Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

18 Şubat '07

 
Kategori
İş Yaşamı - Kariyer
Okunma Sayısı
1144
 

Yükselen yeni trend: İşsizlik

Yükselen yeni trend: İşsizlik
 

Türkiye’nin uzun yıllardır en büyük ve en önemli problemlerinden biri işsizlik. Ekonomik hayattan çok sosyal hayata büyük darbeler indiriyor. İşsiz insanlar, ciddi ekonomik sıkıntılar da yaşıyorsa olumsuz eğilimler içine girebiliyor. İnsanlar işsiz kalmaları sonucunda psikolojik bozukluklar içine düşebiliyorlar. En sık görülen sorun da işsiz kaldıkların andan itibaren kendilerini işe yaramaz hissetmeleri. Bu durum psikolojilerinde gelecek dönemlerde de etki edebilecek derin yaralar oluşturabiliyor.

İktisatta işsizliğin tanımı; işgücü talebinin mevcut işgücünden az olması durumudur. Makro ekonominin ilgi alanına giren işsizliğin; iradi, gayri iradi, friksiyonel, konjonktürel, mevsimlik, yapısal, teknolojik ve gizli işsizlik olmak üzere çeşitleri vardır. İradi işsizlik dışındakiler ekonomiyle direk bağlantılıdır fakat iradi işsizlik daha çok kişilerin insiyatifindedir. Türkiyedeki işsizlik türlerinden benim dikkatleri üzerine çekmek istediğim türü de iradi işsizlik, yani madalyonun görünmeyen yüzü… İradi işsizliğin şu şekilde tanımlayabiliriz; piyasada geçerli olan ücreti kabul ettiği taktirde, rahatlıkla iş bulabileceği halde çalışmayan kişilerin meydana getirdiği işsizlik...

Geçenlerde gazetede okuduğum bir haber vardı. Yeni nüfus sayımı için eleman bulunamadığından bahsediyordu. 60.000 geçici eleman alımı yapılacaktı ve maaş 550 YTL idi. Aynı haberle internette karşılaştım ve altındaki okur yorumu dikkatimi çekti. Yorumlayan kişi “550 YTL ile kimsenin aile geçindiremeyeceğini aslında bu haberi yapan ve yayına koyan editörü bu işte çalıştırarak 550 YTL ile nasıl geçinilir”i görmelerini sert bir dille istemiş ve haberi eleştirmişti. 550 YTL ücreti küçümsüyordu. Peki, tersine düşünme sistemini harekete geçirecek olursak işsizlikten kıvranan bir kişi ayda “0” ytl kazanacağına, hatta yaşaması için harcaması gerekeni de hesaba katacak olursa (–) rakamlara düşeceğine göre, bu işe girip 550 ytl kazanıyor olması ona ne kaybettirir? Çalışırken bir yandan daha iyi bir iş imkanı araştırabilir ve en önemlisi psikolojik kayıplara uğramaz. Hatta yaratıcı düşünce örneği sergileyerek nüfus sayımına gittiği hanelerdeki işyeri sahiplerine CV bırakabilir ve daha iyi imkanlardaki nitelikli işlerin yolunu açarak ilginç başarı hikayesi sahibi bile olabilirler.

Bir ekonomide, normal şartlarda, koşulları diğerlerine oranla zor sayılabilen işlere başvuran yoksa, o toplum refah içinde demektir. Bu durumda o ekonomide işsizlik problemi yoktur ve çareyi kendi dışındaki düşük ekonomilerden işgücü transferinde bulurlar. Gelişmiş ekonomilerde bunlara sıkça rastlıyoruz ki Türkler’in Almanya’yı fethi de bu nedenle olmuştur. Fakat bir ekonomide işsizlik % 11’lerdeyse ve bazı işlere başvurularda yetersizlik görülüyorsa, toplumda işsizlik yüzünden sosyal bozukluklar görülüyorsa ve yine de insanlar iş seçiyorsa bu durumu sadece iktisat bilimiyle açıklamak kesinlikle mümkün olmayacaktır.

Eskiden, “pazarda limon satarım yine de aç kalmam” düşüncesi vardı insanlarda. Hatta bir fenomen halini almıştı bu düşünce. Türk filmlerinde bile işsiz kalan kahraman ilk olarak limon satmaya çıkardı pazara. Olması gerekende budur aslında. Gerçek anlamda ihtiyaç sahibi olan kişi, içinde bulunduğu durumu fırsatlara dönüştürmesini bilendir. Tabi ki bu fırsatlar hırsızlık, dilencilik, dolandırıcılık gibi toplumun düzenini altüst eden kötü işler değil. Otoyollardaki sıkışıklığı fırsat olarak değerlendirip camlara yapışmadan, sadece sergi usulüyle kağıt helva, ışıklı oyuncaklar, kuklalar, şarj aletleri ve tane muz satmak yapılacak işlerin en zorlularındandır. Kışın soğuğu, yazın sıcağı demeden gelir elde etmeye çalışır o insanlar. İlan edilen işlere başvurup daha sonrasında işe kabul edilerek çalışmak, bu işlerin yanında binlerce kat daha kolaydır. Konuyu kişinin kendisine, ailesine, ülkesine, ekonomiye, sosyal hayata vs katkı sağlamak açısından ele alırsakta, semt pazarı çıkışında, kaldırım üstünde kendi yaptığı kurabiyeleri satmaya çalışan teyze mi üstündür yoksa üniversite mezunu olupta maaşını ve şartlarını beğenmediği için çalışmayıp sürekli işsizlikten yakınan bir genç mi?

“Yaaa, adamlar sabahtan akşama kadar oturup emir veriyorlar, sürekli geziyorlar, altlarında arabaları, sahip oldukları evleri ve iyi maaşlarla çalışıyorlar. Doğru düzgün bişey yaptıkları da yok. İnsanda şans olacak şans…” gibi benzer söylemleri çoğu kişi duymuş veya söylemiştir. Bu sözler iş dünyasındaki düşük birimlerdeki şefliklerden tutun da Holding Yönetim Kurulu’na kadar belli yerlere gelmiş insanlar için söylenir genelde. Halbuki o yerlere gelebilmek için ne kadar çalışmıştır o insanlar. Hiçbir şekilde hesaba katılmaz bu durum. Herkes yükseklerde olmak ister. Fakat insanın ihtiyaçlarını karşılaması için çalışmaya ihtiyacı vardır. Başarı sağlam adımlar sonucunda gelir. Ani çıkışların inişi daha ani olur. Çünkü hızlı çıkan, yolda görmediği şeylerle yukarda mücadele etmek zorunda kalacaktır. O yüzden değil midir ki piyangodan para kazananların çok kısa süre içerisinde elindeki parayı bitirip eski hallerinden daha kötü duruma düşmeleri. Halbuki aynı parayı ve o paranın yüzlerce katını çalışarak kazanan kişiler parayı verimli bir şekilde kullanırlar. Bir inşaat işçisini alsanız, çalıştığı inşaat şirketinin başına geçirseniz, 1 ay süre ile kendisine bu imkanın verildiğini söyleseniz, hayalindeki her türlü imkanı sağlasanız, bu durum o kişinin şirketi iyi bir şekilde yönetmesine yeterli gelir mi? Yeterli olmadığı halde yükseklerde iş bulmak isteyenlerin bu durumdan bir farkı yoktur. Fakat aynı işçinin zaman içerisinde kendini geliştirerek ve yükselerek aynı makama oturduğundaki veya kendi şirketine sahip olduğundaki sonucun aynı olmadığını doğrulayacak binlerce yaşanmış örnek vardır.

Şans diye bir savunma tekniği oluşmuş insanlarda. Başarısız mısın? Şansımız yok de. Yükselemedin mi? Şans yok de. Gerçekleştirdiğin girişimde başarılı mı olamadın? Bende şans olsaydı erkek/kız doğardım de. İş mi bulamadın? Şans, şans, şans de sıyrıl… Bu öyle bir savunma tekniğidir ki, emek kavramını, çalışmayı, stratejiyi, pozitif düşünmeyi, adaleti kökünden siler atar. İnsana bir eziklik duygusu katar. Birkaç tane de doğrulayıcı yanlı örnekte varsa tamamdır. Bütün suç şansın olur. Çünkü şans olsaymış her şey mükemmel olurmuş o insan için.

Bir filozofa sormuşlar:
- "Şansa inanır mısınız?"
Filozof: - "Tabi ki inanırım, yoksa sevmediğim insanların başarılarını neyle açıklayabilirdim." demiş.

Tabi ki Türkiye’de işsizlik var. Tabi ki Türkiye’de gelir adaletsizliği de var. Fakat işsizliğin % 11 olmasını sağlayan etkenlerin içinde “insanların tatminsizliği, daha iyi koşulları yeterliliği olmadığı halde istemesi, gelişmeye kapalı olunması, kendini yetiştirmemesi, kısa yoldan refaha ulaşayım düşünceleri” de var. İşsizlikle mücadelede tabi ki devletin etkin hamleler yapması gerekiyor. Ama bunun yanında toplumdaki bireylerinde, içinde bulunduğu durum için “kimleri ve neyi suçlarız da bunu üzerimizden atarız”ı düşünmek yerine “bu durumdan nasıl olur da çıkarız”ı düşünmesi gerekiyor. Hayat insana altın tepside sunulmaz. Altın tepsiyi elde etmek için çok fazla kazımak gerekiyor. Suçlamaları yapmadan önce “acaba elimden gelen her çabayı gösterdim mi” sorusunu her defasında sorması gerekiyor insanın. Eğer bu da yapılmıyorsa, insanın aklına şarkılara konu olan bir tespit geliyor. “Herkes hak ettiği gibi yaşıyor!...”

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Söylediklerinize kısmen katılıyorum ancak işsiz kalmıyalım aman bir işe girelim pas tutmayalım mantığıyla yaklaşınca da.Uzmanlık alanınız olmayan bir görevde işe başlıyorsunuz ve daha sonra sizin uzmanlık alanınız olan bir departman da işle ilgisi olmayan lise mezunu birinin görev yaptığını görüyorsunuz.Peki bunun sonucu ne olacak böyle giderse tabi işsizlik hat safaya ulaşır çarpık bir görev dağılımı sonucu kimse mutlu olmaz tabii....

Naz Can 
 23.09.2007 13:18
Cevap :
Aslında bunun cevabıda yine yazının içinde var. Tabi ki böyle bir gidiş kimseyi mutlu etmez. Fakat çalıştığın yerden daha iyi bir yere geçmeye çalışmanın da mutlaka bir sonucu olur. Ama insan, uzmanlık alanı olmayan bir işte çalışıyorsa ve daha iyi bir yere geçiş için çaba sarfetmiyorsa ve yine de ben mutlu değilim bu işte diye ağlayıp sızlıyorsa, onu içinde bulunduğu durumdan kurtaracak herhangi bir güç mevcut olamaz. O yüzden uzmanlık olmayan bir işte mecburiyet yüzünden çalışan insan uzmanlık alanı olan işi yapmak için çaba sarfetmelidir bana göre...  23.09.2007 17:02
 

İş-Kariyer yazılarınızı çok beğendim. Gerçekçi ve maalesef kanıyan yaralara değinmişsiniz.Başarılarrrrr

FATOS EKIN 
 02.03.2007 1:25
Cevap :
Çok teşekkürler...  02.03.2007 13:08
 

değerli yazarım, sadece türkiyede 5 milyon küsür insanı direk, 70 milyonuda dolaylı ilgilendiren bu ehemmiyetli meseleyi çok güzel işlemişsiniz ve güzel neticelendirmişsiniz. başarılarınızın ve yazılarınızın devamını dilerim :)

Selim Başar 
 27.02.2007 14:04
Cevap :
teşekkür ederim...  27.02.2007 14:52
 

Blogunuzu ilgiyle okudum. Yapmış olduğunuz tesbitlere katılmamak mümkün değil. Fakat bir yönetici olarak çalışanların karşı karşıya kaldıkları zorlukları -her ne iş olursa olsun iş olsun da çalışayım- diye yapılamayacağının sizde farkındasınız. Güzel tesbit eksilerde, 0 larda dolaşmaktansa 550 ytl.nin nesi var, ya daha sonrası... Ben de o sektörün içindeyim, ve işine gelirse acımazlığıyla yılda bir kaç kez, bir iki hafta bu işsizliğe katlanmaktayım. Üstelik asgari ücrete, tüm haklardan mahrum. Bu tercih meselesi mi? Belki, çünkü sektörümü seviyorum. Geçici çözümler yerine, çalışma hayatında ki son gelişmeleri ve çalışanların haklarına dair her geçen gün yapılan darbeleri de umarım bir gün satırlarınız arasında görürüz. İyi Çalışmalar

Ruksan İLDAN 
 18.02.2007 15:20
Cevap :
Merhaba. Dikkat ederseniz iş dünyasında çalışanlara yapılanları yeterli bulan bir ifade yok yazımda. Hatta işsizlik ve gelir adaletsizliği olduğunu savundum. Yazıdaki bakış açısı geçici bir çözüm olmasının aksine insanlara hayat boyu faydalı olabilecek, çözüm odaklı düşünme bakış açısıdır. Sorun odaklılık, sürekli eleştirel bir bakış açısı insana bir fayda sağlamaz. Hayatının sonuna kadar insan birilerini ve birşeyleri suçlayarak kendini temize çıkarır ve bu o kişiye acınacak hale gelmesinden başka hiçbirşey katmaz. Ben bunun yerine insanın elinde neler var onu değerlendirerek kendine daha iyi bir hayat sağlaması için çaba göstermesini savunuyorum. Tüm dünyada olduğu gibi Türkiyede de çalışanı sömüren işverenler var. Yazı zaten yapısı itibariyle uzun. Yazılarımı konu konu ele alıyorum. Takdir edersiniz ki söylenecek çok şey olmasına rağmen herşeyi de bir kerede söyleyemezsiniz. Ama ilerleyen zamanlarda çalışanlarla ilgili yazılar bulacaksınız. Şu da var, şu anda bende bir çalışanım..  18.02.2007 18:52
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 19
Toplam yorum
: 15
Toplam mesaj
: 2
Ort. okunma sayısı
: 1150
Kayıt tarihi
: 19.11.06
 
 

Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İktisat Bölümü,  Marmara Üniversitesi S..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster