Bazen kendimizi öyle yorgun hissederiz ki -hadi kandırmaca olmasın- yorgunuzdur da aslında.. Sanki dünya'nın tüm yükü omuzlarımıza binmiştir.. Ayaklarımıza prangalar vurulmuşçasına sürükleyerek bedeni..
Onu ilk gördüğümde 7 yaşında sanmıştım.. Minicik elleri, japonları andıran gözleri, yüreğindeki kederle öylece annesinin yanında oturmuş sırasının gelmesini bekliyordu.. Yanına oturdum.. Bana utanga..
Yüreğim sonbahar gibi hüzünlü, sararmış. Kış gibi soğuk ve arada sağanak. Oysa ben güneşimi özledim! Gözlerimde ki yağmurların dinmesini ve ardından doğacak güneşi hasretle beklemekteyim.. İçim üşüyo..
