Eyvah ! Çocuklar da çıldırıyor

Uzun zamandan beri sokağımızda terkedilmiş bir araç bulunuyordu...

Bir gün büyük bir gürültü ile irkildim! acaba terör bizim sokağımıza da mı gelmişti ? pencereye ulaştığımda gözlerime inanamadım...

10 yaşlarında dört veya beş çocuk arabayı parçalamaya başlamıştı bile, sanki birşeylerin intikamını alır gibiydiler.

Önce camlarını kırdılar ve kimsenin umurunda olmadığını görünce biraz daha cesaretlendiler ve başladılar tekmelemeye...döşemeler, koltuklar, konsol derken geriye arabanın iskeleti kaldı...

Ertesi sabah okulunda olması gereken öfkeli çocuklardan ikisi, kaportayı da parçalamaya başlamışlardı bile...

Neden di bu öfke, toplumun cinnet hali çocuk yaşlara kadar inmiş miydi ?

Neden inmesin ki sigara, uyuşturucu, hap, şiddet, taciz, vs. vs...

Yaşam bahçesinin nadide güllerini zehirli sarmaşıklar sardı...

Masumiyetin sembolüydü onlar, ama şimdilerde öfkede kavgada büyüklerini geride bıraktılar...

İçim acıyordu... Yüzlerine bakınca gonca güllere baktığımızı hissetiğimiz çocuklarımızın, şimdilerde o masum görüntüsünün yerini, vadilerdeki kahramanların! sert bakışları aldı...

Tüm cocuklarımızın gönüllerinde ve yüzlerinde sevgi tomurcukları yeşermesi ümidiyle...