Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

09 Kasım '14

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
203
 

İçimde gittikçe büyüyen anılar yumağı(Son Bölüm)

İçimde gittikçe büyüyen anılar yumağı(Son Bölüm)
 

Geldik öykümüzün sonuna.

Ayşe gözlerini açtığında etrafında bir sürü yüz gördü. Hayal meyal görüyordu etrafındaki çehreleri. Bulunduğu ortam çok aydınlıktı. Heryer beyazdı. Sanırım öldüm, cennetteyim diye düşündü birden.

Tam o sırada bir yatakta yattığını farketti. Yatağın etrafında bir sürü insan vardı ve hepsi ona bakıyorlardı.Aralarında  tanıdık yüzler gördü. Okul arkadaşları idi yatağın çevresinde ona bakanlar. Bir yandan da 'Kendine geldi, uyanıyor.'diye müjdeliyorlardı birbirlerine.

Galiba ölmedim diye mırıldandı. Tam bebeğini  soracaktı ki yatağın yanındaki beşiği ve içinde yatan canlıyı gördü. Sanırım yavrusu yaşıyordu. Zira ölse niye yanına yatırsınlardı.

Konuşacak takadı yoktu. Ağzından çıkan sözleri duymak için çevresindekiler yatağa iyice eğilmişlerdi. Tam o sırada annesinin yüzünü gördü.

Bodrum odasını, çektiği acıları ve en son bayılırken gördüğü Zeki'nin gözlerini anımsadı birden. Kan kaybından bayılmış halde onu bulan arkadaşlarının nasıl hastaneye yetiştirdiklerini, annesine nasıl telefon edip gece otobüsü ile gelmesini sağladıklarını ve ona kan vererek nasıl yaşama döndürdüklerini bilmiyordu henüz.

Bir tek şeyi anlamıştı. O ve bebeği yaşıyordu.Annesi ona kızmamıştı. Ellerini tutmuş, yaşadığına şükrediyordu yaşlı gözlerle. Anneciği 'Herşey halolur yavrum, yeterki sen yaşa' .diye söyleniyordu bir yandan.

Kendini çok mutlu ve güçlü hissetti  birden. Bu arada gözü hastane odasının kapısına ilişti. Kapıda bir çift güzel göz ona bakıyordu. Yaşlarla dolu bir çift güzel göz. Zeki'nin gözleri. Ama bu sefer bayılırken gördüğü gibi, hayal değil gerçekti bu gözler.

Zeki kapıdan ona af dileyerek , sevgi ile bakıyordu aynen ilk günlerdeki gibi.

Bu öykümü geçen günlerde okuduğum bir gazete haberinden esinlenerek yazdım. Haberin sonunda arkadaşları tarafından evde aşırı kan kaybetmiş olarak bulunan genç kızın hastaneye götürülürken can verdiği, bebeğin ise bulduklarında ölü olduğu yazıyordu.

Öykümün ilk bölümlerini okuyan dostlarım öykünün sonunun mutlu bitmesini diledikleri için ben de  mutlu sonla  bitirdim.

Umuyorum ki bütün öyküler mutlu bitsin.

NAHİDE ÇELEBİ bu blog'u önerdi.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Canım Kardeşim çok güzel bir öykü ve düşündüğüm gibi güzel bir son. Ayşenin mutlu olmaya hakkı vardı.Selam ve sevgilerimle.NAHİDE ÇELEBİ

NAHİDE ÇELEBİ 
 10.11.2014 13:40
Cevap :
Sevgili Nahide Hanım.bütün kadınların mutlu sonla biten öykülere ihtiyacı var.Ama ne yazık ki gerçek yaşamda öyküler mutlu sonla bitmiyor. Yorumlarınız için çok teşekkür ederim.Sevgi ve selamlarımla  10.11.2014 15:49
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 826
Toplam yorum
: 1069
Toplam mesaj
: 22
Ort. okunma sayısı
: 1037
Kayıt tarihi
: 26.04.11
 
 

Ben emekli bir iktisatçıyım. 21 yıldır bir sanatçı annesiyim. Küçük kızım klasik müziğe eğilim gö..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster