Ben 1 yaşındayken hayat kavanozuma annem ve babamı koydum, dolmadı, boşluk kaldı; kum değil, çakıldı hayat, dolmadı. 5 yaşındayken hayat kavanozuma kardeşlerimi ve tüm akrabalarımı koydum, ..
İnsanı yoran geçen zaman değil de, yaşadığı şehirlermiş gibi, bırakıp gidesi ve terk edesi gelir insanın; Zira tükenişlerin resmi şehirlerin suretinde kazılı ve yürüdüğü kaldırım taşlarında… ..
Ömür yolculuğumda öyle bir kitap okumalıydım ki ben, bu kitap beni sadece içine almakla kalmayıp, yakmalı kül eylemeliydi bu beni… Sonra; küllerimi toprağa düşürmeli, toprak beni yeniden tohu..
