Affedebildiğin Kadar Özgürsün

Tükenen sözler karşına teker teker bir birey olarak çıkıp sana engeller oluşturmaya başladığında durup bir düşünmenin vakti gelmişti belki de. 

Biryerlere toslamak gerekiyordu bazen kendine gelmek için, tosladıkça farkedebiliyordu gerçekleri belki

Bodoslama gitmektense temkinliliği öğrenmeyi öğremekti asıl olan.

Geçenlerde bir arkadaşı demişti ki; kendimizi de affedebildiğimiz kadar özgürüz belki de...

Affetmek, özgür mü kalıyordu ruhu? Evet, ruh öyle rahatlıyordu, içindeki kötülüklerden affettiğince uzaklaşıyordu, özüne en özü, ilk yaratılmış haline geri geliyordu sanki...

Buraya kadar, merak etme seni affettim.

Kendimi de affettim.

Şimdi daha rahat ruhum,

Rahat uyu ruhum.