Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

31 Mart '11

 
Kategori
Öykü
Okunma Sayısı
564
 

Ocak söndü

Ocak söndü
 

Dört kişi kaldık gerçeğin üşüttüğü yokluğun acısıyla.


Albüm sayfalarının arasında bulduğum bir fotoğrafa bakıyorum saatlerdir. Siyah beyaz, soluk bir kare fakat sıcacık. Yüreklerimizin derinliklerinden taşıp gelmiş yüzümüzdeki gülümseme. O kadar belli ki mutluluğumuz. Annem, babam ve ben. Minicik elimle çenesine dokunmuşum babacığımın. Bir yaşında bile değilim henüz. 

 

Aile. Kulağa ne hoş geliyor kendi küçük, içi büyük bu tek kelime. 

 

Zamanların birinde üç kişiydik baba ocağında. Sonra dört, derken beş kişi oluverdik. Şenlendi hanemiz. 

 

Yıllar eskidi. Yenileri geldi yerine. Güneş yeniden, yeniden doğdu ve karanlık tekrar, tekrar çöktü yıldızların ışıltısına inat. 

 

Bir gün söndü ocağımız. Külleri ateşten top olup yüreğimizi dağladı. İstemese de bırakıp bizi gitmek zorunda kaldı babacığım amansız bir hastalığın pençesine yakalanıp. 

 

Ve şimdi… Dört kişi kaldık gerçeğin üşüttüğü yokluğun acısıyla. 

 

Zaman, o an durdu bizim için. 

 

Artık… 

 

Kına yakılmış gibi yol yol parlar ellerimde boşluğun geri dönüşü olmayan izleri. Beyaz bir ata benzer, çiğner, ezer, geçer düşüncelerimin kıvrımlarından salına salına ölüm. 

 

03.12.2010 

Bu öyküm Öykü Teknesi dergisinin OCAK-ŞUBAT sayısında yayınlanmıştır. 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

yüzümde buruk bir tebessümle okudum blog'unuzu. Sizi ve duygularınızı anlıyorum. Çekirdek ailemiz iki kişi başlıyor ve yıllar içinde çoğalıyor. Sonra yine azalmaya başlıyor:( Ben de size "Aile" kategorisindeki iki blog'umu okumanızı önerebilir miyim? Sevgiler.

Ata Kemal Şahin 
 27.05.2011 6:01
Cevap :
Babamı yeni kaybettiğim zamandı.albümdeki resimlerine bakıyordum. NEdense hep gençlik resimlerine bakabiliyordum. Son zamanlarını hatırlamak istememedi belki. Sonra o fotoğrafı gördüm ve bu satırlar döküldü yüreğimden. İşte böyle. Esen kalınız.  27.05.2011 9:35
 

Buna hayat deniyor . Selam ve sevgimle.

Şennur Köseli 
 04.04.2011 20:20
Cevap :
Hayat bazen çok acımasız. Ne çare.Sevgiler.  05.04.2011 13:28
 

Yanan soba ve aile fertleri gelir aile denildiğinde.Baba ocağı insanı sarıp sarmalayan ve nerde olursan ol hep özleyeceğin yerdir.İnsan başladığı noktaya dönmesi gibi hayat.Sevdiklerimizi birer birer hayatımıza katarken birden yok oluşlarını izlemek.Yüreğinin orta yerine dokunan ve birden dayandığın omzun çınar ağacının sende ki önemini anlaman.Yüreğine sağlık.Babanın mekanı cennet olsun yeniden....

naz akyol 
 01.04.2011 11:44
Cevap :
Teşekkürler Naz. Baba ocağının dumaalrı tütüyor Alalha şükürler olsun ki. Dileğim hiçbirimizin baba ocağındaki dumanın asla sönmemesi.Sevgiyle kal.  01.04.2011 13:54
 

Çünkü soyadını yaşatıyorsunuz. Ölüm sarsar her zaman, üzlme Sibel... Duruma alışacaksın. Sevgi yoldaşın olsun...

Ayten Dirier 
 31.03.2011 17:07
Cevap :
Üzülmemek mümkün değil. Zaman herşeyin ilacıdır. Hatırlamak ve onu yaşatmak da güzel. Sevgiler.  01.04.2011 9:54
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 748
Toplam yorum
: 1756
Toplam mesaj
: 225
Ort. okunma sayısı
: 764
Kayıt tarihi
: 13.06.07
 
 

Ankara'da doğdum. İlk, orta, lise ve üniversite eğitimimi Ankara'da tamamladım. AÜİF iş idaresi b..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster