( Ö. Asaf’ın bıraktığı yerden ) Bu gün ben, kendi kendimden sıyrıldım Bu günümü sadece kendime ayırdım Bu gün kendim, kendince çekip gidince Kendi kendimle, kendimce..
Babasın biliyorum varlığım sensin Çalıştın çabaladın aileyi yücelttin Lakin inkâra gerek yok biliyorsun Evin gerçek varlığı annemle sendin. ..
151 İmbat estikçe Göğsünü şişiriyor rüzgara Güneş gülümsüyor. 152 Gece tenha Kumsalda yarı üryan Ay parıldıyor. 153 Uzandıkça..
Ben yalnızlığı sevmiyorum Sen yalnızlığı istiyorsun. Sen; Seni ver bana Ben yalnızlığı Vereyim sana... İkimiz de yan yana Yana yakıla… ..
“Korkunun ecele faydası yok.” Biliyorum. Gecenin kör karanlığında Kendi kendine İkide bir hatırlamanın sırası mı? Artık, uyu uyuyabilirsen... ..
Nerede olursa olsun Tıp doktoruyum diyemiyorsun Ne olur ne olmaz... Maazallah!.. ..
Bir gece yarısı Değil Baya, güpegündüz Özgür; Bildiği yere çekti gitti… Ve giderken “Beni tutana aşk olsun” Dedi. Sadece Özlem tuta..
Çeşme Ilıca Benimle birlikte Bir daha yeniden Termal deniz. Aa… Bir de ne göreyim Geçen seneden Rus soprano Kaldığı yerde Dalgalar ..
148 Sevdamı haykırıyorum Havada dönüp duruyor Gerisin geri bumerang. 149 Çölde aç susuz Körün isteği bir göz Derya kuyusu.
Bir haftadır Tasalar içinde Uğur kedimiz Çocuk yapamayacak. Şimdi Harem ağası… ..
Teknik ressamlıkla geçen çalışma hayatımdan sonra emekliliğini yaşayan bir kız ve bir erkek çocuk..