Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

18 Ağustos '11

 
Kategori
Anılar
Okunma Sayısı
320
 

Yaşam akıp gittikçe hayatın Sürprizlerine devam ...

Yaşam akıp gittikçe hayatın Sürprizlerine devam ...
 

Her geçen gün daha bir kararıyor etrafım daha bir gölgeler çogalıyor. Hesaplar yapmaya başlıyorum kendimce.  

Düzensizleşen hayatıma düzen kurmaya çalışıyorum. Ben yok olsam hiç olsam neler olurdu yaşadıgım ortamda, beş yaşındaki oğluma benden daha iyi kim bakar ? gözümden şerit gibi geçen insan yüzleri, en güzel bakan babaanne olur. İlk zamanlar alışamaz ama çok iyi bakılıp yetiştirilir biliyorum. Tamam oğluma bakılacak yer ayarlandı.  

Eşim, ben olmasam yeniden bir hayat kurar ve bir müddet sonra kendine uygun bir eşle yola devam eder ya da kafasına göre hayatın bir ucundan tutar, hayat onu nereye sürüklerse.  

Ruhum cehennemin kor ateşinde yanmış da artık hiç bir şey hissetmiyor...  

Bu altıncı ameliyatım doktorlar mı bana anlatamıyor ben mi derdimi söyleyemiyorum, her ameliyatta en iyisi yapıldı derken ışıgım gölgem yok oldukca, insanları seçemedikce, ilaçlarla bedenim şiştikce, bedenimin içindeki ruhumun sıkıştıgını hissediyorum. Özgür bırakın ruhumu bedenimden ayırın, özgür bırakın...  

Bazen ölümün yeniden doğmak olduğunu hissediyorum... bırakın yeniden doğayım bırakın yeniden yeni bir hayata başlayayım.  

Yıllar önce böyle bir ruhsal bunalımın içindeydim. Ben, ben miydim? Yoksa ben benlikden mi çıkmıştım? Yıllar önce en güzel gençlik yaşımda en güzel evlilik döneminde oğlumun en çok bana ihtiyaç duydugu zamanda ben ben miydim...  

Yaşadıgımız hayat bizi olgunlaştırırken bazen en dibe vurur... Hayatın bize sundugu deli süprizleri olur. Sanırım en delisini yaşadım ruhumun derinliklerinde, anlamadılar beni ya da anlamak işlerine gelmedi. En yakınım baktım en uzağım olmuş göz yaşlarımı silen tek el kendim olmuşum.. Ve hayat farkında olmadan beni ben yapmış... birde bakmışım ki eski ben gitmiş güçlü bir ben gelmişim .  

ve yıllar sonra içimdeki cehennemin kor ateşi yakmaz olmuş, yok olmuş gitmiş, zaman her şeyin ilacı olmuş zaman giderken geçliğimi de almış yanında götürmüş, mutsuzluklarda gitmiş, eş dost dedikler gitmiş, gitmiş gitmiş ve her şey bitmiş...  

...ve yıllar sonra benim yaşadıklarımı yaşayan gencecik bir bayanla konuşur buldum kendimi ve ona tek söyledigim en güzel teselliyi verdim kendimce ‘’sadece sen ben ya da başkaları degil bunları yaşayan, yeryüzü oluştuğundan beri birileri engelli olacak, birileri onlara destek, birileri köstek, birileri seni içine alacak, birileri dışlayacak, birileri seni anlayacak, birileri anlamayacak ya da işlerine gelmedigi için anlamayacak ve sen işte o zaman sen olacaksın benim ben oldugum gibi’’  

Yaşam akıp gittikce hayatın süprizleri bitmeyecek .  

Her yeni gün hepimize güzel süprizleri sunması dileğimle sevgiyle ...  

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

seni anlıyorum .Yazını okudun kendi hatatımdan öyle çok karaler buldunki anlatamam . hayat bu işte kimine gümüş tepside gül sunar kiminede dikenleri yüreğim olsundüşer, önemli değil biz dikenlerinden gül açtırmayı öğrendikkalemine sağlık yüreğin hep

Gülseren Akdaş 
 20.08.2011 8:40
Cevap :
gülseren hanım; bu güzel sözleriniz için çok teşekkür ederim sevgiyle kalın:)  06.09.2011 16:25
 

Acılar değilmidir bizi büyüten, tecrübe sahibi yapan.. Bırakın bedeninizin yaşına erişsin ruhunuz. Bunun mutluluğunu yaşayın sevgili hocam.

Ali Canbay 
 20.08.2011 5:20
Cevap :
Alican bey; bu güzel görüşünüz için teşekkür ederim sevgiyle kalın:)  06.09.2011 16:26
 

Harika bir yazı okudum, emeğine sağlık ayrıca bu samimi paylaşım için de teşekkürler sevgili candostum. Ne güzel anlatmışsın ve ne çok bu duyguları yaşayanlara tercüman olmuşsun. Sonu mutlu bitmiş her masal gibi okuması keyif verdi:))) sevgilerimle...

Selma GÜRBEY TAŞDELEN 
 19.08.2011 18:00
Cevap :
sevgili can dostum begendigine sevindim sevgiler:)  06.09.2011 16:28
 

Düşe kalka gidiyoruz, değil mi? Artık çocukluğumuzun baş belası o diz yaralarımız yok. Onların yerine yüreklerimizde hünerli bir cerrahın eliyle açılmışcasına "insan yaralarımız" var. Ve hayat yine de bildiği yolda akıp gidiyor. Severek okudum değerli arkadaşım. Duygularına ortak oldum, bütün kalbimle. Kal sağlıcakla.

hazandagüzeldir 
 19.08.2011 10:05
Cevap :
sizden böylesi güzel yorumlar aldıgım için ben çok teşekkür ederim sevgiler..  19.08.2011 13:24
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
 
Toplam blog
: 63
Toplam yorum
: 127
Toplam mesaj
: 27
Ort. okunma sayısı
: 1871
Kayıt tarihi
: 15.01.10
 
 

Emine Zaimoğlu 21/12/1971 doğumlu. Nişantaşı Rüştü Uzel Kız Meslek Lisesi resim bölümünü okudu. R..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster