doktor "yolun başında", yorgun yaşlı adam ise sonlarinda... Adına ömür denilen parantezin iki ucu gibi durmaktalar öykünüzün içinde. Benzer sekilde, birçoğu yaşandı ve niceleri de yaşanacak... Saf, temiz, üretken, hümanist, yurtsever ve onurlu olan her yaşantı başımızın tacıdır. Satırlarınıza sindigi gibi...En iyi dileklerim, içten saygı ve selamlarimla...

Ersin Kabaoglu 
 13.02.2016 11:38
Cevap :
Gençlik yıllarımıza silinmez anılar bırakmış tren yolculukları, aynı zamanda Cumhuriyet'imizin de bir yolculuğu gibiydi. Çocuklukta, fakültede okurken gençlikte,sonraları ilk meslek yıllarımda ülkemizin hemen tüm demiryollarından geçerek onu ve insanlarını tanımak, oralara ideallerimizi taşımak gibi bir şeydi. Günümüzün gelişen ve değişen yerel ve genel koşullarında nostaljik bir yere savrulan tren dumanının yerini giderek her değeri gölgeleyen saldırgan bir ekzost dumanı aldı. Bir hastayı tedavi etmenin her zaman onu iyileştirmek demek olmadığı (zamanla kazandığım çok değerli bir deneyim oldu) ana fikrini işlemeye çalıştım bu yolculukta. Teşekkürlerim ve en iyi dileklerimle...  15.02.2016 10:44
 

Galiba öyküde anlattığınız, Fakülteden iki gün önce mezun olan doktor sizsiniz yanıldım mı? Tren yolculuk etmeyi çok severdim, küçüklüğümde Afyon'a trenle gitmiştim. Meşhur kaymağını da almıştık dönerken. Lokomotifin tekerleklerinin takırtısı, tren düdüğü, yolculuk esnasında camdan bakarken yüze vuran esinti, hızla akan bir manzara, ne keyiflidir.Konuşmaya fırsat vermeyen amcanın hiç susmayacağını sandım bir an, zaman zaman uyuması iyi olmuş.O trenin içinde gibi hissettim. Yazım ve anlatımınız çok akıcı okunası.Güzel öykülerinizin devamını dilerim.Selam ve saygı ile...

Kendine Münhasır 
 09.02.2016 23:12
Cevap :
Evet; mezuniyetimden sonra eve dönerken yaptığım bir yolculukta olanları anlatmaya çalıştım. Doğal olarak değiştirerek. O yıllarda karayolu taşımacılığı henüz gelişmemişti, fakülteye gidip gelişlerimiz trenle olurdu hep. Nostalji bir çeşit, sevdiğim buharlı lokomotiflerin çektiği trenleri özlüyorum. Teşekkürlerm ve iyi günler dileklerimle...  10.02.2016 15:58
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 190
Toplam yorum
: 437
Toplam mesaj
: 4
Ort. okunma sayısı
: 382
Kayıt tarihi
: 07.05.14
 
 

1965 Ankara Üniversitesi Tıp fakültesinden asker hekim olarak mezun oldum. Gülhane Askeri Tıp Aka..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster