Hiç bir başınıza kalıp düşündünüz mü...?

Ne kadar kendinizsiniz?

Yaşadıklarınızın ne kadarı tercihleriniz...?

Belki Fransa'da bir konakta doğmak ve bohem bir hayat yaşamak isterdiniz.

Ya da okyanuslarda yüzmek...

Öyle hayalperest biri değilim hatta son derece realist olduğumu söyleyebilirim. Ama her ne kadar realist olsak da hayallerimiz oluyor, insanız çünkü...

Darmadağın aklım...

Kaygılarım, korkularım hepsi birbirine girmiş bir kördüğüm...

Bir yanda ömrümü adadığım, onca bedel ödediğim ‘’yalnızlığım.’’

Diğer yanda gün be gün artan ‘’bir başına kalma’’korkusu...

Ne zaman bitecek bu çelişkiler, bu kavga ...

Her geçen gün yitiyor hayatın anlamı....

Her geçen gün daha bir yaklaşıyoruz yalnızlığa. Her geçen gün unutuyoruz; hayat boyu öğrenmek için çırpındığımız kelimelerin anlamlarını. Kuru kalabalıklar çoğalıyor her geçen gün, mahşer yerini anımsatıyor yer yüzü...

Yazdan nefret ediyorum, en sevmediğim mevsim...

Kış çocuğu olduğumdan mıdır nedir bilmiyorum, tek bildiğim sıcaktan nefret ediyorum.

Kışın üşüsen de çözümü var. Üst üste giyinirsin sorun hallolur. Ama yazın çözümü yok ne yazık ki...

En yakın arkadaşım, sırdaşım kuzenim de son dakikada evlenip beni sattı....

Oysa ikimizin de evlenmeye hiç niyeti yoktu. Aynı semtten birer ev alıp birlikte yaşayacak ve yaşlanacaktık....

Koca bir okyanustur hayat...

Tehlikeli, dipsiz, sonsuz, süprizlerle dolu bir okyanus..

Bense tehlikeli, fırtınalı denizlere tutkun, huzurlu limanlara düşman, kabına sığmayan bir pupa yelken...

Yalnızlığımın hüznüne sardım kendimi, içiyorum paket paket...

Yalnızlığımın dumanında boğuluyorum , en sevdiğim tat ...

Bulamadım da kendi tadımda başka bir tat...

Yoruldum da artık aramaktan.

Yaş otuz beş dante gibi ortasındayım ömrün.