Esir tutulan adamlar, kaçırıldılar.. Kimse görmedi gözlerindeki hezeyanı, yıkılmışlığı, askerdiler onlar, koparıldılar siperlerinden.. Silahları yetim, öksüz kaldı, kışlaları boş, erler..
Dokunsalar ağlayacağım.. Ne garip.. Unutmak istemediğim her şey birden gözlerimde belirdi.. Evimizin adresini mesela telefon numarasını babam adına kayıtlı olan.. Ve babam....
Bugün ilk defa bir ağacın okşandığını görmüş rüzgar tarafından.. Her sabah gelip geçtiği kaldırımlar meğer ne kadar yüksek, ne kadar acımasız kayalıklardan ibaretmiş.. Trafik mesela, ne kadar fazla..
Seçimlerin, gittiğin yollar, karşına çıkan adam dahil olmak üzere her şey... Şu an bu ülkede kör bir kurşuna kurban gitmeyişin, aldığın nefes, bir alışveriş sonrası sevincin bile şanst..
Yazmayı seviyorum ve sanırım en güçlü savunma silahım parmaklarım... En çaresiz, yalnız, savunmas..