Ajda Pekkan'la tanışmak

Benim hayatım Ajda Pekkan’la geçti. Çok küçükken tanıştım kendisiyle. Hiç unutmam ilk karşılaştığımızda arkasında Öztürk Serengil vardı. Çok eğlenceliydiler beraber. Serengil Plakçılığın yayınladığı bir plakla gelmişlerdi evimize. Ajda bir yüzde “göz göz değdi bana”yı söylüyor, diğer yüzde Öztürk Serengil “abidik gubidik twist”i söylüyor. Ne şamataydı ama… Dinlerken en çok eğlendiğimiz plaktı o. Ablamla pikabın karşısına geçip Ajda pekkan taklidi yapardık.

Ajda Pekkan bizim evden hiç çıkmadı diyebilirim. O plak hala bende duruyor. Sonra kasetlerle devam etti dostluğumuz. Hayatımın en acayip dönemlerine onun şarkıları bir şekilde denk geldi hep. Oysa ilk gençliğimde sorsanız Sezen Aksu’yu seviyorum, Ajda’yla aram pek hoş değil diyebilirdim size.

Bu gün eskilerden hangi önemli an gelse aklıma fonda bir Ajda şarkısı eşlik ediyor o görüntüye. Oysa düşününce Ajda’yı fazla yapmacık, fazla kırılgan ve şımarık bulurdum. Üstelik babam da bir Sezen Aksu hayranıydı.

O zaman sanki iki cephe vardı. Ajdacılar ve Sezenciler. Benim içinse anılara eşlik eden ses hep Ajda oldu ve her önemli olayı onunla yaşadım. Onda içimdeki kırlgan, teslim olmaya meyilli ama istemeden isyan eden o acayip kızın bir yankısı vardı. Kaybetmiş, yaşlanmış, terk edilmiş insanların şarkılarını söylerdi o. Kapı açık arkanı dön ve çık der ama bilirsiniz ki bu meydan okumadan hiç memnun değildir ve teslim olmaya çok yakındır. Uykusuz her gece tam bir kaybeden şarkısıdır. Kimler geldi kimler geçti gerçek bir ağıttır ve kaderden kaçılmaz diye noktayı koyar her şeye. Her yaşın ayrı bir güzelliği var demesi ise gerçek bir paradokstur kendi hayatıyla. Yine de bence yorumculuk kariyerinin en cesur ve güzel seçimidir o şarkı. Bir cevap gibidir kendisine Şarkıdaki Maymun diyen Fikret Kızılok’a. Ki benim için gerçekten yüzündeki çizgileriyle, saçındaki beyazlarla eskisinden daha güzeldir.