Adı Sevgi'ydi ve sevgi görmemişti.

1 Mart 2011, İzmir'de bir devlet hastanesi, polikliniklerde muayene sıramın gelmesini bekliyorum.Çok kalabalık olmasına rağmen tek doktor hizmet veriyor canla başla çalışarak. Bize de beklemek düşüyor gücümüzün yettiğince... 

Bir ara yanıma bir genç kız gelip oturdu. Zaman zaman ilgiyle bana baktığını hissettim. İletişim kurmaya çalıştığı aşikar. Bana hangi bölümde muayene olmak için beklediğimi sorunca aramızda bir köprü kurulmuş oldu. 

Genç kız Üniversite 2. sınıfta okuyor geleceğin öğretmeni. Konuştukça sıkıntılar döküldü dilinden, gözlerini hüzün kapladı. Ailesi İzmir dışındaydı ve kendisi Yurt'ta kalıyordu. Önce yurt sorunları dile geldi sonra aile. Konuşmak istediği her halinden belliydi. Ben de iki genç kız annesi olduğumdan ilgi ve sevgi ile dinledim, arada küçük mesajlar vererek. Aldı mesajları ve evde çok mutsuz olduğunu, kendisinin neler yaşadığını bilemeyeceğimi söyledi. Şiddet mi görüyorsun yavrum diye çekinerek sordum, gözleri dolu dolu oldu. Kendisinin haklarına sahip çıkması gerektiği vurgusuyla beraber sevgiyle yanağını okşadım. O an ona sıkı sıkı sarılmak istedim, gözyaşlarını frenleyemeyeceğini düşünerek, onu zor durumda bırakmamak adına vazgeçtim. Anlatmaya devam etti; 

Annemi hiç sevmiyorum , bana şiddet uygulayan o. Düzenli yapıyor bu işi. Bana vurmak için her hangi bir şey sebep olabiliyor. Kardeşlerimin hatalarından da beni sorumlu tutuyor. Evde temizlik yapmaya kalkmam dahi şiddet görmemi gerektirecek bir durum yaratıyor. Bir ara beni sevmediğini ve beni evde istemediğini söyleyip kovdu. Aynı ilde bir yurtta barınmak zorunda kaldım dedi... 

Ben ise ne söyleyeceğimi bilemez halde dinliyordum. Şiddet hiç bir haklı nedene dayandırılamaz biliyorum. Bildiğim bir şey daha var, o da hiç bir annenin çocuğuna normal şartlar altında böyle bir davranış sergilemeyeceğidir. Ona, yavrum sakın annene sırtını dönme, onun nasıl bu hale geldiğini biliyor musun acaba? Sorunları olabilir. Bir doktorun yardımına ihtiyacı olabilir. Onu al ve bir psikiyatra götür dedim. Haklı olabilirsiniz dedi. O arada onun muayene sırası geldiği için kalktı ve beni tanıdığı için memnun olduğunu, beni abla dediği birine benzettiğini söyledi. Oysa annesi olacak yaştaydım. Anne sevgisi görmediği için mi beni sevdiği bir ablasının yerine koymayı yeğlemişti. 

Kadına şiddet deyince akla gelen genelde hep erkekler olur. Peki bu nasıl bir şiddet... 

Adı Sevgi'ydi, sevgi görmemişti en çok ihtiyacı olduğu zamanda, aksine hep şiddete maruz kalmıştı.Öğretmen olacaktı ve sevgi vermesi beklenecekti. Ama ayrılırken öyle sevgi dolu bakıyordu ki; Sen dedim, başaracaksın yavrum, gözlerinde o ışığı görüyorum. Senin için her şey çok güzel olacak, inanıyorum... 08.03.2011