Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

16 Ocak '08

 
Kategori
Aile
Okunma Sayısı
608
 

Babam ve oğlum

Babam ve oğlum
 

Aslında hayat çok adil.


Memur bir babanın ve evinde terzilik yapan bir annenin ikisi kız, biri erkek 3 çocuğuyduk biz. Fethiye’de gittiğim tüm okullarda (ilkokul, ortaokul, lise) ablalarımın iziyle karşılaşmıştım. “Zeki, çalışkan, terbiyeli, başarılı ve ünüversiteyi kazanabilen”...

Sorumluluk duygusunu hep omuzlarımda hissettim. Zaman zaman zorlandığım durumlarda aynaya bakıp “acaba ben onlardan değil miyim?” diye kendimi sorguladım.

Şimdi hayatıma geri dönüp baktığımda ünüversiteli olmanın pek de önemli olmadığını anlıyorum.

Asıl ünüversite yaşadığımız geçim mücadelesiydi. Babamın ve annemin ekonomik olarak bütün olumsuzlara rağmen bizi okutabilmeleriydi. Bu zorluklar içinde, bir aile bireyi olarak kendi ihtiyaçlarımıza destek olmak amacıyla para kazanmaya 13 yaşında başlamıştım. Üniversiteyi 28 yaşında bitirirken aslında hepimizin kendisine göre yaşadığı hayat üniversitesini de bitirmiştim. Babam her iki ünüversiteyi de bitirmeme ön ayak olmuştu. Kendi özgürlüğümü ve ayaklarımın üzerinde tek başıma durmam gerektiğini yudum yudum göstermişti.

Babamın bizim üzerimizde içten gelen gizli bir baskısı vardı. Tüm babalar gibi sevgisini derinden gösterirdi. Aslında şimdi anlıyorum ki onun için de böyle olmak ne kadar zormuş. Babasından öğrendiği sevgiyi şımarırlar diye gösterememek...

Oysa çocukken babam benimle her zaman oyun oynardı. Bir şeyleri kırıp döktüğümüz için annemin mualefetine rağmen evin içinde top oynardık. Şimdi oğlum da her gece benimle top oynamayı hiç kaçırmıyor. Hafta sonları beni yatağına alırdı. Orda onunla birlite yatabilmek çocukluğumun tarif edilemez mutluluklarından biriydi. Şimdi oğlum da gece 3-4 defa yatağından kaçıp yatağımıza geliyor. Hafta sonları motoruna bindirip yakın yerledeki koyları gezdirirdi. Motorun arkasında beni tembihlemesi “sıkı sıkı sarıl sakın düşmeyesin”, ona sıkı sıkı sarılırdım sadece düşmemek için değil, kaybetmemek için de... Acaba şimdi de oğlumun sık sık sarılması ve “seni seviyorum” demesi bundan mı...

Bluğ çağında, o fiziksel ve ruhsal değişimlerin (asi, hırçın, beğenmeme, dünyayı düzeltme, monotonluk kompleksi, sürekli bir şeyler yapma isteği, başına buyruk olma) ortasında mutlaka her baba çocuğuyla sorunlar yaşamıştır. Biz de yaşamıştık. Küçükken yaşadığım ailemin bana gösterdiği sevgi yumağını hiç unutmadım. Bu nedenle biz o dönemleri en az hasarla atlattık.

Babam ile annem, tırnaklarını kazıyarak bizim gibi çocukları birer yetişkin haline getirdiler. Her zaman derlerdi “hayatta en büyük gururumuz, çocuklarımız” diye. Şimdi canım hayat arkadaşım ile bazen düşünüyoruz. Biz de bu sözü söyleyebilecek miyiz diye...

Aslında hayat, baktığınız zaman size pek de farklı şeyler yaşatmıyor.

Hayat bumerank gibi, attığın, yaptığın sana geri geliyor. Hasat zamanı bencilliği kabul etmiyor. Şu anda bulunduğumuz yer, ne yaşadığımız ya da yaşattığımız kendimizi ele veriyor.

İlahi adalete karşı çok dikkatli olmak gerekiyor. Oğlumla şimdiyi yaşıyorken geçmişimde çocukluğumu yaşıyorum sanki. O nedenle bu büyüme seronomisinin hiç bir anını kaçırmamaya çalışıyorum.

Hayat aslında çok adil.

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

aileyi aile yapan anne, o birlik... biri eksildiyse bazen bir daha o tadı bulamıyor. ben bulamayan ve başaramayanlardan biriyim. annem kadar olamadım. hayat koşulları bırakmadı, hayat okulundada geç mezun oldum. kısacası hayatı geç algılayan ve yaşayan biri oldum. bu ertemelerdirki sevdiklerimizle daha fazla zaman geçirmeyi unutturdu....

Ruksan İLDAN 
 15.02.2008 23:29
Cevap :
Ayrılıklar ister mecburen, isterse seçim yüzünden olsun özellikle çocuklara yıkımdır.Ama hayat devam eder.Öyle de olabilir.Sonuçta bilemeyiz yarın ne olacağımızı.Bugünün hakkını vermek için her zaman bir şans var.Koşullar ne olursa olsun.Yazmak bunu daha iyi farkına vardırıyor.Sizin duyarlı yazılarınız gibi... Katkın için sağolasın.  16.02.2008 18:25
 

Umarım tüm ailenizin ve sizin çok uzun ve güzel bir hayatı olur ve siz çocuğunuzun yaşam yolunda yürüdüğü bütün km'leri görürsünüz... Selamlar...

vakayinüvis 
 20.01.2008 1:04
Cevap :
Bir çocuğa verebilecek en güzel hediye ilk önce annesini sonra onu sevmek ve onlara zaman ayırmaktır. Darısı bu sevgiyi tatmak isteyen herkesin başına. Katkınız için teşekkür ederim.  20.01.2008 18:10
 

Çocukların dünyasını takip etmeye başladığım andan itibaren, çocuğun aile içindeki gelişiminin, karakterini oluşturduğunu savunan biri oldum. Sonrasında ne kadar eğitimli olursa olsun, ne kadar hayata kafa tutan, meydan okuyan, mücadeleci bir yanı olursa olsun mutlaka içinde bir yerlerde küçüklüğünde anne ve babasından ya da onu büyüten kişi tarafından almış olduğu olumlu ya da olumsuz herhangi bir şeye sahip olduğuna inanırım.saygılar...

Kenan Dal 
 19.01.2008 2:31
Cevap :
İnancınız da çok haklısınız.Bilmiyorum babamısınız ama iyi bir gözlemci olmanız ileride çok işinize yarayacak. Katkınız için teşekkürler.  19.01.2008 16:50
 

hayat çok kısa.. Aldığımız her nefesin yaşadığımız her anın tadını çıkarmak lazım..bir zamanlar bebek olan büyüdükçe kokusu hiç değişmeyen oğlunuzla nice mutlu günlere...

karaagac 
 18.01.2008 17:59
Cevap :
Allah'dan dilerim ki bu mutluluğu herkes yaşayabilsiz.Teşekkürler.  18.01.2008 22:43
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 52
Toplam yorum
: 208
Toplam mesaj
: 36
Ort. okunma sayısı
: 7198
Kayıt tarihi
: 08.11.07
 
 

1971 Fethiye'de doğdum.  2000 yılından beri evliyim. Büyüğü 29, 17 yaşında, diğeri 12 yaşında ü..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster