Acımsın...

Ey acımın sebebi olan aşk

Hüznümün içinde büyüdün hep

Ay ışığında çoğalan yakamozlar gibi

İçimde parlıyorsun durmadan

Hüzünlendikçe bu yürek…

Nesin sen?

Kimsin?

Karanlığıma sönmüş ışık mısın?

Yoksa bu matem içinde yaşadığım

Mutluluğumun burukluğumu! ...

Ey acımın tatlı sebebi

Sen bitir son bulsun bu hüzün

Medet ummam gayrı hiç kimseden bilesin

Sana dahi bu son ikazım

Ya gel sahip ol içimdeki fetih ettiğin saraya 

Ya da gelmiyorsun madem

Enkaz bırakma arkandan

Bir kibrit çak köküne

Ah bile dersen bil ki adisiyim bu cümle cihanın…

OnaltıHaziranİkibinonikiYüksekova

Faruk Fahrettin ÖZCANAN