Adına yakışmamış kaderi

Adına yakışmamış, kader çizgisinde yürüyen, kara gözlü. Etrafı şaşkınca izlerken, minik, soğuk ellerine dokunduğumda, alıp içime ısıtsam dedim. Yaşadığı olaylardan öylesine haberdardı ki... Hastalığına mı üzülsün, yoksa erken kaybettiği şansına mı?

Zaten annesiz- babasızken, ikinci kez annesizlikle yüz yüze kalmaya mı? Ne olacak diye düşünmeye başlamış bile çoktan. Bizlerse, üç beş gün sonra unutmaya başlarız acısını.

Adı AYŞE-GÜL-müş. Yakışmayan, çocukluğuna ket vuran yazısı ile. Ayşe gülecek mi acaba? Nasılda belliydi onca çocuk arasından. Neden belirgindi onun Ayşegül olduğu? Kalın kaşlarından mı? Solgun yüzünden mi? Haksızlık belki ama, o anda, keşke o Ayşegül olamsaydı dedim, yutkundum sadece. O gün onun için hazırlanan doğumgünü , acısına rağmen, mutlu.

O gün mutlu, düşünüp yaşatanlar, gülmeyen Ayşe’yi gönüllerine sığdıranlar...

11.03.2004

Saygılarımla

Şule Arslan