Biraz senden, biraz benden, biraz bizden işte. Arttıkça azalan geçmişimizin üstüne yorgan örterek ayıp sevişimi örttüğümü sandım, belki de yanılgıların orta şekerli bir yansımasıydı bu. Biraz sende..
Sevildiğimi sanıyordum. Deli gibi sevildiğimi sanıyor, sırf bu yüzden yalnızca bu yüzden seviliyor olmamın hatırına saliselerim bile şaşmadan onu bekliyordum. Sonra bir gün terk ediş diyarında görd..
Arka arkaya kaç yalandan dönmüştük okeye döner gibi... Kimleri kandırmaktan korkup yalnızca kendimizi kandırmıştık acaba? Biliyordum, verdiğimiz sözlerin ve ettiğimiz yeminlerin hiçbiri üstümüze ya..
Kalbime sığmaz hatıralarım vardı; bulduğumu sanmıştım. Ne bilirdim mucize fakiri olduğumu? Sen yolu çıksa ben yolu sana uzanacak sanırdım. Gittim. Kalbimden parça parça dirhem dirhem vurularak nefe..
Kalbim adeta bir konuk eviydi. Susayan, kahve krizi tutan, acıkan herkes gelmek istemişti. Sonra işi bitince, soluklanmayı bilince, ikramımın güzelliğine denk gelince sıkılıp gitmek istemişti. O he..
http://www.twitter.com/yazarprensesi Aynaya baktığımda ben aynı bendim de ruhuma baktığımda başka biriydim artık. Senden sonra çok gün, çok zaman, çok yokluk ve bin türlü alışmak geçmişti..
Benim kendime ait bir aşkım olmamıştı hiç. Hep, başkalarına yazılan şarkıların başrolü olmayı istemiştim. Alın yazıma yazılan yalnızlıktan korkarak sevilmek ihtiyacı duymuştum. Bir bir gidiyordu ba..
Sesini duydum, sevda arefesindeydi sanki gönlüm; huzurun dilim dilim bölünmüşlüğünde en büyük parçası bana kalmış gibiydi. O güzel sesini duydum, dünya durdu bir an için. “Evet” kelimen “Benimle ev..
Gidiyordu. Bensiz bir hayata davet edilmiş, mutlulukla öylece gidiyordu. Gözlerinde uzun zamandır görmediğim parıltılar vardı şimdi. Gözleri güneşti, aydı, yıldızdı; gözleri yakamozdu. Mutluydu. Ha..
Gitmeyeceğinden emin olduğum halde giden insanlardı beni kendime küstüren. Bir gün aynayla barışmışken, ertesi gün aynadaki aksimde onların yüzlerini görüyordum. Gölgeleri gölgemin dostu olmuştu ar..
